Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

☆ 723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα ☆

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπαλασόπουλος Αντώνης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπαλασόπουλος Αντώνης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Λευκό στο λευκό»

Λευκό στο λευκό:
το πιο δύσκολο ίχνος
όταν η ίδια αλεπού
αντικατοπτρίζεται στα νερά
διαφορετικών λιμνών·
ή όταν στην ίδια λίμνη, η άλλη αλεπού
ατενίζει τον αντικατοπτρισμό
νεκρών άστρων.

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Οι πέτρες»

Δεν διάλεξα

εγώ τις πέτρες που βρέθηκαν στα χέρια μου, σας λέω,
τις διάλεξε το σχήμα κάθε χούφτας, οι χαρακιές

που μαρτυρούν τη φύση της συγκεκριμένης μου περατότητας,
της συγκεκριμένης μου αθανασίας.

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Αν»

Αν δεν ήταν η πείνα, θα ήταν η δίψα.
Αν δεν ήταν το μαχαίρι, θα ήταν το σκοινί.
Αν δεν ήταν η φωτιά, θα ήταν η πλημμύρα.
Αν δεν βεβήλωνες το ναό, θα μας μιλούσε ακόμα το νερό.

Αν δεν ήμασταν τρελοί, θα βαφτίζαμε τη δειλία αλλιώτικα.
Αν δεν είχαμε μάτια, θα μας έπνιγαν τα χάδια των φύλλων.
Αν δεν μας εξαγόραζε η ζωή, θα σχηματίζαμε ουρές για το θάνατο.

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Τοπίο»

Με τον καιρό, τα πράγματα που γειτονεύουν
μοιάζουν το ένα στο άλλο όλο και πιο πολύ.
Λες και ο νόμος
της διαφοράς κουράζεται κι ο ίδιος
με τα χρόνια, παίρνουν να καθρεφτίζονται
ουσίες μεταξύ τους:
Ο σύζυγος με τη σύζυγο, η μύτη του
παίρνοντας την καμπύλη της δικής της,

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Ευχαριστώ, κύριε Ντίνο»

Με την ποίηση, το ξέρουν όλοι,
δε ζεις. Ενώ θα ‘πρεπε η ζωή σου
να κρέμεται από κάθε λέξη,
κρέμονται μονάχα διακοσμητικά.
Το ένα σου πόδι βολεύεται
με παπούτσια αντί για φτερά.
Στο μανίκι σου κρύβεται δεύτερο
ζάρι, χωρίς πλευρά για τον άσσο.

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Αριθμοί»

Η ζωή ξεκινά με ακέραιους:
δυο μάτια, μια θάλασσα
δέκα χάντρες στον άβακα.
Μόνη πράξη η πρόσθεση
μόνη ύλη το όμοιο,
και ο πλούτος ακόμα απλός.

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Ο τζίτζικας»

Από την σκοτεινή γη
στο πολλαπλασιασμένο επί πέντε
φως του Ιούλη, ο τζίτζικας
τρελαίνεται σαν τον δεσμώτη
της πλατωνικής σπηλιάς
που αντικρίζει τον ήλιο
πρώτη φορά. Η τρέλα του
είναι τραγούδι ως το θάνατο,

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Το φιλί»

Ένα σκοινί τεντωμένο·
από δω τραβά
η μεγαλοπρέπεια
από κει η φθαρτότητα
και πάνω του οι δυο
με ίλιγγο ύψους
με βεβαιότητα υπνοβάτη
διασχίζουν την απόσταση.

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Γύμνασμα Αυγούστου, Θεσσαλονίκη»

Μέρες που ο άνεμος γίνεται ακριβός.
Λαξευμένος στο ελάχιστο, φευγαλέος,
συναντά το δέρμα με σπουδή εραστή
κι αυτό ριγεί με ολιγαρκή ηδονή, της
προσευχής του οι πόθοι απαντημένοι,
οι ιδρωμένοι κόποι του κορμιού αίφνης
γλυκείς, το αλάτι της χαλεπής του ύπαρξης,

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Θέρος»

Είπα στο σίδερο να ρωτήσει το σίδερο
και μου απάντησε η φλόγα.

Είπα στον κεραυνό να κουνήσει το δέντρο
και μου απάντησε η στάχτη.

Είπα στο αλάτι να μιλήσει στο νερό
και μου απάντησε η θάλασσα.

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Mahmood»

Σας είπα, έχει καιρό, πως το εμπόριο καθρεπτών
είναι φθίνον επάγγελμα. Τα σημαντικά νέα
έρχονται από διαφορετικές θάλασσες,
αλλιώτικη άμμο, πιο πικρή γη.

Έρχονται

με σιδερένια πουλιά, με ξύλινα κάστρα φαγωμένα απ’ το αλάτι,

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Νυχτερίδα»

Ο κόσμος ανάποδα: ένας ουρανός από
χορτάρι και χώμα, το έδαφος αλλού
διάστικτο απ’ τις ουλές άστρων, αλλού
αδιαπέραστο απ’ το μάτι. Ο κόσμος
ανάμεσα: πουλί και θηλαστικό, ποντίκι
και σκύλος, κι ακόμα καρπός σκοτεινός
σε βαρύ κλαδί, τα μάτια της ανοιχτά
σαν στοές στον ύπνο των άλλων.

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Ύψος»

Σταδιακά, ο ίλιγγος της
ανελισσόμενης στροφής.
Οι πνεύμονες κοπιάζουν
μ’ ένα αραιότερο
οξυγόνο. Στο έρημο
σχεδόν τοπίο, αράδες
από ελάχιστα, θαμπά φυτά.
Σαν η καθαρότητα,

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Interregnum»

Στο μεσοδιάστημα
των ζωτικών φαντασιώσεων
η οξείδωση της λυρικής
φωνής. Ατελέσφορη η αυγή
και οι συμβουλάτορες
βουβοί. Panem et circenses.
Η αυτοκρατορία
μια ανάπηρη πόρνη

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Αύριο θ' ακούμε καλύτερα τον ηλεκτρισμό»

 Αύριο θ’ ακούμε καλύτερα τον ηλεκτρισμό
ανάμεσα στα σώματά μας, τον τηλέγραφο των
καρδιών μας.
Τον καταρράχτη της σκέψης μας
Θ’ αφήνουμε να μας τραντάζει γυμνούς
τα μάτια μας θα τα γεμίζουνε τα φύλλα και τα
σύννεφα.

Αντώνης Μπαλασόπουλος, «Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας»

Οι πόρτες που ανοιγοκλείνουν
μας βρίσκουν με τις νυχτικιές:
ωχρούς αγγέλους
στο παρασκήνιο
κάποιου επαρχιακού θιάσου.

Μας λούζει το λευκό των τοίχων.
Άχρηστα εικονίσματα στο περβάζι

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης