Στέφαν Τσβάιχ (Stefan Zweig), «Bruges»

Πέφτει στην πόλη τη βουβήν η βραδινή ηρεμία
Και στα κανάλια το άλικον αίμα του ήλιου κυλά,
Και δίχως λόγια ούτε σκοπό βαθειά μια επιθυμία
Από τους πύργους τους σταχτούς αρχίζει να μιλά.

Βραχνά, παράξενα οι παλιές καμπάνες τραγουδάνε
Για μέρες, που εσυντάραζαν χαράς την πόλη αχοί
Που είχαν οι δρόμοι κίνηση και φως για να σκορπάνε

Στέφαν Τσβάιχ (Stefan Zweig), «Τα χέρια»

Μία άδηλη, μεγάλη καλοσύνη
αγρυπνά τώρα τρυφερά για τη ζωή μου.
Τη λευκή άνθιση δυο χεριών
νιώθω μέσα στο σκοτάδι μου να αιωρείται.

Η ψυχή μου αντηχεί από το γέλιο
κι όμως μόλις που τολμάει να σαλεύσει,
γιατί φοβάται, ένα ξύπνημα