Ναζίμ Χικμέτ (Nazim Hikmet Ran), «Τραγούδι»

Εγώ είμαι, εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας.
Εδώ ή αλλού, χτυπάω όλες τις πόρτες
ω, μην τρομάζετε καθόλου που είμαι αθώρητη
κανένας μια μικρή νεκρή δεν μπορεί να δει.

Εδώ και δέκα χρόνια εδώ καθόμουνα
στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε

Ναζίμ Χικμέτ (Nazim Hikmet Ran), «Είναι ωραίο να σε σκέφτομαι»

Είναι ωραίο να σε σκέφτομαι,
  γεμάτος ελπίδα,
είναι σα ν’ ακούω το πιο ωραίο τραγούδι απ’ την πιο ωραία
 φωνή του κόσμου.
Μα εμένα η ελπίδα πια δε μου φτάνει,
εγώ δε θέλω ν’ ακούω πια τραγούδια

Ναζίμ Χικμέτ (Nazim Hikmet Ran), «Γιὰ τη ζωή» (2)

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρά,
Ὅπως, νὰ ποῦμε, κάνει ὁ σκίουρος,
Δίχως ἀπ᾿ ὄξω ἢ ἀπὸ πέρα νὰ προσμένεις τίποτα.
Δὲ θά ῾χεις ἄλλο πάρεξ μονάχα νὰ ζεῖς.

Ναζίμ Χικμέτ (Nazim Hikmet Ran), «Γιὰ τη ζωή» (1)

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρά,
Ὅπως, νὰ ποῦμε, κάνει ὁ σκίουρος,
Δίχως ἀπ᾿ ὄξω ἢ ἀπὸ πέρα νὰ προσμένεις τίποτα.
Δὲ θά ῾χεις ἄλλο πάρεξ μονάχα νὰ ζεῖς.
Τὶς πιὸ ὄμορφες μέρες μας δὲν τὶς ζήσαμε ἀκόμα

Ναζίμ Χικμέτ (Nazim Hikmet Ran), «Τα τραγούδια των ανθρώπων»

Τὰ τραγούδια τῶν ἀνθρώπων
εἶναι πιὸ ὄμορφα ἀπ᾿ τοὺς ἴδιους
πιὸ βαριὰ ἀπὸ ἐλπίδα
πιὸ λυπημένα
πιὸ διαρκῆ.
Πιότερο ἀπ᾿ τοὺς ἀνθρώπους,

Ναζίμ Χικμέτ (Nazim Hikmet Ran), «Για τα χέρια σας και για την ψευτιά»

Τα χέρια σας σοβαρά σαν τις πέτρες

θλιμμένα σαν εκείνα τα τραγούδια

που τραγουδάν στη φυλακή

βαριά, χοντροκομμένα σάμπως ζώα για χαμαλίκι

τα χέρια σας που μοιάζουν μανιασμένα πρόσωπα

 πεινασμένων παιδιών!

Ναζίμ Χικμέτ (Nazim Hikmet Ran), «Αυτό ειν’ όλο»

 Ζω στη φεγγοβολή
που προχωράει
ολόγιομα ειν’ τα χέρια μου
με πόθους
κι ο κόσμος είναι όμορφος πολύ,
μοσκοβολάει

Ναζίμ Χικμέτ (Nazim Hikmet Ran), «Όμορφο που ‘ναι να σε συλλογιέμαι»

Όμορφο που ‘ναι να σε συλλογιέμαι
μέσα απ’ τους θορύβους του θανάτου
και της νίκης
Να συλλογιέμαι εσένανε
μέσα απ’ τη φυλακή
κι έχοντας περασμένα τα σαράντα

Ναζίμ Χικμέτ (Nazim Hikmet Ran), «Μονάκριβή μου»

Μονάκριβή μου ἐσὺ στὸν κόσμο
μοῦ λὲς στὸ τελευταῖο σου γράμμα:
«πάει νὰ σπάσει τὸ κεφάλι μου, σβήνει ἡ καρδιά μου,
Ἂν σὲ κρεμάσουν, ἂν σὲ χάσω θὰ πεθάνω».

Ναζίμ Χικμέτ (Nazim Hikmet Ran), «Η πιο όμορφη θάλασσα»

Να γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών
είμαστε μες στο δικό μας κόσμο.

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.
Τα πιο όμορφα παιδιά