Νένα Φιλούση, «Αγγελία»

Πωλείται κήπος μεγάλος όσο ο κόσμος
με χιλιάδες τζιτζίκια
θροΐσματα, ανάσες
πράσινο όσο χωρά η μνήμη
αρωματικά παντού
δεντρολίβανο, φασκόμηλο, λουίζα
πωλείται με τη λεβάντα

τα βασιλικά, τα φούλια, πωλείται

Νένα Φιλούση, «Έθος»

Τα ψυχοσάββατα η μάνα μου
φοράει τα καλά της
βγάζει τα πιο καλά της πιάτα
και κάθεται.

Οι καλεσμένοι της νεκροί έρχονται γυμνοί
σχεδόν αόρατοι

πατούν ανάλαφρα μη μας ανησυχήσουν

Νένα Φιλούση, «Salto mortale»

Τα ποιήματα κινδυνεύουν από ποιητές
κροκόδειλους φιλήσυχους πολίτες
μυστήριο πράμα
με τόσο κολύμπι στη λίμνη
οι κονδυλοφόροι σοβαροί
ξεροκαταπίνουν στα δικαστήρια
ανήξεροι παντελώς

Νένα Φιλούση, «Ειδική Προσφορά»

Το απόγευμα βγήκαμε στο σφυρί.
Σαν να λέμε προσφορά ένα συν ένα
ή με κάθε δύο θλίψεις παίρνετε ένα σίριαλ
εντελώς δωρεάν.

Το τίμημα όμως ήταν για μια άλλη αλήθεια
που κάθισε ασυνείδητα

πάνω στα χνούδια των φύλλων

Νένα Φιλούση, «Πένθη πολυτελείας»

Έκανα πολλά ταξίδια ανίας και περιέργειας
για να μάθω τη γλώσσα των σωμάτων
στον ήχο της βροχής - τίποτε
κανένα τραγούδι δεν μπορεί
πιο αφοσιωμένα ν’ αντιγράψει
πώς πέφτουν οι ασάλευτες ώρες μέσα μας
οι χιροσίμες δίπλα μας

Νένα Φιλούση, «Δήθεν»

Ήμουν πάντα αφοσιωμένη στην κυριολεξία
μʼ εμμονή που απογυμνώνει τις σιωπές
και θρονιάζει την αληθοφάνεια
στο τραπέζι το μεγάλο, το καλό.
Για παράδειγμα,
αν πετά χαμηλά ένα πουλί
λέω: πλησιάζει στη γη το φως.

Νένα Φιλούση, «Έξοδος»

Ονειρεύτηκα να πέσω σαν να μην ήξερα
και με πρόλαβαν μέρες
που άγγιξαν το αυγινό το πρώτο σου
γύρισαν στο άλλο πρόσωπο του πόνου
και βογκήξαν
απανωτά μετρίου αναστήματος ερόδια
βγήκαν παντού και δη στα κατεχόμενα

η εκδρομή όμως τελειώνει

Νένα Φιλούση, «Αδιαλείπτως»

Των πεθαμένων φίλων τα χέρια μεγάλωσαν και μας
φτάνουν
συνέχεια του κακού ονείρου
μυρωδιά από εγκαύματα στα άκρα μας
και απελπισμένα επιφωνήματα
εδώ.
Τον κουβαλήσαμε μέχρι τον τάφο

Νένα Φιλούση, «Επισκέψεις»

Η ποίηση σ’ ένα παράθυρο με ξύλο φαγωμένο
όπου στέκομαι για ν’ ανασαίνω φτερουγίσματα ρυθμού
ακούω τις εικόνες και αγγίζω τα θροΐσματα.

Όταν σιγεί από μέσα η πλάση
τα δέντρα περιορίζονται στα καθιερωμένα:
φιλοξενίες πουλιών, αποδέσμευση οξυγόνου, τα γνωστά.

