Αργύρης Χριστομάγνος, «Η Σκακιέρα»

Ένα αόρατο πλέγμα είν' ο θεός μου
κι όλα τα ιδανικά λευκά.
Μαύρο είναι το αίμα του κόσμου
που ανάμεσα τους χύνεται γι' αυτά.

«Μες στο κρύο του χειμώνα η φωτιά έχει αρχίσει!

Αργύρης Χριστομάγνος, «Ο Θρόνος Και Ο Θρήνος»

Τον άηχο θρήνο μες απ’ τα συννεφιασμένα
πρόσωπα σε σταθμούς, λιμάνια, τραίνα
για τον βούρκο κάτω απ’ την επιφάνεια
μιας προχειροσχεδιασμένης τάξης,
για ένα βασίλειο των σκιών στην άνοια,
που κατάματα αρνείσαι να κοιτάξεις,
διότι μας σέρνει όπως ο άνεμος τα φύλλα,

Αργύρης Χριστομάγνος, «Ώγμιον»

Μὲ μέγεθος ποὺ νὰ ἐμπνέει δέος
αὐτὸς ὁ οὐρανοξύστης ὁ ἀρχαῖος,
γερμένος μὲ τὸ σῶμα του νὰ τό 'χει
διατρήσει σὰν τιτάνια ξιφολόγχη
ἕνα τάνκερ, πολλὰ μέτρα πᾶν' ἀπ' τὴ γῆ
(κι ἀγκυροβολημένο ἔμεινε ἐκεῖ),

Αργύρης Χριστομάγνος, «Ο Δράκος Του Παραμυθιού»

Μήπως τα αγαπημένα παραμύθια
είναι λίγο ως πολύ τα ίδια;
Μήπως η έννοια του καλού εν γένει
είναι κατάτι διαστρεβλωμένη;

Πρίγκηπα, στείλε "θαραλλέος" τη στρατιά
ή να καούν, πεθαίνοντας για τ' όνειρό σου,

Αργύρης Χριστομάγνος, «Το Μαύρο Πρέπει Να Ιδωθεί»

Μήπως η εικόνα δεν έχει αρχαία εποποιία;
η εικόνα ως αντίγραφο πραγματικότητας.
Άρχισε απ' την πρωτόγονη σπηλαιογραφία.
Πλέον χαίρει ασύλληπτης πολυπλοκότητας.
Η χιλιόμορφη Φύση χάρισε των ανθρώπων
οφθαλμούς: αυτό το μέγιστο όπλο προς αντίληψη
χώρου, προοπτικής, χρώματος, βάθους, τόνων.

Αργύρης Χριστομάγνος, «Τα Φαντάσματα Μέσα Μας»

Καθένας μας, πιστεύω, όπου κι αν πάει κουβαλάει
φωνές, “νεκρούς” ξωπίσω του, που (αν έχεις αυτί)
ακούς, θρηνούν πως κάποτε του στάθηκαν στο πλαί.
Ίσως νά ‘μαστε όλοι ξένοι. Όχι όμως κι αυτοί.

Ζητούν πίσω απ’ τα λόγια μας και μές απ’ τη σιωπή μας
ν’ ανοίξουνε ρωγμή σ’ ένα τυχαίο γεγονός.

Αργύρης Χριστομάγνος, «Πλάστιγγα»

Τώρα είσαι μαζί μου στὸ πεδίο τῆς Ἀποκάλυψης
ὅπου μὲ στάχτες πλέον φυσᾶ ὁ βοριάς,
στὸ ἱστορικὸ ἐπίκεντρο τῆς διάλυσης,
καταμεσὶς του κάρβουνου καὶ τῆς σκουριᾶς.

Είδαμε τα σύγχρονα βασίλεια που σαρώθησαν
κι ἀπ’ τοὺς κρατῆρες τῶν βομβαρδισμῶν

Αργύρης Χριστομάγνος, «Προδότης Άγγελος»

Εκείνος κάποτε έγραψε στ’ άσπιλα μέτωπά τους
μ’ αίμα απ’ τα στοιχειά του αιθέρα “ΑΣ ΜΗΝ ΞΑΝΑΔΑΚΡΥΣΟΥΝ”.
Και είπεν “όσο στέναξε καθένας από δαύτους
φθάνει• ήρθε μια νέα μέρα! Αυτόν τον κύκλο ας κλείσουν”.

Θάψαν κι αυτοί τον πέλεκυ, κάμαν τ’ οχυρό ρημάδι,
φτιάχνοντας σιτοβολώνες, το παρελθόν να σβήσουν.

