τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες.
τα λάθη μου, τα πάθη μου,
τις παραξενιές μου τα πρόσωπα, τους ανθρώπους,
τους φίλους, τους εχθρούς...
τα δάκρυα, την πίκρα, την απογοήτευση,
τη θάλασσα, μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι μου,
τις μυρωδιές της Άνοιξης,
Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...
Μικρό αγόρι,
Ήθελες να με φιλήσεις
στην ρίζα του λαιμού
μου είπες,
εκεί που τα μαλλιά μου είχαν
κρατήσει το δέρμα
μακρυά απο τον καυτό ήλιο
Μουδιάζουν τα μέλη,
μα το χειρότερο είναι
που μουδιάζει η ψυχή...
Στα χείλη δεν νοιώθεις πιά,
ούτε το φιλί
ούτε το φαρμάκι.
Ο Θάνατος είναι
Δικαίωση και Τιμωρία μαζί.
έτσι λένε.
μόνο που,
κανείς δεν εξηγεί
ποιός Δικαιώνεται
και ποιός Τιμωρείται.
Μικρό αγόρι,
φοράω τη μυρωδιά σου
στο κορμί μου.
Με διαπερνά,
με χαϊδεύει τρυφερά,
με αγκαλιάζει.
Μικρό αγόρι,
Ιδρώνει το κορμί στην σκέψη σου
Μικρές σταγόνες,
κυλούν στην ραχοκοκκαλιά μου,
και με κάνουν να ριγώ.
Φτάνουν μέχρι την μέση
και σταματούν στις βούλες της Αφροδίτης
Μέρες απόγνωσης
νύχτες μοναξιάς
βδομάδες, μήνες, χρόνια
προσμονής...
Ένα σου χαμόγελο,
ένα χάδι
που ποτέ δεν έφτασε.
Έγειρε το κεφάλι της
πάνω στον καμβά.
Ακούμπησε ελαφρά
πάνω στον ώμο του
όμορφου άντρα.
Το μάγουλό της ρίγησε
στην αφή με το πορτραίτο.
Έπινες την κάθε γουλιά,
με την λαχτάρα που
ζητούσες τα φιλιά μου.
Αγγιζα το κρύσταλλο
του ποτηριού,
με την ψυχρή ευγένεια
της καταγωγής.
Μικρό αγόρι,
Βουτήξαμε και οι δυό
Στο ίδιο λάθος.
Εν γνώσει μας!
Ξέραμε από την αρχή
τις συνέπειες.
Αλλά,
Αυτά τα κόκκινα τριαντάφυλλα
πού δεν έφτασαν ποτέ στον σπίτι.
Αυτά το ίδια ήταν,
πού μου μάτωσαν τα δάχτυλα.
Μάζεψα τις σταγόνες απο το αίμα
και βούτηξα σ΄αυτές,
την πέννα μου
Κάποια μέρα θα φύγεις πάλι.
Έτσι ξαφνικά,
όπως μπήκες στη ζωή μου,
θα χαθείς…
Θα μου μείνει η γεύση του φιλιού σου
στα χείλη μου
Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»