Νένα Φιλούση, «Συνειδητότητα»

Λοιπόν γυρίζω ηθελημένα πια
στην ίδια κάμαρη
με τα ίδια φτηνά τσιγάρα
ίδιο χαρτί και μολύβι
στο ίδιο ατέλειωτο ποίημα
που δε λέει ν’ αρχίσει.
σκιασμένο σαν την καλή μας νεότητα
την αγαπημένη από τον άνθρωπο του Θεού

Νένα Φιλούση, «Ενδυματολογική Επιμέλεια»

Ποίημα είναι όταν φοράς ένα ρούχο πολυκαιρισμένο
χαμένο απ’ όλες τις φρονιμάδες
και γίνεται δέρμα.
Το φοράς σαν πρωτόπλαστος
το βγάζεις σαν αθώος
και δεν είμαι καθόλου προληπτική.

Μ’ άξαφνα, βλέπω έναν εαυτό με προσδοκίες
συγκινήσεις, ευρυαγγείες

Νένα Φιλούση, «Οι εποχές του έρωτα πάλι μπροστά»

Ερυθρίασαν όλα μαζί σου.
Ήρθες από ταξίδι στις άνυδρες χώρες
την τελευταία στιγμή των κυβερνώντων.
Με τις φωτογραφίες και τα ρούχα των παιδιών που ξέμειναν.
Τόσα χρόνια λέει πονούσαμε το βιος μας.
Μα αν τ’ αγάπησαν οι ξένοι ας ριζώσουν
θα πούμε τέλος.

Νένα Φιλούση, «Ένα σωσίβιο βρίσκεται κάτω από το κάθισμά σας»

Κάτι σινιέ πορνόγεροι που διεμερίσαντο τις περηφάνιες μας
ακόμα κυβερνούν τις παραισθήσεις μας
ψηφίζουν για τη δόξα και την τιμή μας
στο εντελώς κάτω της γραφής τι ήμασταν
αφελείς παιδίσκες
(να μάθουμε να οδηγούμε ανεμόπτερο
τι ζητήσαμε πια)

Νένα Φιλούση, «Περίπολος»

Νύχτες γλυκές στο έμπα και στο έβγα του χειμώνα
θυμίζουν μία παλιά πληγή που κλείσαμε όπως όπως.
Κι ας ενηλικιώνεται κι αυτή ξωπίσω μας.
Τα βήματά μας κάποτε άρρυθμα –μια στάση εδώ
μια επιτάχυνση παρακάτω.
Ή σαν οστινάτο με παλτό, κλειστές φτερούγες.

Νένα Φιλούση, «Μετάγνωση»

Εμείς που γεννηθήκαμε κοντά στη θάλασσα
γνωρίζουμε ανάγνωση του κυανού
έχουμε πλήρη επίγνωση του λευκού
μετρήσαμε χιλιάδες φορές τα πράσινα του νερού.
Προβλήματα έχουμε στο κόκκινο –όχι των άλλων
το δικό μας αίμα.
Βάλαμε ένστολους να φυλάνε έξω απ’ το δέρμα μας

Νένα Φιλούση, «Μετρό»

Κάνω συλλογή με υπόγειους χάρτες ταχείας μεταφοράς
λεωφορεία και τρένα σε μεγαλουπόλεις μοναξιάς
η κόκκινη γραμμή, η πράσινη, η μπλε
και τα μπαγάζια στην πλάτη
στους γυμνούς ώμους, στο σβέρκο
αφήνω ίχνη ενοχής παντού.
Η μέση μου πονά εκ γενετής.

Νένα Φιλούση, «Ιδιοκτησία»

Πατρίδα μπορεί να είναι ένας δίγλωσσος χάρτης
ή ένα πράσινο βιβλίο συμβίωσης
φωτογραφίες με ακίνητες ευτυχίες
στημένη ησυχία από παλιά
σε διάφορες ερμηνείες.
Κι ακόμα, η ματιά των άλλων
των περαστικών