Αργύρης Χριστομάγνος, «Ενυώ»

Στὴν ἀρχὴ ἦταν μοναχὰ τὸ Ἔρεβος ποὺ χαίνει
κι ἡ Ἠχὼ ποὺ ξεψυχᾶ στὸ Ἀέναον δοσμένη,
στιλπνὸ σὰν τὰ μαρμάρινα κράσπεδα του Θανάτου.
Μέχρι ποὺ ὁ Ὤν, μολύνοντας τὴν ἄκρα ἁγνότητά του,
μὲ ἀρχάγγελους παρόντες στὴν γέννεσι τῶν Ὄντων,
ἐξαπολύει τὶς πρῶτες τιτάνιες ποὺ ἑβρυχόντο
Σπεῖρες Δημιουργίας• φλογώδεις καὶ κυανές.

Αργύρης Χριστομάγνος, «Πλάτη με Πλάτη»

«Εἴμαστε οἱ μόνοι ἐγὼ κι ἐσύ... κι ὁ ἄνεμος μᾶς πάει μαζὶ
σὰν δυὸ μικρὲς ξεχωριστὲς νιφάδες ἀπὸ στάχτη.
Χωρὶς κανένα ἰδανικό, ζοῦμε σὲ χρόνο δανεικὸ
ἐκεῖ ποὺ του Καιροῦ οἱ κλωστὲς ξεγύμνωσαν τὰ ἀδράχτι.

Τραβᾶμε γιὰ ποιὸς ξέρει ποῦ... μὲ τὸν ἀπόηχο του χαμοῦ,
ἑνὸς ὁλοκαυτώματος στερνοὶ ἀγγελιαφόροι.

Θραύσματα ὀνείρων κι ἀξιῶν, θρόνοι χαμένων εὐκαιριῶν.

Αργύρης Χριστομάγνος, «Οι Σταθμοί»

Δεν είμαστε παρά κάτι μικροί σταθμοί
από χώμα και νερό χτισμένοι μόνο,
πάνω στις όχθες καναλιών, που από κει
άλλες οντότητες διασχίζουνε το Χρόνο...

Σαν φωτισμένα ποταμόπλοια στη σιωπή,
μας τυφλώνουν στο τιτάνιο πέρασμα τους
και πριν κανείς προλάβει μια λέξη να πει,

Αργύρης Χριστομάγνος, «Μ' Ένα Σακίδιο»

Μ' ἕνα σακίδιο,
τσιγάρα κι ἕνα εἰσιτήριο
γιὰ βόρεια 'πὸ δῶ,

ξέρασε τὸ Ἄδικο
σὲ κάποιο ἄδειο βενζινάδικο
στὸν ἐθνικό.

Αργύρης Χριστομάγνος, «Η Απόφαση Στην Ανάγκη»

Κάποτε εἶπαν στὸν ἀετὸ
πὼς πιὰ κάτω ἀπ' τὸ χῶμα
βρίσκονται οἱ λεῖες, γι' αὐτὸ
θά 'πρεπε κι αὐτὸς ἀκόμα
σὰν τοὺς ἄλλους νὰ συρθεῖ
γιὰ νὰ ἐπιβιώσει.
Τοὺς ἀπάντησε «ἡ Γῆ
εἶναι τῶν θεῶν ἡ πτώση.

Αργύρης Χριστομάγνος, «Αλίμονο, Ζω Δίχως Φόβο»

Μήπως δεν πλάθει ο φόβος μόνο
εντός μίας στιγμής
τον ταχύτερο δρομέα;
Και δεν δίνει ο φόβος μόνο
επί ξυρού ακμής
την ευφυιέστερη ιδέα;
Κι αν δεν έχουν αποσυντεθεί

Αργύρης Χριστομάγνος, «Πόλη»

Να μην ξεχνάς, προτού στην Άβυσσο βαδίσεις
αυτής της πόλεως, στοιχειωμένης και θαμπής
ότι θα είν’ αργά πλέον για εξομολογήσεις
το σάπιο της κατώφλι άμα διαβείς.

Πάνω των μαύρων βασιλέων οβελίσκοι,
κάτω ποτάμια από αλύτρωτες ψυχές…

Αργύρης Χριστομάγνος, «Οι Περήφανοι, Οι Λίγοι, Οι Δυνατοί»

Το στίγμα τους στον μακρινό καιρό,
σαν μία ακτίνα μές από τα νέφη
θα μένει πάντα καθαρό,
γενιές για ν’ ανατρέφει.

Στην αναρριχητική ατραπό τους,
μέχρι το θάνατό τους,
δεν έχουνε καν την επιλογή: