Τάσος Ζερβός, «Δίψα»

Ἀπὸ παιδὶ ἡ μάνα μου μ’ ἔκανε βρύση
καὶ μὲ ὅρκισε βρύση ἄλλη νὰ μὴν συναντῶ
νὰ διψάω ἀκόμα κι ὅταν ξεδιψάω
νὰ σκέπτομαι τόπους ποὺ δὲν ἔχουν νερό.
Γι’ αὐτὸ
καὶ στ’ ὁλόγιομο φεγγάρι διψάω
καὶ διψῶ ὅταν τὸ βλέπω λειψὸ

Τάσος Ζερβός, «Το Δέντρο»

Αὐτὸ τὸ δέντρο πίστευα πὼς μὲ γνώριζε καλά.

Εἶχα παρευρεθεῖ στὴν γέννησή του,
ποτέ μου δὲν τοῦ ἀφήρεσα πρόωρα καρπὸ
-ἄφηνα πάντοτε νὰ προηγοῦνται τὰ σκουλήκια-
δὲν πείραξα φωλιὰ στὶς φυλλωσιές του
στὰ ὅριά του δόκανα δὲν ἔστησα

Τάσος Ζερβός, «Η Γενική Χρησιμότης Των Φελλών»

Ποιὸς εἶπε πὼς οἱ φελλοὶ δὲν ὠφελοῦν;

Ὕλη ἐλαστική, ὀσμὴ οὐδετέρα, ἀδιάβροχη
σ’ ὅλες τὶς καταστάσεις,
κατάλληλη γιὰ ἐπενδύσεις, γιὰ μονώσεις
καὶ γι’ ἁλιεία, σὲ θολὰ -κατ’ ἐξοχὴν- νερά…

Ἀρέσουν σ’ ὅσους θέλουν νὰ πατοῦν σὲ φελλοτάπητες

Τάσος Ζερβός, «Η Περίπολος Του Θωμά Ιντζέ»

Νεκρὸς ἥρωας τοῦ Ἑλληνογερμανικοῦ πολέ-
μου. Τ’ ὄνομά του βρίσκεται γραμμένο σὲ ὅλα
τὰ φυλάκια προκαλύψεως τῆς 6ης Μεραρχίας.

Ὅσο πρωὶ κι ἂν σηκωθοῦμε μᾶς προλαβαίνει ἡ λύπη μας.

Προχωροῦμε μὲ δυσκολία πάνω στὸ χιόνι
κάτω ἀπ’ τὰ πόδια μας ὑπάρχει ἕνας γκρεμισμένος οὐρανός.

Τάσος Ζερβός, «Το Μεγάλο Ταξίδι»

Ἂς φύγουμε βορεινὰ γιὰ καινούριες πέτρες
πελεκημένες ἀπὸ ράμφη πουλιῶν…

Ἂς φύγουμε δυτικὰ γιὰ νέους ἤχους.

Ἂς φύγουμε ἀνατολικὰ γιὰ ἴχνη ἐλαφιῶν.

Ἂς φύγουμε γιὰ παντοῦ.

Τάσος Ζερβός, «Λιτανεία»

Κάποιος εἶναι νεκρὸς ἀπόψε μὲς στοὺς ἴσκιους
κάποιος ποὺ σέρνει πίσω του τὴ θλίψη μὲς στὴ νύχτα…

Ποιὸς νά ‘ναι; Μάταιο νὰ τὸν δῶ…
Τῆς Λιτανείας οἱ πυρσοὶ δὲν τὸν φωτίζουνε
τὰ μάτια ποὺ δακρύζουν δὲν τὸν βλέπουν…
Δὲν εἶδα τὰ κουρέλια Του, δὲν εἶν’ ἀνάμεσά τους
ποιὸς νά ‘ναι μὲς στὰ πλήθη καὶ δὲν φαίνεται

Τάσος Ζερβός, «Η Φευγαλέα»

Ὅταν πρωτοχρειάστηκε ἄνεμο
σὲ ὥρα ἄπνοιας πλησίασε καλάμια
κι ὅταν τὴν πρωτοβάφτιζαν σὲ φῶς
πυγολαμπίδες εἶχαν ἔλθει γιὰ λαμπάδες.

