Κώστας Βάρναλης, «Pierre de Ronsard»

Εμέν’ από μικρόν μ’ έτρωγε η έννοια
του Απόλλωνα – ψυχή δε μού ‘χε λείψει!
Και σ’ άφθαστα τιμών μ’ ανέβασε ύψη,
σ’ ολυμπική αποθέωσην η εύνοια

Πιερ ντε Ρονσάρ (Pierre de Ronsard), «Από τα σονέτα της Ελένης»

Το δέντρο αυτό, για χάρη σου, φυτεύω της Κυβέλης.
Είν’ ένα πεύκο, που καιρό θε να μιλάει για σένα.
Χάραξα πάνω στον κορμό τα δυο ονόματά μας,
να μεγαλώνουν όσο η τρυφερή θ’ αξαίνει φλούδα.

Φαύνοι, που μες στην πατρική τη γη μου κατοικείτε
και σέρνετε παιγνίδια και χορούς πλάι στο ποτάμι,
φυλάξτε το βλαστάρι μου και δώστε να προκόψει,
μη μου το κάψει η παγωνιά κι ο γήλιος το μαράνει.

Πιερ ντε Ρονσάρ (Pierre de Ronsard), «Όταν ο Έσπερος στα μάτια μας φέρνει τη σκοτεινιά»

Όταν ο Έσπερος στα μάτια μας φέρνει τη σκοτεινιά
Τους ουρανούς θωρώ, στο μέλλον γυρισμένος
Εκεί όπου ο Θεός μας γράφει με σημάδια καθαρά
Τη μοίρα όλων των πλασμάτων και το πεπρωμένο.
Γιατί Eκείνος, απ’των ουρανών τα βάθη, βλέπει τους θνητούς
Συχνά από λύπηση βουβός, τους δείχνει έναν δρόμο
Τους χαρακτήρες δείχνει, τ’άστρα δηλαδή στους ουρανούς
Μας τα προλέγει όλα -ωραία κι άσχημα, όμως.
Ωστόσο άνθρωπε εσύ, από τη γη κι από τον θάνατο βαρύς
Αδιάβαστο αφήνεις το γραπτό και το παρεξηγείς

Πιερ ντε Ρονσάρ (Pierre de Ronsard), «Το νόημα»

Εάν μπορούσαμε το θάνατο να λαδώσουμε

Και τις ημέρες μας να παρατείνουμε με λεφτά

Τότε θα είχε νόημα τη ζωή να σκοτώσουμε,

Κυνηγώντας πλούτη, μουλωχτά.

Να έχει η ζωή με τη μοίρα την ίδια διαδρομή,

Και να πετάνε όσο θέλουν πάνω απ’ το χώμα, 

Κι ο θάνατος, έστω και με πληρωμή, 

Να μην παίρνει το πνεύμα απ’ το σώμα.