Πηνελόπη Ζαρδούκα, «Ωδή στο μουνάκι»

Πόσα περάσαμε μαζί –εγώ κι εσύ-
άτριχο, τριχωτό κι άτριχο πάλι
καλό μου μουνάκι.
Ενίοτε χαμογελώντας, άλλοτε ασφυκτικό
στον στενό μου καβάλο
να υπομένεις περιόδους, εξετάσεις, λάμπες, δάχτυλα
έμβολα παντός είδους και σκοπού
διασκεδαστικά, ολόρθα, αποκρουστικά.

Πηνελόπη Ζαρδούκα, «Στον ξύπνιο βλέπεις..»

“δέν κοιμοῦμαι πιά να
ὀνειρευτῶ,
γιατί μ’ εμποδίζει το σῶμα μου.”
                                              Ζωή Καρέλλη

Στον ξύπνιο βλέπεις όνειρα
ξεκινούν απ’ τις φτέρνες

Πηνελόπη Ζαρδούκα, «Άλογο (Στην προηγούμενη ζωή)»

Στην προηγούμενη ζωή ήμουν άλογο
οι οπλές μου σημαδεύαν το χορτάρι
τέσσερεις στο έδαφος
τέσσερεις στον ουρανό

Η χαίτη μου
όμορφη και μελαγχολική

Πηνελόπη Ζαρδούκα, «Μαρία»

Η Παναγία απόψε
βγήκε απ’ το εικόνισμά της
πήρε το σπλάχνο της και άρχισε να τρέχει

Την είδα στην Όθωνος δεκαεφτά
μαύρα μαλλιά πυκνά
το παιδί πάνω στο στέρνο της

Πηνελόπη Ζαρδούκα, «Οι εικόνες»

Μα μια στιγμή δεν μου αρκεί
Να περιγράψω τον φόβο των ανθρώπων
Που ξεκινάει ένα οποιοδήποτε πρωινό
Και πεταρίζει από οθόνη σε –
Και μετά έρχεται και ριζώνει
Στον δεκατιανό συρφετό της δουλειάς
Τον λένε Χρήστο και του είπανε πως
Για να επιβιώσει θα πρέπει να οδηγήσει

Πηνελόπη Ζαρδούκα, «Πόλεμος»

Τι να τα κάνεις τα όπλα
Όταν έχεις τις λέξεις
Στοχεύεις
Με την κάννη γεμάτη
Μετά πηγαίνεις
Και μαζεύεις
Ό, τι απέμεινε
Ζωντανό

Πηνελόπη Ζαρδούκα, «Πρόποση»

Ή κάτι καλύτερο θα είναι η ζωή
Ένα ποτήρι δροσερό κερασμένο στο μπαλκόνι
Των καθημερινών ηρώων
Αυτών που, ζώντας για χρόνια πλάι σε ένα – αντί-
Πόθησαν να περάσουν τα σκιερά περιθώρια
Ν’ ανηφορίσουν σκάλες και στίχους λυρικής ποίησης
Έπη και παιάνες και εξάμετρους δακτυλικούς
Για να νικήσουν τις Λερναίες Ύδρες της ζωής τους

Πηνελόπη Ζαρδούκα, «Ποίημα για τη χαρά»

Ένα ποίημα για τη χαρά μας λείπει
μήπως λείπει η ίδια η χαρά;

Έγινε δυσεύρετη η στιγμή
που ασχολούμαστε
με την καλή μας τύχη

Πηνελόπη Ζαρδούκα, «Μαύρη τρύπα»

Αγαπηθήκαν εκείνο το βράδυ σαν να ήταν
Το τελευταίο
Απομακρύνθηκαν στο τέλος του σκοταδιού
Έλαμψε ο ήλιος και μεταμορφωθήκανε
Σε όμορφες ακτίνες
Η σκιά τους παρέμεινε έτσι να αγαπιέται ακόμα
Όποιος πάει σ’ εκείνο το σημείο θα την δει
Μαύρη κι ακίνητη

Πηνελόπη Ζαρδούκα, «Στο μοντερνείο»

 Οι λέξεις φορέσανε καπέλα και πέταξαν τη στίξη
χωρίς ρυθμό χωρίς σκοπό
και δίχως μετρική
αναμετριούνται με την απομνημόνευση
πίνουνε τον καφέ τους σαν κάθε μέρα
και ομοιοκαταληκτούν μόνο στον εαυτό τους
χωρίς να βγάζει κανείς νόημα
πολλές φορές

Πηνελόπη Ζαρδούκα, «Προσευχή»

Υπάρχουν τρία είδη χωρισμού:

οι ζωντανοί απ’ τους ζωντανούς
οι πεθαμένοι από τους ζωντανούς
κ’ οι πεθαμένοι από τους πεθαμένους

Το καθένα, θά’ ρθει με την ώρα του