Ἡ φευγαλέα φεύγει, μένει, ἔρχεται καὶ χάνεται
κι ἔχει δικό της νῆμα νὰ γυρίζει,
στὰ δόκανα τοῦ κόσμου αὐτοῦ δὲν πιάνεται
μονάχα στίχοι φευγαλέοι τὴν πλησιάζουν,

Τάσος Ζερβός, «Περήφανος Να Τις Κοιτάω Στα Μάτια»

Ἰδανικὲς ἡμέρες ποὺ ἀρχίζουν
μὲ ἄπλετο φῶς, μὲ λίγα σχήματα θαμπὰ
ποὺ ὑπόσχονται καὶ ξεθαρρεύουμε στὸν ἥλιο
καὶ βγαίνουμε ἀπ’ τοῦ νοῦ μας τὶς σπηλιές,
ἰδανικὲς ἡμέρες ποὺ ὡς διαβαίνουν
πάντα μᾶς ἔχουν κάπου πρὸς τὸ τέλος τους προδώσει…

Θὰ βάλω τὰ ὕπουλα σημάδια τους παντοῦ…

Τάσος Ζερβός, «Δοκίμιο Πάνω Στη Σιωπή»

Αὐτὴ ἡ σιωπὴ ποὺ μπαίνει ἀνάμεσά μας
μόνο ὅταν τόσο πολὺ σὲ προσεγγίζω
ὅσο παιδὶ τὴν πιὸ κοντά του ἄκρη ἀπ’ τὸ οὐράνιο τόξο
δὲν εἶναι ἀδέσποτο σκυλὶ γιὰ νὰ τελειώνεις
μὲ ὅποια λέξη-κόκαλο μαζί της…

Αὐτὴ ἡ σιωπὴ ἡ Δονούσα, ἡ Κυμοθόη, ἡ Φέρουσα
ἂν δὲν μᾶς εἶχε τυχαῖα συναντήσει,

Τάσος Ζερβός, «Σχέδιο Για Σπίτι»

Φτερὰ μελισσουργοῦ καὶ πράσινο μάρμαρο
νὰ θεμελιώνει στοὺς καιρούς:
Στὸ τζάκι του χῶμα γιὰ τὰ μυρμήγκια.
Καὶ στὰ παραθυρόφυλλα, τὴ Μάνα μου,
τὴ Μάνα μου!
νὰ προσανατολίζεται ἡ αἰωνιότητα…

Τάσος Ζερβός, «Φωνές»

Μικρὲς φωνές, ἐλάχιστες φωνὲς
ἰριδισμοὶ τῆς νύχτας, κάποια ψίχουλα ψιθύρων
ὁλόγυρα πληθαίνουν καὶ κινοῦνται…

Ὅμως δὲν θέλω νὰ σταθῶ,
μοιάζουνε ἀξεχώριστες μὲ κάτι ποὺ θυμᾶμαι
δὲν θέλω ἀπ’ τὰ πνιγμένα βήματα νὰ βγεῖ

Τάσος Ζερβός, «Μυθιστόρημα»

Ἀνύποπτοι ἀπ’ ἀγάπη κι ἀπὸ φῶς
στὴν πρώτη ἐνέδρα πέσαμε τοῦ ἥλιου.

Ἔτσι ν’ ἀρχίσει ποὺ νὰ συγκινεῖ. Τὶς πολιτεῖες νὰ λέει
ποὺ γιὰ μιὰ θάλασσα προσεύχονται τὰ βράδια.
Γιὰ φεγγάρια ποὺ σὲ τρεῖς μέρες πεθαίνουν
κι ἀνασταίνονται.

Τάσος Ζερβός, «Εσύ Φίλε»

Ἐσὺ φίλε ποὺ ὑπερασπίστηκες, ἔστω γιὰ μιὰ στιγμή, τὸν ποιητὴ
ποὺ ἀνέβαλες, ἔστω γιὰ λίγες μέρες, τὴν ἐκτέλεση
-ὅσες χρειάστηκε ἡ Πάραλος ἀπὸ τὴ Δῆλο νὰ γυρίσει…-
ποὺ ἔστω ταλαντεύτηκες γιὰ λίγο, ποὺ δίστασες,
ποὺ πῆγες νὰ μειοψηφήσεις…

Νά ‘σαι καλά…

Τάσος Ζερβός, «Πρόβλεψη Για Μελλοντική Ταφή»

