Σωτήρης Σαράκης, «Κραυσίδωνας Ι.»

Πες μου αν ακούς τη δυνατή βουή
αν φτάνει ως εκεί ο ήχος των νερών
τρέχουν χαρούμενα στη θάλασσα
κάτω απ’ τα φρέσκα φύλλα πλατανιών της άνοιξης

Σωτήρης Σαράκης, «Το δάσος»

Εδώ ήταν χτες ένα μεγάλο δάσος
κοίτα τους κορμούς
κομμένους ένα μέτρο πάνω από τη γη
ατέλειωτες εκτάσεις

Σωτήρης Σαράκης, «Τα μάτια»

Ώστε λοιπόν
κι εσείς ακόμα με προδίδετε.
Ώστε λοιπόν κι εσείς ακόμα
–τα ίδια μου τα μάτια!–

Σωτήρης Σαράκης, «Μαθαίνοντας στην παραλία»

Είχε
κάτι από ήχο διαδήλωσης
η σταθερή κραυγή  σου «κι άλλο! κι άλλο!»
μικρέ στην παραλία.