Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine), «Χίλια κομμάτια γύρω μας ο κόσμος κι η ζωή..»

Χίλια κομμάτια γύρω μας ο κόσμος κι η ζωή !
 Θα πάω να βρω έναν Γερμανό Καθηγητή.
 Ξέρουν οι τέτοιοι τη ζωή να συμμαζεύουν
 και σ' ένα Σύστημα σαφώς να μας την ερμηνεύουν·
 Του σύμπαντος τα χάσματα και τα κενά
 βουλώνουν μ' όνειρα γλυκά και με χασμουρητά.

Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine), «Στάζουν φαρμάκι τα τραγούδια μου..»

Στάζουν φαρμάκι τα τραγούδια μου·

πώς θα μπορούσε αλλιώς να γίνει ;

Ήσουν εσύ, φαρμάκι που έσταξες

μες στης φωνής μου την ειρήνη.

Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine), «Σαν έρθει η άνοιξη..»

Σαν έρθει η άνοιξη με το ηλιοφώς ξανά,

Τότε τα λουλουδάκια βγαίνουνε κι ανθούνε.

Σαν το φεγγάρι αρχίσει ν' αχτινοβολά,

Τότε τ' αστράκια μες στο φως του κολυμπούνε.

Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine), «Παίρναν όλοι το τσάι τους παρέα..»

Παίρναν όλοι το τσάι τους παρέα

και περί Έρωτος λέγαν πολλά,

δεσποσύνες με αμφίεση ωραία,

καβαλλιέροι με ήθη λεπτά.

Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine), «Μια γυναίκα»

Ήταν οι δυο τους τόσο ερωτευμένοι,
  έκλεβε αυτός κι αυτή τσίλιες φυλούσε,
  έστηνε κόλπα αυτός και ξαπλωμένη
  εμπρός στα πόδια του αυτή γελούσε,
               όλο γελούσε.

Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine), «Ο χωρισμός»

Νεκρή είναι στο στήθος μου
κάθε του κόσμου φιλάρεσκη χαρά,
κι έχει πεθάνει μέσα μου
το μίσος του κακού, όπως κι η σκέψη
για τη δική μου και των άλλων τη θλίψη –

Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine), «Πού;»

Πού θα ’ναι ο τόπος της τελικής μου
απ’ τις περιπλανήσεις της ανάπαυσης;
Κάτω από φοίνικες στο Νότο;
Δίπλα στο Ρήνο οι φλαμουριές;

Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine), «Ταξιδέψαμε μονάχοι όλη νύχτα»

Ταξιδέψαμε μονάχοι όλη νύχτα
στη σκοτεινή την άμαξα,
πλάι πλάι ησυχάσαμε κι οι δυο,
αστειευθήκαμε και γελάσαμε.

Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine), «Sag, wo ist dein schönes Liebchen»

 «Πες, η αγάπη τί έχει γίνει,
στα τραγούδια σου που υμνούσες,
της καρδιάς η φλόγα εκείνη,
που σ’ εθέρμαινε κι εζούσες;»

Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine), «Sie liebten sich beide»

Αγάπαγαν ο ένας τον άλλονε,
μα δίχως γι’ αυτό να μιλήσουν.
Με μίσος αλλάζανε βλέμματα,
κι από έρωτα θέλαν να σβήσουν.