Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay), «Ο κύκλος του 99» (Να σου πω μια ιστορία)

Ζούσε κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ένας βασιλιάς πολύ θλιμμένος που είχε έναν υπηρέτη χαρούμενο και αισιόδοξο. Κάθε πρωί ξυπνούσε τον βασιλιά πηγαίνοντας του το πρόγευμα, τραγουδούσε χαρούμενα στιχάκια, του έκανε αστείους μορφασμούς. Στο κεφάτο πρόσωπό του υπήρχε πάντα ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο, αλλά και όλη του η ζωή ήταν ήρεμη και ευτυχισμένη.

Κάποια μέρα ο βασιλιάς δεν άντεξε και τον ρώτησε:
– Ποιο είναι το μυστικό σου;

Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay), «Το κάστρο» (Να σου πω μια ιστορία)

Ήταν μια φορά ένας κύριος που έκανε ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Όταν έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αγόρασε από το αεροδρόμιο έναν οδηγό με τα κάστρα των νησιών. Κάποια είχαν συγκεκριμένες μέρες επισκέψεων και άλλα πολύ αυστηρό ωράριο. Αλλά αυτό που του τράβηξε την προσοχή, ήταν ένα που παρουσιαζόταν με τη φράση «Η επίσκεψη της ζωής σου».

Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay), «Ο δάσκαλος» (Να σου πω μια ιστορία)

Υπάρχει μια παλιά ιστορία για ένα παιδί που πήγε να ζητήσει τη βοήθεια ενός σοφού: «Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;» Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε: «Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά, ίσως...» και ύστερα από μια παύση συνέχισε:

Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay), «Σινκλέρ» (Να σου πω μια ιστορία)

Τη μέρα εκείνη ο Σινκλέρ σηκώθηκε, όπως πάντα, στις εφτά τo πρωί. Όπως κάθε μέρα, σύρθηκε με τις παντούφλες του ώς το μπάνιο και, ύστερα από ένα ντους, ξυρίστηκε και αρωματίστηκε. Ντύθηκε με ρούχα της μόδας, όπως συνήθιζε, και κατέβηκε στην είσοδο να πάρει την αλληλογραφία του. Εκεί ένιωσε τη πρώτη έκ­πληξη της ημέρας. Δεν υπήρχαν γράμματα!

Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay), «Θέλω..»

Θέλω να με ακούς χωρίς να με κρίνεις...

Γιατί το ν' ακούς και το να κρίνεις είναι δύο πράγματα διαφορετικά και συχνά ασύμβατα.

Όταν μ' ακούς όπως εγώ θέλω να μ' ακούσεις, ακούς τη φωνή και τα λόγια μου.

Όταν με κρίνεις -εσύ όπως όλοι οι άλλοι-, ακούς μόνο τα δικά σου λόγια, που καμιά φορά δεν είναι καν δικά σου· είναι λόγια που φτάνουν σ' εσένα με τη φωνή όσων σε έκριναν και συνεχίζουν να σε κρίνουν χωρίς να σ' έχουν ακούσει πρώτα.

Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay), «Ποίημα στους φίλους»

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω

Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay), «Αυτοαπόρριψη»

Βρισκόμουν εκεί από την πρώτη στιγμή,
στην αδρεναλίνη που κυκλοφορούσε
στις φλέβες των γονιών σου
όταν έκαναν έρωτα για να σε συλλάβουν,
και μετά στο υγρό που η μητέρα σου έστελνε στη μικρή καρδιά σου