Ελένη Σεργίου, «Είναι τρελή για σένα»

Το όνομά σου ξαφνικά φωτίζεται διαφορετικά

επηρεάζει την συμπλεγματική σχέση μαζί σου,

γερά δομημένη στον τόπο της ποίησης,

και αντανακλά το πρόσωπό σου πάνω στο νερό της ψυχής μου.

 

Τώρα το ποίημά μου φαντάζει λαμπερό σαν το όνομά σου.

Μέσα στο ποίημα η ψυχή δραπετεύει απ’ το σώμα

Ελένη Σεργίου, «Συγνώμη»

Συγνώμη, που κουράστηκα να σ΄αγαπώ στο χαρτί

και να σ΄αγγίζω με το μολύβι.

Συγνώμη, που δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ

κι έφαγα το μήλο σου

-ήταν γιατί πολύ λαχτάρησα

τα χείλη που θα το γεύονταν-

Ελένη Σεργίου, «ΚΑ-ΤΕ-ΡΙ-ΝΑ»

Για την Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Μια Κυρία

με κεφαλαία όλα

από το Κάπα έως το Άλφα

πήρε τα δύο πρώτα της γράμματα

και ΚΑτέβηκε απ’ το σύννεφό της

σχηματίζοντας μαιάνδρους

Ελένη Σεργίου, «Χωρίς Βελόνα»

«Σ’ αγαπάω!» λέει και εννοεί «Αγάπα με!»

ενώ «Ξέρω πως θα με προδώσεις…» αισθάνεται

και όλη της τη ζωή φοβάται πως θα τον χάσει.

 

Το παιχνίδι ή μάλλον το δράμα

παίζεται (Δεν μάντεψες σωστά. Ποιος μίλησε για καρδιά;)

στο αριστερό μέρος του εγκεφάλου

Ελένη Σεργίου, «Χοίρος Βέβαια»

Εν πάση περιπτώσει

τον είδα και τον φωτογράφισα

να κυλιέται στην λάσπη περιχαρής

στην απέραντη βρόμα της ακολασίας.

 

Ο δραματικός του μονόλογος

για το μοναχικό του εγώ

Ελένη Σεργίου, «Η αγάπη»

Η Αγάπη

ήρθε αργά στη ζωή μου -αργοπορημένη χειρονομία-

και γι’ αυτό ήταν βιαστική.

Στα γρήγορα υπόγειες στοές βαθιά έσκαψε

στην τρυφερή σάρκα της ψυχής μου.

Εκεί σε συνάντησα.

Ελένη Σεργίου, «Υποσχέσεις»

Επί του πρακτέου τώρα.

Υπόσχομαι!

Υπόσχομαι…

να μην αφήνομαι στα αιμάτινα κύματα,

όταν φυσάει, δυνατός ο άνεμος

Ελένη Σεργίου, «Κοίτα μέσα μου»

Κοίτα πέρα, εκεί, μέσα μου.

Έχω γεμίσει κεραυνούς που θέλουν να σου μιλήσουν.

Είπες οι κεραυνοί σου τραυλίζουν απόψε.

Δεν είδες τις αστραπές των λέξεών σου

που κρυφά δραπέτευσαν απ’ το inbox του υπολογιστή

και τους κατατρόμαξαν.

Ελένη Σεργίου, «Σονέτο καλοσύνης ή συγχώρεσης»

Αρπαχτικά πουλιά στις διεσταλμένες κόρες των ματιών του
με αιχμηρά ράμφη ανοιχτά, έτοιμα για επίθεση
είναι το πρώτο που βλέπεις στο πρόσωπό του.
Καθώς σε πλησιάζει, οι ανάσες των πουλιών καυτές
ναρκώνουν τις αισθήσεις σου. Όλες, εκτός απ’ την όραση.

Ελένη Σεργίου, «Αθήνα-Ελλάδα»

Μια μέρα θα κατοικήσω σ’ ένα παλιό αρχοντικό στο κέντρο

εκεί που η καρδιά της Αθήνας χτυπάει γρήγορα

να συναντήσει τον 22ο αιώνα με τον ρόδινο ορίζοντα

τότε που οι μνηστήρες θα βρίσκονται σε λάκκους του 21ου