Γρηγόρης Σακαλής, «Πρατήρια Ψυχών»

Εδώ οι καλές ψυχές
μόνο με 500 ευρώ
το μήνα
γερά σώματα
υπάκουες ψυχές
στη διάθεση σας
απ΄το πρωί ως το βράδυ

Γρηγόρης Σακαλής, «Σεμνοτυφία»

Όταν παίρνω τον ανήφορο
τα μεσημέρια για το σπίτι
αφού ήπια τον καφέ
τον πρωινό
κάνω στάση κάνα δυό φορές
φουσκώνω απ΄τα τσιγάρα
ξεκουράζομαι και συνεχίζω

Γρηγόρης Σακαλής, «Χρόνος φονιάς»

Σαν ζωγραφιά
φιγούρα του Μοντιλιάνι
σ΄αγάπησα
λιτή
απέριττη
σαν μέλισσα βασίλισσα
σ΄ανέβασα στο θρόνο
κι ήταν ο έρωτας σου

Γρηγόρης Σακαλής, «Αναγέννηση»

Στις θάλασσες του πόθου
αρμένισα
κι ήθελα εκεί
να βρω το στόχο
γεύτηκα αλμυρό νερό
έκανα βουτιές στην επιθυμία
μα δεν ήταν όλα αυτά
παρά ένα τίποτα

Γρηγόρης Σακαλής, «Ψευδαίσθηση»

Ποιοι είναι αυτοί
που καθορίζουν τη ζωή μας
που λένε πόσο θα δουλέψουμε
και πόσο θα πληρωθούμε
που με την προπαγάνδα τους
μας λένε τι θα φάμε
τι θα πιούμε
τι θα πιστέψουμε

Γρηγόρης Σακαλής, «Τα φιλιά»

Είναι κάτι φιλιά
που αξίζουν χρυσό
είναι και κάτι άλλα
τα φιλιά του Ιούδα
που σε τραυματίζουν
σκέτα δηλητήριο
το φιλί του έρωτα

όταν είναι αληθινός

Γρηγόρης Σακαλής, «Μέθη»

Παγωμένος
μέσα στη βαρυχειμωνιά
της ζωής
νοσταλγώ την εποχή
που ήταν πάντα καλοκαίρι
ήμουν νέος
κι αγαπούσα ένα κορίτσι
λουλούδια άνθιζαν

Γρηγόρης Σακαλής, «Φώτιση»

Στο μονοπάτι του ήλιου
πορεύομαι
φίδια-ποτάμια διασχίζω
με τυλίγουν
ξετυλίγομαι
σʼ έρημες αυλές
μετράω το χρόνο

πρόσωπα ανακαλώ

Γρηγόρης Σακαλής, «Απληστία»

Σε ρίξανε στη μοιρασιά
και βγήκες χρεώστης
έτσι είναι οι άνθρωποι
ρίχτες
και πιο πολύ
οι δικοί σου άνθρωποι
με τους ξένους
δεν έχεις τίποτα

Γρηγόρης Σακαλής, «Έξοδος»

Σημαδεμένα νιάτα
μικρές αποσκευές
όνειρα ψαλιδισμένα
στα τέσσερα σημεία
του ορίζοντα
σκόρπισαν σαν πουλιά
να βρουν φιλόξενη γη

Γρηγόρης Σακαλής, «Φυγή»

Φεύγω
παίρνω ένα λεωφορείο
με μακρινό προορισμό
φτάνω
παίρνω άλλο
για πολύ μακριά
αλλάζω λεωφορεία
τραίνα, πλοία

Γρηγόρης Σακαλής, «Πόθοι ανεκπλήρωτοι»

Μέσα στο όνειρο
βρίσκει η ψυχή τη γαλήνη
αυτά που ποθήσαμε
και ποτέ δεν αποκτήσαμε
έρχονται τη νύχτα
και μας χτυπούν το παράθυρο
και μερικές φορές

Γρηγόρης Σακαλής, «Ένδυμα»

Μοναξιά είναι
όταν είσαι με ανθρώπους
που κάποτε ήτανε δικοί σου
και τώρα δεν είναι
όταν συναναστρέφεσαι
με κάποιους
που τους θεωρούσες φίλους

Γρηγόρης Σακαλής, «Αναβάπτιση»

Κάποιες μέρες
φουρτουνιασμένες και βροχερές
παίρνω τους δρόμους
με μια παλιά μαύρη ομπρέλα
τριγυρίζω στην πόλη
βγαίνω στην εξοχή,
καμιά φορά

Γρηγόρης Σακαλής, «Απόρριψη»

Αυτοί που μας πλήγωσαν
μένουν πιο βαθιά στη μνήμη
αυτοί που μας απέρριψαν
γυρνούν συχνά στο νου
οι πληγές του παρελθόντος
έρχονται και στοιχειώνουν το παρόν
κανείς δεν ξέρει το γιατί

Γρηγόρης Σακαλής, «Καλά μαντάτα»

Ογδόντα χρόνια μετά.
Οι ίδιοι θέλουν να επιβάλλουν
στους άλλους
να ράψουν κίτρινο αστέρι
στο μέρος της καρδιάς
το τέρας ξύπνησε
βγήκε απ΄τη σπηλιά του

Γρηγόρης Σακαλής, «8 Μαρτίου»

Γυναίκα
στα λόγια τιμημένη

Γυναίκα
ατέλειωτη βία
πάνω σου

Γυναίκα
σε κάναν Παναγιά

Γρηγόρης Σακαλής, «Ειρήνη»

49 νεκροί
στην άλλη άκρη της γης
πήγαν να προσευχηθούν
τους περίμενε ο χάρος
λευκοί ή μαύροι οι δολοφόνοι
τι σημασία έχει
ο κόσμος πάει κατά διαόλου

Γρηγόρης Σακαλής, «Καθημερινότητα»

Ξεθωριασμένες μέρες
διαδέχονται η μία την άλλη
όμοιες κι απαράλλαχτες
και μια βροχή
που πέφτει ασταμάτητα
τις κάνει
ακόμη πιο θλιβερές

Γρηγόρης Σακαλής, «Οι πληγές»

Ήρθες σπίτι μου
μέσα στα αίματα.
Σε πήρα αγκαλιά
σε έπλυνα