Ἐνθάδε κεῖται ὁ ποιητὴς Ζερβὸς
γρήγορος, ποὺ τοῦ ἄρεσε νὰ φαίνεται ἀργὸς
στίχων γυμνῶν, θητῶν καὶ πελταστῶν ἀρχὸς
ἀετὸς στὸ ξέφωτο, στὸ λίγο φῶς ἀσβὸς
αὐλιὰς στὸ πέλαγος, στὰ ξέβαθα σαργὸς
δῆλος στὰ ἄδηλα, στὰ δῆλα μυστικὸς
στοὺς πρώτους ἔσχατους, στοὺς ἔσχατους ἐμπρὸς
τώρα ἄνεμος εἶναι στὰ κατάρτια τῆς Ἀργῶς.

Τάσος Ζερβός, «Η Μεγάλη Έρημος»

Ἄγγελος Κυρίου καὶ ἄνεμος ἀνατολικὸς
σκέπει τὴν ὁδὸ τῆς φυγῆς σου.

Ὀροπέδια καὶ κάμποι καὶ ποταμοὶ
ἀπεδήμησαν μὲ τὰ μάτια σου…

Τώρα ἀπομένω ἡ μεγάλη ἔρημος
ἡ χωρὶς θάλασσα καὶ χωρὶς Κύριο

Τάσος Ζερβός, «Δημιουργία»

Ἡ πρώτη μέρα ἔμεινε γιὰ πάντα κοντὰ στὸ Θεό.

Ἦρθες κι ἦταν βράδυ πάνω στοὺς λόφους
κι ἄναβες ἕνα ἕνα κερὶ τριγύρω μου
ὅπως ἀνάβει τὸ φεγγάρι τὶς κορφὲς τῶν κυπαρισσιῶν
γιὰ νὰ περνάει ἡ νύχτα.
(Ἦταν ἡ μέρα ποὺ δὲ φάνηκε ἄνεμος.)

Τάσος Ζερβός, «Το Ταξίδι Των Δέντρων»

Στὴ φλούδα τῶν δέντρων κρύβει ὁ χρόνος τὸν ἔρωτά του
καὶ στὶς κορφὲς τῶν κυμάτων διαβάζεις τὸν ἄνεμο·
στὶς μεγάλες πεδιάδες τὴν ἐπιμονὴ τῆς βροχῆς
καὶ στ’ ἀπέραντα δάση τὶς πολιτεῖες ποὺ θά ‘ρθουν.

Κι ὅμως ἐσὺ ποὺ πίστευες πὼς δὲν ὑπῆρχε ταξίδι ποὺ νὰ μὴν ἔκανες
καὶ πὼς ὁ κόσμος αὐτὸς ἀπ’ ὅπου κι ἂν σταθεῖς
θὰ φεύγει σὲ τέσσερις ἀπλησίαστους ὁρίζοντες
πὼς δὲν ὑπῆρχε μυστικὸ ποὺ νὰ μὴν τὸ βρίσκουν οἱ στίχοι σου

Τάσος Ζερβός, «Τραγούδι Του Αλόγου»

Κοιμᾶται τ’ ἄλογό μου κάτω ἀπ’ τὸ φεγγάρι –
τὶ κρίμα, παλικάρι, δὲ βρῆκες τὸ νερό…

Κοιμᾶται τ’ ἄλογό μου καὶ μ’ ἔχει ἀφήσει μόνο
Καταμεσῆς στὸ δρόμο καὶ μπρὸς στὸ δειλινό.

Ἡ ἔρημος μονάχα μπρὸς ἀπὸ τ’ ὄνειρό μας –
κι ἤτανε πιὰ δικό μας τ’ ἀθάνατο νερό…

Τάσος Ζερβός, «Η Επέτειος»

Ἴσως εἶν’ ἕνας τρόπος ν’ ἀλλάξει τὴ ζωή του
στὴν ἄκρη αὐτοῦ τοῦ χρόνου ποὺ τελειώνει.
Τύπωσε τὶς προσκλήσεις. Μὲ τίτλους, μὲ ὀνόματα
μὲ ἡμερομηνίες.
Κι ἀποβραδὺς ξανακοιτάει τοὺς στίχους του
κι ἐλπίζει κι ἐμπιστεύεται σὲ πρόσωπά του φιλικὰ
ποὺ ἴσως νὰ θυμηθοῦν καὶ τὸν τιμήσουν…