Δώρος Λοΐζου, «15 Άτιτλα»

Ι
Τον άνθρωπο…
Τον άνθρωπο…
Ποιος θα τον ανακαλύψει;

ΙΙ
Μοίρασα σα ψωμί την καρδιά μου
Και δε μούμεινε ούτε ένα ψίχουλο.

Δώρος Λοΐζου, «Θαρθούν κάποτε»

Θαρθούν κάποτε
στιγμές και ώρες εξαίσιες
που θα γεμίσουν τις μεγάλες άδειες στέπες του μυαλού
με λουλούδια αιθέρια…

Θαρθούν κάποτε
στιγμές και ώρες εξαίσιες
που θα πίνουν οι άγγελοι νερό μέσα στις χούφτες…

Δώρος Λοΐζου, «Ξεχείλισμα»

Έ, κοπέλλα μου…

Εδώ τσακίζουν χέρια για ένα όνειρο,
μνουχίζουν για ένα φυλλάδιο,
σπάζουν δόντια για ένα τραγούδι…

Εδώ σκοτώνουν για ένα χαμόγελο…

Δώρος Λοΐζου, «Και μένα, μη μου μιλάς..»

Και μένα,
μη μου μιλάς για χλωμά φεγγαροπερπατήματα,
μελιστάλακτα όνειρα,
φτερωτούς άγγελους,
εύκολες ευτυχίες,
αρρωστημένα συναισθήματα…

Δώρος Λοΐζου, «Έρχονται πάλι»

Έρχονται, Φεντερίκο…
Μαύρα μάτια, μαύρες καρδιές, μαύρες κάννες…
Έρχονται να σε ξανασκοτώσουν, Φεντερίκο.

Θα σε ξαναθάψουν με τους άλλους,
τους πολλούς,
τον κοσμάκη.

Δώρος Λοΐζου, «Το τραγούδι του λεύτερου»

 Θα ρίξω τα μαλλιά μου πίσω
θα φορέσω το πρόσωπο ανάποδα
και θα βγω στους δρόμους και στις πλατέες
με ντουφέκια, φωνές, με συνθήματα…

Να ρεζιλέψω τους οπαδούς του συρματοπλέγματος…

Να βάλω φωτιά στην Πρεσβεία του Θανάτου…

Δώρος Λοΐζου, «Επειδή..»

Επειδή πολύ μιλήσαμε για σένα
πολύ ελπίσαμε, πολύ απελπιστήκαμε.
Επειδή πολύ σ’ αγαπήσαμε
πολλές νύχτες, πολλές άδειες νύχτες.
Επειδή τόσο πολύ σε στοχαστήκαμε

Δώρος Λοΐζου, «Έκκληση»

Ω, εσείς που συνεχίζετε
στον έξω κόσμο μια κανονική ζωή
δίχως κινδύνους κι άλλες ταλαντεύσεις

Μη μας κατηγορήσετε πως συνηθίσαμε,

Δώρος Λοΐζου, «5η Λεωφόρος, Νέα Υόρκη»

Θεέ μου,
χειρονομούν και μιλούν
με χίλιους δυο τρόπους
πασκίζουν για έκφραση

Δώρος Λοΐζου, «Μα ως πότε πια»

Ως πότε πια να κάθομαι
να γεμίζω τα χαρτιά με μελάνι
να πνίγομαι μέσα σε φτωχές αναμνήσεις;
Τί μου στέλνεις τούτα τα πρόσωπα
που ν’ αγαπήσουν, ούτε ν’ αγαπηθούν ξέρουν;

Δώρος Λοΐζου, «Βγήκα νωρίς»

Βγήκα νωρίς

στους πράσινους κήπους,

πριν προλάβουν να ξυπνήσουν

τα γιασεμιά κι οι μέλισσες.