Πάνος Κυπαρίσσης, «Με τη γύρη στα μέλη»

Σπάρθηκα μέσα σου
και δεν βλάστησες
Δεν λέω τίποτα γι' αυτό

Περνούν τα χρόνια
κι απλώνεσαι λίμνη
Με σκάβεις

Πάνος Κυπαρίσσης, «Εαυτούς και αλλήλους»

Με το αλφάβητο της φτώχειας
έστεισες δειλά το σπίτι
σήκωσες παιδιά
έθαψες και θάβεις τους νεκρούς σου
δένοντας πληγες στο μύθο
που στα χρόνια δειχνει ξένος

Πάνος Κυπαρίσσης, «Για μια έστω φορά»

Αρκεί να τραβήξεις ένα ξέφτι
απ’ όσα ύφαν’ η συνήθεια
κι ευθύς την καταστρέφει

Η τόλμη έστω μιας φοράς
δίχως ν’ αφήσεις
το νήμα που στα χέρια σου κρατάς

Πάνος Κυπαρίσσης, «Προσδοκία»

Χορεύουν τα μαλλιά σου
χαίτη της νιότης στο λαιμό
κι εγώ θρηνώ
που τέτοια ακόμα με μαγεύουν

Θα σου δωθώ
σαν άγιος στον σταυρό του

Πάνος Κυπαρίσσης, «Συνεχής σημασία»

Ξοδεύτηκα της ομορφιάς

Βουρκώνει τώρα ο καιρός
σηκώνει βουνά, μαύρα πουλιά
και δέντρα λυπημένα

Ξεμακραίνει ο τόπος
με χρώματα νωπά

Πάνος Κυπαρίσσης, «Η ηλικία του τραύματος»

Δεν συγκρατώ παρά μόνο σπαράγματα
Νομίσματα που τα λιώνει η χρήση
και τα γυρίζει η μνήμη
στην πρώτη τους λάμψη

Ξέρω αδειάζει εύκολα μια αγκαλλιά
Βουλιάζει και χάνεται

καθώς την καίει η φωτιά κι όλο ψηλώνει

Πάνος Κυπαρίσσης, «Οιδίνους»

Να λύσεις το αίνιγμα
της Σφίγγας που σ’ ακολουθεί
σε τόπους που δεν έμαθες
σε σπίτια ξένα που κατοίκησες
σε τρίστρατα που δύσκολα περνάς
κι άλλα που υποθέτεις
Σχήματα κι άλλα της τύχης σου κρυφά

Πάνος Κυπαρίσσης, «Το χιόνι»

Ξέρω τίνος είν' αυτά
Σπαράγματα
και των καιρών άγνωστοι επιβάτες
Μόλις εξέχουν
από σάβανα καθημερινά

Σκάβει ο άνεμος
και χάνονται όλα

Πάνος Κυπαρίσσης, «Ο χορός των μεταμφιεσμένων»

Με τα πόδια κλεισμένα σφιχτά
όλο τ’ απόγεμα
να μη φανούν τα παπούτσια τα τρύπια
Ντρεπόμουν
και μέσα οι άλλοι να χαλούνε τον κόσμο
σε γλώσσες και γλώσσες.

Ανώφελες γενιές κουβαλώντας
τρόπους και ψέμα

Πάνος Κυπαρίσσης, «Οι κυνηγοί»

Γκρεμισμένη πύλη
και οι συνδαυλιστές, στις στολές, οργιάζουν
Έρπει το αίμα αργά
ψιθυρίζει
η Μαρία

Άδεια τα μάτια, γυαλιά

Βαθαίνει η νύχτα μέσα στη νύχτα

Πάνος Κυπαρίσσης, «Τετράγωνο του Μάλεβιτς»

Κρεμασμένο μαύρο κάδρο στο καρφί
να σβήνει της σφαίρας την πληγή
δίχως να μπορεί το ίδιο και η μνήμη

Κλείνει στο σκοτεινό της το πανί
πένθη κι οιμωγές·
οπλές αλόγων σκοτεινές

Πάνος Κυπαρίσσης, «Το παραμύθι της μοναξιάς»

Ο πόθος και η αγάπη για τον άλλο
συμφιλιώνει, συχνά τ’ ανόμοια,
διότι εκεί το νόημα κάθε ζωής
μπροστά στο θάνατο και στο αιώνιο.

Δύο δέντρα, παλεύοντας τη μοναξιά,
ανοίγουν δίγλωσσο της φύσης ευαγγέλιο,
συνομιλούν ώσπου τα βρίσκουν.

Πάνος Κυπαρίσσης, «Λήθης σημαντικά»

Θα στείλω να μου φέρουν
της ξενιτειάς μου κομμάτια χαμένα
Τους κρεμασμένους στα δέντρα
τη ρεματιά που πλαγιάζει ακόμη ο φόβος
τα τετράδια με τα φύλλα τους όλα γραμμένα
τα παπούτσια που μίκραιναν μέσα στα χρόνια
κι ολοένα τρυπούσαν
Θα τα βρουν όλα τα σκυλιά μου

Πάνος Κυπαρίσσης, «Στη σιγή μη και σε χάσω»

Του πατέρα μου

Κοιτώ μέσα από τζάμια κλειστά
Βρέχει
Περνούν γνωστοί
σε σκοτεινές του νου μου τις σχισμές
με ανάσες πια σβηστές κι ομπρέλες μαύρες
Δεν διακρίνω ποιοι και πόσοι

Πάνος Κυπαρίσσης, «Άδηλη βιογραφία»

Γλιστράει κρυφά
το παρελθόν αναίτια στο μέλλον
βυζαίνοντας προοπτικές κι ελπίδες

Πού και πώς να χτίσεις το κορμί
για να σταθείς σ' άγνωστους καιρούς
καπνούς κι αδίδακτους ανέμους;

Πάνος Κυπαρίσσης, «Μεταπτώσεις»

Πόσα φθογγήματα
και τραυλισμούς
βγάζει η ψυχή
να γίνουν λέξεις
τα μαύρα σκάμματα να κλείσουν

Σε τυραννάει το άδειο
παρά τα παρήγορα τυλίγματά του

Πάνος Κυπαρίσσης, «Φθορά»

Πόσο διαρκεί το διαρκές;

Σκαλώνουν οι λέξεις
σε ανάγκες της τύχης σου μικρές
φθείροντας τους αρμούς
κι εύκολα ραγίζεις

Σε ποιον εξώστη του θάρρους σου να βγεις