Χρύσα Μαστοροδήμου, «Τα τρένα»

Τα τρένα
ζωάκια με νυσταγμένα
κόκκινα μάτια
μέσα στο σκοτάδι.

Οι σταθμοί,
λάθη

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Περιπλάνηση»

Στις ράγες του τρένου

κυνηγάω το όνειρό μου
στο δεύτερο βαγόνι
θέση β’, μη καπνίζοντες.

Άνευ όρων διαδρομή

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Νύχτες»

Είναι εκείνες οι νύχτες
που χαράζουμε
πάνω στη σκόνη των ονείρων μας
ένα ερωτηματικό.

Εκείνα που πιστέψαμε
πρόωρα ναυάγια

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Αλυσίδα»

 Τα τεκταινόμενα διερμηνεύουμε
με ρητορείες την ουσία

φαλκιδεύουμε,
τα αόρατα δεσμά δε βλέπουμε

την αλυσίδα που σφιχτά μας κρατά,
μάθαμε να αντέχουμε.

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Στο τέλος…»

Στο τέλος μοιράζουμε τα γράμματα
τις φωτογραφίες

τα αντικείμενα

του κοινού βίου
και μένουμε μόνοι

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Αγριόχορτο»

Στη γλάστρα μου εμφανίστηκε
απρόσκλητος επισκέπτης
και μου χαλάει
του φυτού μου, την ομορφιά

Μάταια προσπάθησα να το ξεριζώσω
έχει απλώσει κιόλας βαθιά τις ρίζες του

φερμένο ποιος ξέρει από ποιον σιρόκο άνεμο

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Αόρατοι εχθροί»

 Ξεγελιόμαστε
προσμένοντας
κάτι που θα μας συνεπάρει.

Κάτι θέλουμε να συμβεί
κι ας είναι και ο χαμός.

Οικτίρουμε τον εαυτό μας
χάνουμε κάθε στιγμή

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Δέντρο»

Ένα δέντρο η ζωή μας
ελλοχεύει ενίοτε ο κίνδυνος
σε περίοδο καρποφορίας
κανείς να μη βρεθεί να δρέψει τους καρπούς
κι έτσι να βρεθούν στο χώμα πεταμένοι
καρποί χωρίς παραλήπτη
σαπισμένοι

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Σμέρνες»

Έβαλα το χέρι στο σακούλι μου
να αγγίξω πεταλούδες
και σμέρνες μου επιτέθηκαν

ούτε που κατάλαβα πως εν μια νυκτί
τόσο δηλητήριο στο σακούλι μου μάζεψα

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Άρρωστοι»

Μας φοβίζουν οι άρρωστοι
... η αρρώστια τους,
είναι τόσο εμφανής...

Ενώ η δική μας
αόρατη
αθέατη, στα μάτια των πολλών

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Αγάπη»

Ανοίγεις τα χέρια και αγκαλιάζεις το άπειρο
ανοίγεις τα χέρια και αγκαλιάζεις τον κόσμο
το μετανάστη
τον απελπισμένο
τον οδοιπόρο
τον κουρασμένο
τον ερωτευμένο

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Ποίηση»

Ποίηση δεν είναι τίποτε άλλο
παρά προδομένες λέξεις
που πνίγονται
σε κορμιά από τον καιρό βασανισμένα

δεν είναι τίποτε άλλο
παρά φωνές που θέλουν να ακουστούν
ασφυκτιούν σε θνητά σώματα

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Ιφιγένεια»

Σαν αμνό σε έσφαξαν
Ιφιγένεια
κι εσύ μια κραυγή να μη βγάλεις;

Δώρο σε Θεό εκδικητή
σε χάρισαν
δήθεν για να κατευνάσουν τους ανέμους
μα στ’ αλήθεια γιατί σε καμιά δεν έμοιαζες.

Χρύσα Μαστοροδήμου, «MAILER DEMON»

Το μήνυμα δεν έφτασε
στον προορισμό του
λοξοδρόμησε
στο δάσος της τεχνολογίας
στην πυκνή βλάστηση των ηλεκτροφόρων καλωδίων.

Ίσως να ήταν λάθος
η διεύθυνσή σου η ηλεκτρονική

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Ο χρόνος»

αμετάκλητος
αμετάπειστος
αόριστος
άναρχος
απροσανατόλιστος
απειλητικός
ασαφής
απροσδιόριστος

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Ανεξίτηλο»

Ίσως να ’φταιγε
ο σκισμένος χαρταετός
και τα λόγια μιας αχτίδας

Ίσως πάλι
μια σβησμένη αμυχή
μιας αράχνης μέρας

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Ξημέρωμα»

Τι να προσμένεις
από τη δόλια μέρα
ξεκίνησε ήδη
σταυρωμένη
από τη φωνή του πρωινού εκφωνητή
που απαγγέλει με την ίδια μονοτονία
την επαγγελματική του επανάληψη

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Αυταπάτη»

Σβήνω το τσιγάρο μου
στο πρόσωπο του χρόνου
κάπου μου παράπεσε μια υπόσχεση
μια ελπίδα φυγάδευσα
μια αυταπάτη με εγκλώβισε

Πώς να επανορθώσω;

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Εξουσία»

Γυναίκα ηθών ελευθέρων
κοιμάται ολούθε

παντού μοιράζεται

Προκαλεί
δελεάζει
στοχάζεται

Χρύσα Μαστοροδήμου, «Σταχτοπούτα»

Πόσα χρόνια θα προσμένεις ακόμη;
Οι πρίγκιπές σου να σε σώσουν;
Ντυμένη τόση πλάνη δεν κουράστηκες;

Μονάχη σου αν δε σωθείς
απ’ την αγαπημένη στάχτη σου
στο παραμύθι σου θα ξεχαστείς.