Μαρία Κυρτζάκη, «Ικαρία»

Και έτσι έμαθε πως ήτανε νησί
και τ’ όνομά του Ικαρία.

Και ότι εκεί
σ’ αυτό που ήτανε σημείο
εμάχονταν και πολεμούσαν ηδονές
και πάλι αγκαλιάζονταν μέχρι να αλωθούν

Μαρία Κυρτζάκη, «Η γλώσσα η αμίλητη»

Δεν γίνεται ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα∙
σαν ψάρι έξω από τα νερά του
και σαν να βγήκε απ’ ό,τι τον προστάτευε
– την γλώσσα του.
Χτίζει τους κήπους τις αυλές
όχι το σπίτι
Κι η μοναξιά – δεν φτάνει δεν αρκεί
να φτιάξει μιας πατρίδας γη.

Μαρία Κυρτζάκη, «Ξαφνικά σιωπή..»

Ξαφνικά σιωπή. Άλλου
όνειρο ή δικό μου δεν ξέρω

Σε παγκάκι καθόταν. Στην άκρη
πολύβοου δρόμου. Τα παλιά σχισμένα
ρούχα φορούσε. Με τα μάτια
καρφωμένα τώρα μπροστά

Μαρία Κυρτζάκη, «Σαπίζουν»

Μούχλιασαν οι στενοχώριες τα άγχη
Μούχλιασαν στη βροχή και τη λάσπη
Στην παραδοχή.
Σαπισμένα τα πόδια
Τα κεφάλια κρεμασμένα στους τοίχους
Τώρα που δεν υπάρχουν οι πλατείες για τις ζητωκραυγές

Μαρία Κυρτζάκη, «Σκοτεινά δωμάτια»

Είδα τον έρωτα τον είδα
φύλλα να βγάζει και άνθη εξωτικά
λουλούδια του χαμένου παραδείσου.

Ξερό κλαράκι λες σε πέτρα ριζωμένο
πώς εβλάστησε

Μαρία Κυρτζάκη, «Εθισμός»

Τσουβαλιάζεις την τύψη σου
Να τη ρίξεις στη θάλασσα
Να την πάρει το κύμα.
Τακτοποιείς τα χαρτιά στους φακέλους
Το γραφείο   Το δωμάτιο
Στον σκουπιδοτενεκέ τ’ αποτσίγαρα

Μαρία Κυρτζάκη, «Απόπειρα εξόδου»

[ α’ ]
Σ’ ένα σύννεφο όπου τα πουλιά
Μπορούν να πετάξουν.
Οι λέξεις θα κυλήσουν όμοια
Με ερυθρομόρφων σχημάτων τα κύματα.
Θα αποβάλεις τότε ενδύματα τετριμμένα