Ευσταθία Δήμου, «Απώλεια λήθης (Ι)»

Μέσα στην άκρα μοναξιά και τη σιωπή
μέσα απ' το μάτι που αφήνει μια οπή

τρυπώνει η θύμηση μιας κάποτε στιγμής.
Εσύ, από αναμνήσεις πια υγιής,

κλείνεις το χρόνο, σηκώνεις την αυλαία
μοιράζεσαι σε ρόλο υποβολέα,

Ευσταθία Δήμου, «Η μούσα»

Ο ποιητής πάσχει από δόξα.
Σε κάθε ποίημα η ίδια λόξα.

Τη Μούσα κατηγορεί ευθέως
που δεν τιμήθη ως κορυφαίος.

Η επιθυμία κύκλους κάνει.
Μοναδική ελπίδα η κάννη.

Ευσταθία Δήμου, «Χρόνε»

Χρόνε ποὺ γλύφεις τὰ κορμιὰ
ἔλα, γλύψε κι ἐτοῦτο
ἔργο τέχνης φέρε μου το·
Λάξευε ἀργά, προσεκτικὰ

ὥσπου νὰ μ’ ἀρτιώσεις κι ἂν
κάποτε μὲ δεῖς γεμάτη
ἀπὸ ψεγάδια, φευγάτη

Ευσταθία Δήμου, «Παρτίδα σκάκι»

Διάλεξε ελεύθερα το
πιόνι σου και γίνε

στρατιώτης ήρωας
στην πρώτη τη γραμμή

πύργος ακάθεκτος σε
κάθε επιδρομή

Ευσταθία Δήμου, «Απώλεια λήθης (ΙΙ)»

Μνήμη μου, ήρθες απόψε μακρινή.
Φερμένη από μια τέχνη μαντική.

Πρώτα, το πρόσωπό σου σχηματίζω.
Δεν άλλαξες πολύ στοιχηματίζω.

Έπειτα διοχετεύω το κορμί
σε στάση που αναβλύζει την ορμή.

Ευσταθία Δήμου, «Καθ' ομοίωσιν»

Ο ένας τον άλλον αντικρίζει
με μάτια από καθρέφτες. Κάθε
ματιά είδωλο αντιγυρίζει.
Σε ραντεβού λαθραία

σμίγουμε τον εαυτό μας.
Γνωρίζουμε το σχήμα, τη γεύση
των χειλιών μας. Άτομα

Ευσταθία Δήμου, «Πίσω μου»

Αυτοί που άφησα πίσω μου
Είναι εκεί για να με δείχνουν
Με περιμένουν ακόμη
Δεν πιστεύουν στη φυγή μου
Και σχεδόν σαν προδοσία τη μετρούν
Ούτε φωνάζουν ούτε διαμαρτύρονται
Μονάχα είναι εκεί

Ευσταθία Δήμου, «Καρφιά»

Αν κοιτάς τον ουρανό
στου κόσμου όλα τα μέρη
κανένα πεφταστέρι
να χαράζει το κενό.

Καμιά ευχή γεμάτη
φως, πύρινο να γίνει
δάκρυ, ν' αργοσβήνει

Ευσταθία Δήμου, «Φυσική τάξη»

Ένα πρωί θα
ξημερώσει βράδυ.

Όσοι προσέλθουνε
πιστοί

γαλήνιοι θ’
αλλάξουνε πλευρό

Ευσταθία Δήμου, «Παρελθόν»

Το παρελθόν είναι
ένα τρένο.

Φθάνει κατάματα στη
νύχτα σου

σταθμεύει εκεί για
μια αστάθμητη στιγμή –

Ευσταθία Δήμου, «Τα ιμάτια»

Πάλι το βράδυ. Τα μάτια πάλι θάλασσα.
Άλλα ξεβράζει μάτια. Πόσες δεν χάλασα

νυχτιές να τ’ ανασύρω. Βλέμματα ναυαγοί
που επέζησαν απ’ της ζωής μου τη σφαγή.

Γαντζώνονται πάνω μου γερά και με τραβούν
στον πάτο. Τυχαία, μετά από χρόνια θα με βρουν

Ευσταθία Δήμου, «Στημένο όνειρο»

Απόψε ονειρεύτηκα όνειρο που ‘χα στήσει.
Με προ Χριστού σενάριο και καστ που ‘χε απιστήσει.

Εγώ με ρούχα του έρωτα, με λούσα της αγάπης,
έφερα και στ’ απόθεσα, δώρα μου της απάτης.

Κι απόμεινα γυμνή. Γυμνή από φόρεμα θνητό
από ενοχή. Σε μιαν αόριστη εποχή ν’ ακινητώ.

Ευσταθία Δήμου, «Φιλί»

Ἔξω στὸ δρόμο
ἕνα πουλὶ
φιλὶ
στὸν ὦμο

τῆς ἡμέρας
τὴν ξυπνᾶ
καὶ πετᾶ

Ευσταθία Δήμου, «Λαβύρινθος»

Στὸ λαβύρινθο αὐτὸ
ποὺ χρόνια ἔχω γιὰ σπίτι
σὰν τὸ βαρυποινίτη
τὴν ἔξοδο ἀναζητῶ.

Ἕνα ἀτέλειωτο νῆμα
ἀκολουθῶ στὰ ἴδια
δώματα· αἰφνίδια

Ευσταθία Δήμου, «Της γυναίκας του πρωτομάστορα»

Στον πρώτο στίχο
ένιωσε το κάλεσμα του Χάρου.

Σαράντα πέντε
μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες

σκιές ηχούν στα μάτια
της, σειρήνες στα αυτιά της

Ευσταθία Δήμου, «Ακινησία»

Ατμόσφαιρά μου
είναι η ακινησία.

Μέσα της ρυθμικά
προσηλωμένη

οξυγονώνομαι γιγαντώνομαι
υψώνομαι