Ντενίς Λέβερτοφ (Denise Levertov), «Μεσονυχτίων τετράστιχα»

Μ’ αρέσει να βλέπω στο χρυσό φως του σπίρτου
απόκρυφες πτυχές ενός προσώπου
σαν κάτι αθώο που ανακάλυψες
στο σκονισμένο χρονικό της ντροπής.
Πιασμένη μια στιγμή μαγείας και αγάπης

Ντενίς Λέβερτοφ (Denise Levertov), «Σφετερισμός»

Αφότου έκοψα τα χέρια μου
και βγήκαν καινούργια

κάτι το οποίο τα παλιά μου χέρια λαχταρούσαν
ήρθε και ζήτησε να γίνει πέτρα.

Ντενίς Λέβερτοφ (Denise Levertov), «Ερωτικό ποίημα»

Ίσως να είμαι ένα «κομμάτι άρρωστο ενός
αρρώστου πράγματος»
ίσως κάτι να
μ’ έχει κυριεύσει
σίγουρα υπάρχει

Ντενίς Λέβερτοφ (Denise Levertov), «Ύμνος στο θεό Έρωτα»

Ω Έρωτα, εσύ που σιωπηλά χαμογελάς,
άκουσέ με.
Άσε τη σκιά της φτερούγας σου
να μ’ ακουμπήσει.
Άφησε την παρουσία σου