Δημήτρης Παπαδίτσας, «Χαμηλοφώνως»

Διότι είσαι το πρώτο εφετινό χελιδόνι που μπήκε απ’ το φεγγίτη
έκαμε τρεις γύρους στο ταβάνι και ήσουν κατόπιν
όλα μαζί τα χελιδόνια.
Διότι είσαι μια μεριά ήρεμη της θάλασσας όπου το κύμα
κόβει κομμάτια το φεγγάρι και το ρίχνει στην ψιλή άμμο.
Διότι τα χέρια μου είναι άδεια σαν καρύδια που η ψίχα τους
φαγώθηκε από παράσιτα

Δημήτρης Παπαδίτσας, «Χορός των άστρων»

Λάμνουν στο αίμα μας νεανικές φρεγάδες
Που φρεσκοπλένουν κάθε αυγή τον άνεμο
Πόσα πλατάνια ονειρευτήκαμε
Με το οξυγόνο της αγάπης
Πόσες κρήνες με αλλόφρονα μηνύματα
Να θρυμματίζονται στην αιχμή του ύπνου

Βιογραφία: Δημήτρης Παπαδίτσας (1922-1987)

Ο Δημήτρης Παπαδίτσας ήταν έλληνας ποιητής, από τους πιο αθόρυβους, αλλά και πιο ουσιαστικούς της μεταπολεμικής εποχής. Γιος στρατιωτικού, γεννήθηκε στη Σάμο στις 22 Σεπτεμβρίου 1922. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ από το ίδιο εκπαιδευτικό ίδρυμα το 1958. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και μετεκπαιδεύτηκε στον τομέα της Ορθοπεδικής. Ως γιατρός, εργάστηκε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας (Σπάρτη, Καλαμάτα, Λέρο, Πάτμο) και από το 1976 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Δημήτρης Παπαδίτσας, «Η περιπέτεια - VII»

Στον Μανόλη Αναγνωστάκη

Το ν’ ακούει κανείς το πρωί τη βιασύνη των πουλιών
Το να ψάχνει στα μάτια των άλλων να βρει λίγα τοπία
Το να αισθάνεσαι αλλιώτικος μετά από γλέντι όταν μένεις μόνος
Και παίζεις με την έχτρα και τη φιλία του εαυτού σου
Αυτό σημαίνει κίνδυνο
Σημαίνει αναγωγή της λύπης στη μονάδα

Δημήτρης Παπαδίτσας, «Νυχτερινά»

της Magali, της Τατιάνας
Ι
Νʼ ακούς πάντα
Νʼ ακούς το μεγάλωμα της νύχτας
Νʼ ακούς των χεριών τον ψαλμό το ξεκόλλημα της πέτρας απʼ τον τοίχο

Δημήτρης Παπαδίτσας, «Το φεγγάρι»

Δε σκέφτηκες ότι μια νύχτα κρυφά
Στις μύτες των ποδιών μου
Πήρα όλα τα οστά μας
Και τα βούτηξα – ας μην το μάθουν σε παρακαλώ
Στο φεγγάρι

Δημήτρης Παπαδίτσας, «Βλαδίμηρε»

 Εδώ υπάρχουν πολλά πράγματα έτοιμα που μπορείς να δεις
           μέσα τους την ιστορία τους σε πολύ απλή γλώσσα

Ξημερώνει απ' όλες τις μεριές Βλαδίμηρε
Όταν με δεις ν' ανασαίνω κάθε χιλιόμετρο την

Δημήτρης Παπαδίτσας, «Η ασώματη»

Εγώ σου μιλάω με δακτυλιές σολ και μι και λα
ματιάς αφής κι ανάμνησης
φωτιάς και δέντρου

Το νέφος εκεί μας τυλίγει

Δημήτρης Παπαδίτσας, «Το δέντρο»

Αυτό το δέντρο είναι τα μαλλιά σου νομίζω
Που από καιρό μέσα μου
Έγιναν φωλιές
Με αυγά πουλιών
Ερπετών

Δημήτρης Παπαδίτσας, «Το Παράθυρο ΙΙΙ»

Γιατί έχω μέσα μου ένα νεκρό πουλί κι εσύ το λυπάσαι

Γιατί μου κρατάς τα χέρια

και τα δικά σου χέρια τα ‘χω κρυμμένα στον ύπνο μου

Γιατί το σώμα σου μοιάζει με όνειρο

που ακολουθεί τις πράξεις μου όλη τη μέρα