Κωνσταντίνος Κωστέας, «Απόψε»

Απόψε κοίμισαν την πόλη από νωρίς
για να μας αρπάξουν το φεγγάρι.
Απόψε τα σκυλιά τους αφήνιασαν
και μας μαγάρισαν τον κήπο.
Ξέρω πως είμαι άοπλος, Βλαδίμηρε,
μα απόψε που μαράθηκε η μυρτιά,
απόψε που δηλητηρίασαν τη δικαιοσύνη,

Κωνσταντίνος Κωστέας, «Επανάληψη»

Τις ώρες της ζέστης
ξεφυλλίζω το κορμί σου,
κάθε που αντηχεί το κόκκινο
ξεχνιέμαι στο κρυφτό σου
σε ψηλαφώ καθώς λουσμένη απορίες
μιλάς στον Έρωτα· λαλιά υπεριώδης.

Κωνσταντίνος Κωστέας, «Αποσιωποιητικά»

Διδαχτήκαμε τα σημεία στίξης.
Βάλαμε τάξη στα γραπτά μας,
αλλάξαμε σειρά...
Ειρωνευτήκαμε, εκπλαγήκαμε,
εκφράσαμε απορίες.
Βάλαμε χρώμα στη φωνή μας,
σταθήκαμε μπροστά από ακροατήρια,
Κεντρίσαμε την προσοχή σας.

Κωνσταντίνος Κωστέας, «23ο Δημοτικό Σχολείο Καλαμάτας»

Με το πρώτο ξεκούρδιστο χτύπημα
του σταματημένου ρολογιού
τα τσιμεντένια σκεπάσματα τραβώ,
ξεσκονίζω γουλιά-γουλιά το παλιό μου γάλα,
αγγίζοντας τη σχισμή του Εγκέλαδου,
σπρώχνω του Σεπτέμβρη το έλασμα,
ατενίζω το ξεθωριασμένο προαύλιο
-ένα αγουροξυπνημένο παιδί του ’90

Κωνσταντίνος Κωστέας, «Αποβάθρα»

Είμαι γεμάτος ξηρά
είσαι γεμάτη πανιά.
Η σάρκα που τάχα ξόδεψα
ακόμα με τυλίγει.
Πώς να βρω θέση στ’ όνειρο
δίχως διαβατήρια φτερά;
Αδίκως με γυρεύεις,

Κωνσταντίνος Κωστέας, «Απολογία»

Ας απολογηθούμε για όσα είπαμε,
ας απολογηθούμε γιατί κοιτάξαμε πέρα
δίχως να υπολογίσουμε την καταχνιά.
Για τα μυστικά φιλιά στο ημίφως,
το γυμνό κορμί της αγαπημένης
και τα δικά σας κινούμενα σκέλεθρα.

Κωνσταντίνος Κωστέας, «Υπόμνηση»

Να θυμόμαστε κάπου-κάπου τη θνητότητά μας,
να βλέπουμε την κλεψύδρα ν΄ αδειάζει.
Ο χρόνος κυλά δίχως σταματημό.
Ν΄ ακούμε το κελάρυσμα του ποταμού
τον κρότο των καλαμιών που σπάζουν,
τις φριχτές στιγμές που σπαράξαμε.
στις φευγαλέες νίκες ν΄ ανακαλούμε.
Να μην πιστεύουμε στη θεραπεία,

Κωνσταντίνος Κωστέας, «Άνοιξη»

Στα μαλλιά σου πεσμένα φύλλα
βρόχινο νερό στα χείλη.
Στέρεψαν οι  πηγές.
Φιλί δεν φτάνει
να μας ξεδιψάσει.
Κοίτα τα έντομα!
Αιθέριοι δεσπότες.
Για μια σταγόνα αίμα,

Κωνσταντίνος Κωστέας, «T' ανεύρετα καλοκαίρια»

Με πρόσταξες να σε ψάξω στα καλοκαίρια…

Παρατεταμένη η αργία παρέλυσε τ΄ ακρά μου,
δίχως αντίσταση το κορμί βυθιζόταν στη νηνεμία,
τις νύκτες εξαντλημένος άγγιζα την στεριά...

Παρασυρμένη απ΄την φθαρτή σαγήνη δεν κόπιασες

Κωνσταντίνος Κωστέας, «'Υστατος χορός»

 Όχι δεν αλλάζω σελίδα
δεν αποδέχομαι το τέλος.
Μέσα μου πάλλεσαι αέρινη
σ’ αργόσυρτο, λυπητερό σκοπό,
αντάμα θέριεψε ο γιαλός.
Δεν αποδέχομαι το τέλος
ξεχνώ τα λόγια, χάνω τα βήματα,

Κωνσταντίνος Κωστέας, «Σαν πρόκες..»

«Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Να μην τις παίρνει ο άνεμος».
Ξύλινες μέρες· τις κατέφαγε το σαράκι
ξύλινοι διαβάτες· σαν αόρατα τρυπάνια
οι συνήθειες τους διαπέρασαν.
Μα εσύ παρότι δηλώνεις ποιητής
ποτέ δεν μάζεψες τις λέξεις

Κωνσταντίνος Κωστέας, «Οι δικοί μου φίλοι»

Στα βάραθρα της σκέψης κρυφτήκαν
να σβήσουν όσα φανταχτερά έγραψαν
σ’ αναπάντητες αιτήσεις εργασίας.
Βυθίζονται πια σε λέξεις εξόριστες,
οι κραυγές τους παυσίλυπες πανοπλίες.
Καταδικάστηκαν να μεγαλώσουν απότομα
μα κάπου βαθιά τους κρατώ παιδιά.

Κωνσταντίνος Κωστέας, «Επεξηγηματικό σχόλιο»

 Δεν είμαι σ’ ό, τι έσωσε το μελάνι.
Ψάξτε στον κάλαθο για σβησμένα.
Μην σας παρασύρουν τεχνάσματα λέξεων.
Βάσανος σιγής ζυγίζει αξίες.
Πόσα διδάγματα έφθειρε η πένα;
Ιαχές άμυνας δεν πλάθονται στο χαρτί .
Αδίκως αναζητείτε νόημα. Δεν αντλώ στίχους.