Φρανθίσκο δε Κεβέδο (Francisco Gómez de Quevedo y Santibáñez Villegas), «Ο εραστής ευγνωμονεί τα όνειρα τα απατηλά»

Φλοράλμπα μου, ονειρεύτηκα ότι… Να – ειπω τί ’δα;;…
Ναι, στ’ όνειρό μου, αχ, σ’ είχα (λέει) δικιά μου κάνει –
αυτό είδα! Μόνον ο εραστής καθ’ ύπνους φτάνει
να ενώσει κόλαση και ουράνια σε μιά ελπίδα:

Φρανθίσκο δε Κεβέδο (Francisco Gómez de Quevedo y Santibáñez Villegas), «Ποιο ρίσκο αναλαμβάνεις όταν την ομορφιά παινεύεις ηλίθιων γυναικών»

Και ο ήλιος σού λέει ότι εγώ έχω ψεύτρα γλώσσα

και οι ουρανοί βοούν διαψεύδοντες χρησμούς μου:

Φωτάς και λάμπει η γης, και με τη γης κι ο νους μου.

Τ’ ακούει και το καντήλι, και θρηνεί με τα όσα

Φρανθίσκο δε Κεβέδο (Francisco Gómez de Quevedo y Santibáñez Villegas), «Εραστής απελπισμένος έχει λάβει το βραβείο του, κι ωστόσο επιμένει ν' αγαπά»

Τί ράθυμα ποδάρια! Και τί βήμα αργό! Αχ, πόση
μου φέρνει μαύρη βλάβη ο Θάνατος – ποτέ δε σώνει!
Ο δρόμος μου στο οικείο ψέμα μέσα μεγαλώνει·
με μένα σκανδαλίζονται όλοι οπού ʼχει χαντακώσει!

Φρανθίσκο δε Κεβέδο (Francisco Gómez de Quevedo y Santibáñez Villegas), «Ο Έρως επιζεί μέσα στην ψυχή, όταν έχουν όλα γίνει πλέον στάχτη»

Αν η θανή μου του Έρωτα είταν όντως κόρη,
τί τυχερή γεννοβολιά θε νά ʼταν ʼκείνη
που έρωτα (με χάρο αντάλλαγμα) μού δίνει!
Κι η δόξα του θανάτου στο άπειρο θα εχώρει…