Νάσος Βαγενάς, «Ενδυμίων»

Ι
Είμαστε ένα τίποτα. Μηδενικά.
Ο χρόνος πάντοτε θα μας νικά.

Γυμνοί υπομένουμε το κρύο
στην κοιλάδα των δακρύων.

Νάσος Βαγενάς, «Ξαπλωμένη γυναίκα»

Γυμνή γυναίκα με τ’ απύθμενα μαλλιά δεν μπορείς
παρά να ξέρεις από έρωτα. Τα γόνατά σου είναι πιο
πορφυρά κι απ’ την αρένα του Μπιλμπάο. Βάφεις
γαλάζια τα νύχια σου, αδιαφορείς για τον καιρό.
Μιλάς με πράσινη φωνή.
Τη νύχτα ξεκουράζεις το σώμα σου στο γρασίδι του
πεπρωμένου.

Νάσος Βαγενάς, «Θάνατος στα Εξάρχεια»

Μου είπαν πως είχες πεθάνει και σε ξαναβρίσκω
στο καφενείο να παίζεις τάβλι με τους ζωντανούς
κερδίζεις κιόλας φοράς και γραβάτα
εσύ ποτέ δε φορούσες γραβάτα
ποτέ δεν κατέβαινες στην πλατεία
κλεινόσουν πάντα σ’ εκείνο το σπίτι
και κοίταζες αμίλητος του γείτονες και τους περαστικούς.

Νάσος Βαγενάς, «Μπαλάντα ενός Νοεμβρίου»

Αν και είναι βέβαια θλιβερό
όταν τελειώνει μιά αγάπη,
είναι και μιά ανακούφιση:
ανάμικτη με τη θλίψη
είναι – βαθιά – η πεποίθηση
πως τελικά δε θα σου λείψει.
Πάντα υπάρχει κάτι σχετικό
που χρυσώνει το χάπι:

Νάσος Βαγενάς, «Ολονυχτία»

Πότε θα πάψεις.
Έρχεσαι κάθε βράδι
με την πικρή σου προσωπίδα
με το μαύρο σου φόρεμα.
Κάθεσαι στο κρεβάτι αμίλητη.
Και με στολίζεις
με κόκκινα λουλούδια
με κεριά αναμμένα.

Νάσος Βαγενάς, «Το λουτρό»

Σε κράτησα γυμνή στα χέρια μου
πολλά βράδια.
Δυό χαρακιές βαθιές στους ώμους σου
έβαφαν κόκκινους τους τοίχους.
Κάποτε άνοιγες τα μάτια.
Τα χείλια σου έπαυαν.
Τα δόντια σου γυμνά κάτω απ’ τη λάμπα
καθρέφτιζαν το στήθος μου κομματιασμένο.

Νάσος Βαγενάς, «Γένεσις»

Εν αρχή ήταν η αρχή
βγαίνοντας διστακτικά μέσα απ’ το τίποτα:
από ένα στρώμα σκοταδιού παχύ
με κηλίδες κόκκινες, όπως π.χ.
τα τοπία του Οιδίποδα.

Κι έπειτα η Σφίγγα, με φτερά
αδαμαντοκόλλητα

Νάσος Βαγενάς, «Επεισόδιο»

Όλη τη νύχτα έβρεχε. Και το πρωί
τα φορτηγά κατέβηκαν με λάστιχα λασπωμένα.
Οι νεκροί μετακομίζουν σ’άλλα σώματα αφήνοντας
μεγάλες γρατσουνιές στο δέρμα.
Ο ουρανός το γυρίζει γρήγορα στο γαλάζιο.
Ένας καυτός ήλιος περνάει
σφυρίζοντας πάνω απ’το κεφάλι μου.
«Ο θάνατος δεν είναι τίποτα», μου έλεγε