Κώστας Τσιαχρής, «Καί ἐγένετο ὑετός...»

Υπό  ομαλές συνθήκες  θα έπρεπε
Αν η βροχή είναι όντως εξαγνιστική όπως λένε
Όταν    αρχίζουν  οι  αστραπές
Και πέφτει  το νερό   με το τουλούμι
Βγαίνοντας έξω   και πετώντας  την ομπρέλα
Μόνος  εγώ  απέναντι στο θράσος  της  βροχής  
Θα  έπρεπε   να φεύγει  να κατρακυλάει  απ΄ το κεφάλι

Κώστας Τσιαχρής, «Νυχτερινός εργάτης»

Τα ξημερώματα όταν  σχολάω  απ'το  μαρτύριο της  γραφής
Νυχτερινός εργάτης με τα δάχτυλα μουντζουρωμένα
Με τον ήχο ακόμη ανυπόφορο
που αφήνουν τα μολύβια
Έχω ήδη σκοτωμένο μέσα μου το πτώμα μιας ακόμη ημέρας
Είμαι μέτοικος στην ξενιτιά που διάλεξε η σκέψη να τραβήξει
Και το μόνο ενθύμιο καταγωγής η μόνη ανάμνηση πατρίδας

Κώστας Τσιαχρής, «Η σιωπή»

Ο Έρωτας είναι σιωπή
Διαβάζεις το σώμα
τα χείλη
Τρέχουν τα μάτια
κυνηγούν το κάθε νεύμα
Ανασαίνεις φως
και ξεφυσάς σκοτάδι

Κώστας Τσιαχρής, «Ο τρομοκράτης»

Ναʼ ρθει μια μέρα
που θα ζωθώ με στίχους
σʼ ένα μεγάλο δρόμο
με πολλούς ανθρώπους
Θαʼ χει φωνές
και γέλια και μαλάματα
Θα λάμπουν ήλιοι τα γράμματα

Κώστας Τσιαχρής, «Ο σπορέας»

 Σπέρνω  προς  τα  έξω
μόνο  φύλλα και  κλαδιά
μόνο  αφορμές
να  μεγαλώσει  λίπασμα
Σπέρνω μυαλό
έξω απ’ τις σκέψεις
μουσική έξω απ’ τον  ήχο

Κώστας Τσιαχρής, «Η κρεμάλα»

 Βάζω τα γράμματα
Σε μια   σειρά
Μου  βγαίνουν  άλλα
Εγώ
      Κι   εσύ
                   Και  η  φωτιά
Σε μια ζωή  χωρίς  ζωή
Να  παίζουμε  κρεμάλα

Κώστας Τσιαχρής, «Οδοντοφυία»

Όταν έσκασε το πρώτο  δοντάκι
τι  χαρές  οι άλλοι
ένιωσαν την κόψη  
πέρασαν για επιβεβαίωση  το  δάχτυλο   από πάνω
δόξα σοι
το  άγριο  τους  τρυπούσε
από  κάτω  νηνεμία
κούνησαν με νόημα  το κεφάλι
όρθια  η  προσμονή τους

Κώστας Τσιαχρής, «Δεν αποκλείεται»

Την  επομένη  του  θανάτου  μου
αφού   ξεκουραστώ  σεμνά
μέσα  στην  αλαλία των  πεύκων
κι  αφού  το  χώμα  πιει   μια  ρουφηξιά
απ' την ποιητική  μου   φλέβα
δεν  αποκλείεται  οι  πέτρες
τα  σκουλήκια  ο  παλμός της  γης
τα  ορυκτά  τα  μαρμαρένια  αλώνια
το  Πλειστόκαινο  οι  μπιστικοί   του  Χάρου

Κώστας Τσιαχρής, «Τα τέρατα γκρεμίζονται με φως..»

Λοιπόν εδώ που φτάσαμε
και σπρώχνει τη ζωή μας ένα αλλιώς
ίσως να μην το λογαριάσαμε
τα τέρατα γκρεμίζονται με φως

Κώστας Τσιαχρής, «Η παράσταση»

 Κοιτάζοντας  εκείνο το ασήκωτο πρωί
το   είδωλό μου στον καθρέφτη
άκουσα   πίσω απ'το  κρανίο ένα χειροκρότημα 
που  δυνάμωνε  και  δυνάμωνε 
ένα   μηχάνημα από άφθαρτες παλάμες

Κώστας Τσιαχρής, «Εν πλω»

Εδώ στην  ακροθαλασσιά
μήνες ανεβασμένος  σε  μια βάρκα
λιώνω  από  ακινησία
Και  τι   ματαίωση

Κώστας Τσιαχρής, «Έπεα πτερόεντα»

Οι  άνθρωποι   μιλάνε
μιλάνε πολύ
σχεδόν  μονολογούν
Μόλις  σηκώσει  η γλώσσα τους πανί

Κώστας Τσιαχρής, «Φανατισμός»

 Αυτός  ο κύριος  με  τα  δεμένα μάτια
με  την  αναπνοή  που καίει   ιδέες
με  την κουμπότρυπα  για στόμα
τη μια  στιγμή  με ύψος όσο  δέκα  ουρανοξύστες