Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Πρόσω ολοταχώς»

Αυτό εδώ το σπίτι δεν είναι καράβι
Κι αυτό το σώμα δεν ανήκει σε κανένα πλήρωμα
Δε θα απολογηθώ σε καμιά σημαία
Για πεπραγμένα κι άπρακτα
Κρύβω την πίκρα μου στη μαξιλαροθήκη
Δεν είμαι ξύπνια ποτέ και δε φυλάω βάρδια τον εαυτό μου
Ο εαυτός μου φεύγει και δεν ξέρει πού πάει

Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Φυγάδες»

Εγώ ποτέ δεν είχα ανέβει σε ξυλοπόδαρα, είδα όμως εσένα να τα δένεις στα πόδια σου,
να ψηλώνεις, να πετάς,
να σωριάζεσαι προσπαθώντας να φύγεις από τη ζωή μου,
σαν να ‘τανε η ζωή μου τι,
ένα πλάνο από άλλη μια ταινία, κι εσύ να έκανες την έξοδο σου προς τα πάνω,
εγώ ποτέ δεν είχα πουθενά αλλού να πάω, αυτή είναι η ζωή μου,
αυτή είναι η ταινία που παίζω, αν θες,
αν θες, είναι ένα τραγούδι που τραγουδούσαμε παλιά, μόνο που εγώ

Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Είχες να ζήσεις»

Δε θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω γιατί δεν επέλεξα να δέσω τη ζωή μου στα ξανθοκόκκινα μαλλιά σου. Θα ήταν τόσο φυσικό, όπως η βροχή, όπως η συμπόνια.

Θα ξυπνούσαμε το πρωί μαζί, θα σου έλεγα χωρίς να σου το πω πως είσαι η πιο όμορφη της πλάσης και θα τράβαγε ο καθένας το δρόμο του μέχρι αργά το απόγευμα που, σίγουρα πια, θα σε ξανάβλεπα – και πόσο θα περνούσαν βασανιστικά οι ώρες.

Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Γράμμα σε μία υπάλληλο»

Η Αγγελική θέλει να πεθάνει
Μα δεν το αποφασίζει
Γιατί αγαπάει τον Βασίλη

Κάθε μέρα στέκεται
Μπροστά από τα φάρμακα
Πίσω από την ταμειακή

Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Ερωτεύτηκα έναν μηχανικό..»

Ερωτεύτηκα έναν μηχανικό
που θα ήθελε ίσως να βάφομαι λίγο περισσότερο
και να μ’ απασχολεί η διατροφή μου
Μοιάζει με ροκ σταρ τα πρωινά που πηγαίνει στη δουλειά
κι έχει λύσεις για όλα μου τα προβλήματα

Δεν του αρέσει η ποίηση
παρά μόνο όταν συνοδεύεται από μουσική

Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Εκείνοι που μένουν»

Θέλει θάρρος να πεθαίνεις.
Μα, να συνοδεύεις έναν άνθρωπο που πεθαίνει θέλει περίσσευμα ζωής.
Να του κρατάς το χέρι μέρες, μήνες, χρόνια.
Να τον βλέπεις να κυλάει αργά στο σκοτάδι.
Να βλέπεις τη μνήμη να φεύγει από τα μάτια του.
Να τον σηκώνεις σαν να ήταν ένα φυλλαράκι.
Θέλει πολλή ζωή, θέλει ανοιχτή ψυχή
Θέλει δυο πόδια πιο γερά από κορμούς δέντρων.

Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Αυτό δεν είναι μια ιστορία θλίψης»

Τίποτα δεν τέλειωσα στη ζωή μου.
Τίποτα δεν κατάφερα να ολοκληρώσω και σε τίποτα δεν μπόρεσα να πιστέψω.
 
Αυτή η ιστορία δεν έχει καλό τέλος.
Καμιά ιστορία δεν έχει καλό τέλος. Όταν το τέλος είναι καλό, η αλήθεια είναι μισή.
 
Εγώ είμαι μισή. Γεννήθηκα μισή και ζω μισή. Δεν μου λείπεις εσύ, μου λείπω εγώ.

Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Είπες να πετάξουμε»

Είπες, να δώσουν οι θεοί να υποχωρούμε με χάρη.
Να είναι ο πυρήνας μας διαβρωτός,
να ζήσουμε πολλούς ωραίους θανάτους.
Να 'ναι η νύχτα σκοτεινή κι η μοναξιά πελώρια,
γίγαντας να 'ναι, να μας κρατά στο χέρι της μικροσκοπικούς,
σαν φύλλα βασιλικού, σαν πράσινα φιλιά.
Να μας γλείφουν οι ενοχές, όπως οι θάλασσες τα βράχια,
Κι εμείς εκεί, να στέκουμε ακίνητοι, μαγεμένοι.

Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Ασυγχωρήτο»

Αν αλλαξοπιστήσω, τι θα γίνουν οι αμαρτίες μου
Αν πάψω να πιστεύω σ’ εκείνο το βράδυ που πρώτη φορά με άγγιξες
πού θα προσεύχομαι;
Πού θ’ αφιερώνω τα πρωινά
ποιανού το αίμα και τη σάρκα θα μεταλαμβάνω;
Άπιστη θα γυρνώ
σαν να μην σκότωσα ποτέ για σένα.
Κι εσύ πάνω στο σταυρό κανέναν δε θα βρεις να συγχωρέσεις.

Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Να πάλλεται»

Ο άνθρωπος αιχμάλωτος
Της ομορφιάς και των χρωμάτων
Κλειδωμένος στην ιδέα της ομορφιάς
 
Ακροβάτης πάνω στη φλεγόμενη σφαίρα
Του πόνου
Την αγκαλιάζει, αγκιστρώνεται πάνω της
Να μικραίνει, να συμπυκνώνεται, να θρέφει

Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Μαθητεία στην ανεπάρκεια»

Φτιαγμένη από μανταρίνια
Με μία τρύπα στα πνευμόνια
Κανένα πρωινό δεν είναι καινούριο
Εισπνέω  τη βραδύτητα της αλλαγής
Το ζόρι της γέννας
 
Κρεμιέμαι από τις λέξεις σα να ήταν κλαδιά
Σα να μπορούσαν να με βγάλουν στην κατανόηση
Αν τις σκαρφάλωνα αν δε γλιστρούσα