Γιάννης Κοντός, «Στα μισοσκότεινα»

 Γυμνό το σπίτι, χωρίς πουλιά και έπιπλα.
Αθόρυβες Κυριακές με σβησμένα τσιγάρα  
και ξερούς καφέδες στο πάτωμα - έρωτα στο πάτωμα
ή στο ταβάνι, σαν μύγες -   (-i-)
Γυμνό το μυαλό μου. Μόνο δυο τρία καρφιά
στον τοίχο με μυτερούς ίσκιους και ένα χαλάκι
κόκκινο, μαθημένο να ξεφτάει στα πόδια σου.

Γιάννης Κοντός, «Λένε ότι πρέπει να συμφιλιωθούμε με την πραγματικότητα»

Ποια πραγματικότητα; Αυτόν τον αέρα
που τρέχει γύρα μας, αυτά τα φιλιά
που δεν πιάνονται. Πρέπει να σοβαρευτούν
οι σοβαροί, να γελάσουν οι αγέλαστοι,
για να πετάξουν τα πουλιά.

Ποια πραγματικότητα, απροετοίμαστοι
για το χώμα. Το φως ή το σκοτάδι

Γιάννης Κοντός, «Πεδίο ασκήσεων»

Συνηθισμένο τοπίο.
Λίγη θάλασσα, μια μικρή κίτρινη πόλη να την ακουμπά
κι ένα γονατισμένο βουνό να κρατά με δυσκολία τον ουρανό
μην πέσει πάνω μας.
Ήλιοι μας ακινητοποιούν
πάνω στα συρματοπλέγματα.
Τα σπίτια βυθίζουνται αργά αργά
μέσα στη θάλασσα.

Γιάννης Κοντός, «Η σκάλα»

Όπως καταλαβαίνεις σκάλα βαθιά
που τρίζει και το σκοτάδι
είναι υγρό και κολλάει πάνω σου.

Άξαφνα
παραπατάς.
Γκρεμίζεσαι.
Γύρω πορτοκάλια, ρολόγια και άλλα

Γιάννης Κοντός, «Στο ακρωτήριο του κρεβατιού»

Τι θάλασσες περάσανε ή χτυπήσανε
αυτό το κρεβάτι. Βόρειες, νότιες,
θερμές παγωμένες. Με θύελλα,
με άπνοια, με φιλιά ή κωπηλατώντας
μαζί σου στην ακρογιαλιά, στην άκρη
του ξύλου του αθώου επίπλου.

Γιάννης Κοντός, «Ο αριστερός σου ώμος»

Πίσω από τον αριστερό σου ώμο.
είναι ένα φαράγγι γεμάτο πέτρες
και χαμόγελα από μετάξι
σκαλωμένα σ’ αγριοπούρναρα.
-Στον ώμο π’ ακουμπάει
το κομμένο μου κεφάλι-
Μικραίνεις, μικραίνεις τόσο

που γίνεσαι ένας λεκές στο πάτωμα.

Γιάννης Κοντός, «Κίνδυνος στην πόλη»

 Απόψε δεν γράφονται ποιήματα.
Ο τρελός ξέφυγε μ’ ένα όπλο

και ρίχνει στο ψαχνό.

Όλα τον δείχνουν – αλλά
κανείς δεν βλέπει.

Γιάννης Κοντός, «Μια παγωνιά έρχεται»

Η μουσική σταμάτησε. Το μάτι είδε
την πραγματικότητα κι έγινε περισσότερο γυάλινο
-υπάρχουν περιθώρια τρόμου-
Εντάξει με το κορμί. Περνάμε μια χαρά.
Το τρώμε, μας τρώει και λιγοστεύει η ζωή.
Ή αλλιώς το πολύ σκοτάδι φέρνει φως.
Ξερός αέρας κάνει μεγάλες καταστροφές

Γιάννης Κοντός, «Η ομοιοκαταληξία του θανάτου»

Το κορμί της άδειο καλάμι μού έμεινε στα χέρια.
Αν ήμουν βοσκός θα το έκανα φλογέρα.
Αλλά ο καιρός είναι λίγος και οι παραπάνω
μεταφορές πολυτέλεια. Ακόμα γιατί:
τα δέντρα δεν πετάνε
οι συμμαχίες πολεμάνε
οι πρόσφυγες πεινάνε.
Το κορμί σου αγάπη μου είναι νεκρό.

Γιάννης Κοντός, «Πώς να σε πάρει ο ύπνος»

Πώς να σε πάρει ο ύπνος με τέτοιες μυρουδιές
ένα γύρο σου;
Θαμμένοι σ’ ένα σπίτι αποστειρωμένο,
μέσα σε γάζες και στο οινόπνευμα.
Ακουμπισμένοι στο γραμμόφωνο που παίζει
τα τραγούδια που μας έκαναν άντρες.

Γιάννης Κοντός, «Δεν με χωράει το σώμα μου»

Δεν με χωράει το σώμα μου. Θέλω να επεκταθώ,
να φύγω. Ανοίγω τη βρύση. Τρέχει το νερό.
Τρέχει η νύχτα. Σκύβω να πιω, να ξεχάσω.
Κτυπάω πάνω στο πεθαμένο μου πρόσωπο.
Ανάβει μια φωνή. Φωνή της σιωπής. Η ροή

Γιάννης Κοντός, «Η λύπη του έρωτα»

Σ’ ακούω με όλους τους πόρους μου
να τρέχεις σε ξένες πόλεις, με ρούχα χάρτινα
κάνοντας ένα θόρυβο
που προμηνύει μεγάλη θάλασσα.

Γιάννης Κοντός, «Φούντωσε το χορτάρι στο δωμάτιο»

Φούντωσε το χορτάρι στο δωμάτιο.

Δεν μπορώ να μετακινηθώ. Ένα λιοντάρι

με περιεργάζεται με τα κίτρινα μάτια του.

Δεν είμαι ο Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων,

ο Γιάννης είμαι και δεν θέλω ούτε λιοντάρια

ούτε ανθρώπους. Το δωμάτιο θέλω να καθαρίσω

Γιάννης Κοντός, «Το κρυφτό»

Α-Όλο τρέχω πίσω από κηδείες αγνώστων-
Ανοίγω τα συρτάρια μου και βρίσκω ουρανό.
Ψάχνω για τις κάλτσες μου και βρίσκω
παλιές φωτογραφίες.