Νίκη Χαλκιαδάκη, «αναρριχώμενο, απαγορευμένο»

Ήμουν εσύ, και εσύ ήσουν πάλι εσύ
Μου έλειψα σήμερα
Να είμαι εγώ αυθυποβλήθηκα
Μάζωξα σε μια ύστατη αγκαλιά φωτογραφίες
Κατέβηκα στον κήπο και τις έθαψα

Και αυτές με τις πρώτες πόζες φύτρωσαν
Φύτρωσαν αναμνήσεις

Νίκη Χαλκιαδάκη, «Βουλητικές προτάσεις»

Να καβαλήσω ένα ταξιδιάρικο φύλλο,
ένα από τα πολλά των δέντρων,
ένα κιτρινωπό άλογο
και να πέσω στα μαλλιά τα στιλπνά.

Να γλιστρήσω σε μια λυγερή αχτίδα,
σε μια από τις ερωμένες του ηλίου,

Νίκη Χαλκιαδάκη, «Λαθρεπιβάτης ποδηλάτου»

-κοίτα μπαμπά! χωρίς βοηθητικές, χωρίς χέρια
χωρίς εσένα σπάω το φράγμα της ενηλικίωσης
γερνάω, μηδενίζω
γίνομαι ωάριο έφηβης γαλανομάτας
σπέρμα ανειδίκευτου αρσενικού
bing bang
χτυπώ το κουδούνι… στην άκρη όλοι

Νίκη Χαλκιαδάκη, «Θυμός»

Αν ήξερες ότι ήμουν γυάλινη
δεν θα με πετούσες στον τοίχο
Θα περίμενες να μεγαλώσω
Και αν ήξερα ότι θα πεθάνεις
θα σου έπλενα τα πόδια κάθε μέρα
Αλλά αν σου έπλενα τα πόδια κάθε μέρα
δεν θα πέθαινες. Θα ήσουν στο διπλανό δωμάτιο

Νίκη Χαλκιαδάκη, «With out»

ανάπηρος αυτός που δεν τον αγγίζουν

τον τελευταίο καιρό κοιμάμαι
για να νιώθω το ρίγος
των δαχτύλων σου στα μαλλιά
στους μηρούς
που άνοιξαν τόσο πολύ
για να σε φτάσουν

Νίκη Χαλκιαδάκη, «Μίμησις διαιρέσεως σπουδαίας και τελείας»

Οι αριθμοί είναι σιχαμένοι
θα έπρεπε να το ξέρουμε αυτό
όταν μοιράζουμε πέντε μήλα σε έξι παιδιά
και το μήλο δεν είναι ψάρι
να βγάλω απ’ τον κουβά χιλιάδες
τι μας κρατάς εδώ μέσα δάσκαλε

Νίκη Χαλκιαδάκη, «Ραντεβού I»

Φυσάει...
τεντώνω τα αυτιά μου να ακούσω τα κλειδιά
αέρας κρύος
τρομάζει τις χαραμάδες από τα παραθυρόφυλλα
ψελλίζει έναν ήχο ζεστό
που γλυκά τρομάζει τη νύχτα
είναι που δεν σε αισθάνομαι

Νίκη Χαλκιαδάκη, «Τοτέμ»

Πιστέψαμε ο ένας στον άλλο
Φυτέψαμε τα πόδια μας στην αυλή
και περιμέναμε να δούμε
ποιος
ποιος
ποιος θα κρατηθεί

Νίκη Χαλκιαδάκη, «Hide and Sick»

Τους φίλους με τα ματωμένα γόνατα
τους έντυσαν με τα μακό.
Tους έμαθαν να κρύβονται.
-μόνο να κρύβονται-

Τους φίλους από μανταρίνι και χώμα
δεν τους έψαξε κανείς.

Νίκη Χαλκιαδάκη, «Catwoman»

Περιμένω να γυρίσεις σπίτι, να βγάλεις τα ρούχα
-Θεέ μου πως περιμένω να βγάλεις τα ρούχα-

τα πόδια σου αγαπώ
τις κνήμες
ό,τι σε πάει και σ΄ επιστρέφει

Νίκη Χαλκιαδάκη, «π ρ ω θ ύ σ τ ε ρ ο»

Μην κλαις γι' αυτά που πέρασες
αλλά γι' αυτά που δεν σε βρήκαν
αυτά που γεύση δεν πήρανε γλυκιά ή πικρή
τα χείλη σου να βρέξουν
την ψυχή να σιροπιάσουν

Νίκη Χαλκιαδάκη, «Bi-bi-bo»

Δὲν ζήλευα ποτὲ τὶς κοῦκλες μου
Τὰ μάτια τους, ἄλλωστε, δὲν ἔβγαιναν
           οὔτε μὲ πιρούνι, οὔτε μὲ προσευχές
Καὶ ἂν εἶχαν μασουλημένα χέρια
           ἦταν γιατὶ μὲ προκαλοῦσαν
Ἀρτιμελεῖς καὶ Χαμογελαστές