Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Μικρό μαύρο αγόρι»

Ἡ μάνα μου μὲ γέννησε στὴ μαύρη ἐρημιά.

Εἶμαι ἀραπάκι, μέσα μου ὅμως εἶμαι καλός.
Ἐσεῖς εἴσαστε κάτασπρα, σὰν ἀγγελούδια μὲ φτερὰ
κι ἐγὼ ἕνα παλιοκάντηλο ποὺ τοῦ ῾σβησαν τὸ φῶς.

Βρῆκε ἕνα δέντρο ἡ μάνα μου, γιὰ νά ῾χουμε σκιά,

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης» (απόσπσμα από το "Παροιμίες της Κόλασης")

 Μια αξιομνημόνευτη φαντασίωση
«Καθώς περπατούσα ανάμεσα στις φλόγες της κόλασης, γοητευμένος από τις απολαύσεις του Πνεύματος, που οι Άγγελοι θεωρούν μαρτύριο και παραφροσύνη, συνέλεξα μερικές από τις Παροιμίες τους· με τη σκέψη ότι όπως τα γνωμικά ενός λαού φωτίζουν τον χαρακτήρα του, έτσι και οι Παροιμίες της Κόλασης φανερώνουν τη φύση της Δαιμονικής σοφίας καλύτερα από οποιαδήποτε περιγραφή κτηρίων ή ενδυμάτων.

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Η Τίγρη»

Τίγρη, τίγρη, που καις λαμπρά στα
δάση της νύκτας.
Ποιο αθάνατο χέρι ή μάτι σχεδίασε
την τρομερή σου συμμετρία;
Σε τι απύθμενα βάθη ή μακρινούς ουρανούς
έκαιγε η φωτιά των ματιών σου;

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Υπάρχει..»

Υπάρχει το Χαμόγελο της Αγάπης
Κ’ υπάρχει το Χαμόγελο της Απάτης
Κ’ υπάρχει το Χαμόγελο των Χαμόγελων
όπου τα δυο αυτά Χαμόγελα συναντώνται

Κ’ υπάρχει ο μορφασμός του Μίσους
Κ’ υπάρχει ο Μορφασμός του Χλευασμού

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Το Ανθρώπινο Αφηρημένο»

 Ευσπλαχνία δε θα υπήρχε πια
Αν δεν κάναμε κάποιον Φτωχό
Και Οίκτος δε θα μπορούσε να υπάρξει
Αν όλοι ήταν ευτυχισμένοι όπως εμείς.

Και ο αμοιβαίος φόβος φέρνει ειρήνη,
Μέχρι να αυξηθούν οι ιδιοτελείς αγάπες:

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Μην προσπαθείς ποτέ να πεις τον έρωτά σου..»

Μην προσπαθείς ποτέ να πεις τον έρωτά σου
γιατί κανένας δεν μπορεί.
Θυμήσου πως το αεράκι πνέει
αόρατο μες στη σιωπή.

Μα εγώ εξομολογήθηκα τον έρωτά μου
και της καρδιάς φανέρωσα τον πόνο.
Τρέμοντας, παγωμένος, φοβισμένος

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Η θλίψη του νηπίου»

Στέναξε η μάνα μου. Ο πατέρας μου έκλαψε
Μες στον επικίνδυνο κόσμο βρέθηκα μ' έναν πήδο
αβοήθητο, γυμνό, σκούζοντας δυνατά:
σαν δαίμονας σε σύννεφο κρυμμένος.

Παλεύοντας μέσα στα χέρια του πατέρα μου
ασφυκτιώντας μέσα στις φασκιές μου
δεμένο κι αδύναμο σκέφτηκα καλύτερα

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Το άρρωστο ρόδο»

Α, ρόδο, είσαι άρρωστο,
τ’ αόρατο σκουλήκι,
που το ’φερε η θύελλα
απ’ της νυχτός τα μήκη,
βρήκε βαθιά την κοίτη σου,

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Μνήμη κόπιασε ‘δω»

Μνήμη, κόπιασε ‘δώ,
Και διάλεξε τις χαρωπές σου αναμνήσεις,
Κ’ ενώ στον άνεμο καβάλα,
Θα ξεχωρίζει η μουσική σου,

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Η πρώτη Πέμπτη του Μάη»

Τὴν πρώτη Πέμπτη κάθε Μάη, λάμπουν τὰ πρόσωπά τους.
Δυό-δυὸ μέσα στὰ κόκκινα, τὰ μπλέ, τὰ πράσινά τους,
περνοῦν παιδιά, παιδιὰ ὀρφανά.
Οἱ παιδονόμοι πᾶν μπροστά.

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Νύχτα»

Ὁ ἥλιος πάει νὰ κοιμηθεῖ
κι ὁ ἀποσπερίτης βγαίνει.
Μὲς στὴ φωλιά του τὸ πουλὶ
κουρνιάζει καὶ σωπαίνει.

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Τραγούδι»

Τι όμορφα τριγύριζα χωράφι το χωράφι
και ένιωθα ολάκερη τη θερινή τη δόξα,
μέχρι που εγώ ο πρίγκιπας του έρωτα τον είδα
‘κείνον που σύρθηκε όμορφα μέσα στις ηλιαχτίδες.

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Ο κήπος του έρωτα»

Στον κήπο του Έρωτα πήγα,
Και είδα εκείνο που δεν είχα ξαναδεί:
Ένα Ξωκλήσι είχε χτιστεί καταμεσής,
Εκεί που έπαιζα συχνά πάνω στη χλόη.

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Η λύπη του άλλου»

Μπορῶ νὰ δῶ τὸ διπλανό μου
νὰ κλαίει καὶ νὰ μὴ λυπηθῶ;
Μπορῶ νὰ δῶ ἄλλον θλιμμένο
καὶ νὰ μὴ συμπαρασταθῶ;

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Ενα όνειρο»

Ἄγγελοι μὲ φυλούσανε κι ἐγὼ βαθιὰ κοιμόμουν.
Ἔξω, νύχτα σκοτεινή.
Μὰ ξάφνου κάτι σάλεψε πίσω ἀπὸ τὴν κουρτίνα:
ἕνα ὄνειρο εἶχε μπεῖ.

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Παροιμίες της Κόλασης»

Η δεξαμενή περιέχει, η πηγή ξεχειλίζει.
Να σκέπτεσαι το πρωί, να πράττεις το μεσημέρι,
vα δειπνείς το βράδυ, να κοιμάσαι τη Νύχτα.
Να περιμένεις δηλητήριο από το στάσιμο νερό.

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Οιωνοί της αθωότητας»

Για να δεις τον κόσμο σε ένα κόκκο άμμου
Και τον παράδεισο σε ένα αγριολούλουδο
Κράτησε το άπειρο στην παλάμη του χεριού σου
Και την αιωνιότητα σε μία ώρα.

Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake), «Το δέντρο με το δηλητήριο»

Θύμωσα με το φίλο μου:
είπα την οργή μου, η οργή μου έσβησε.
Θύμωσα με τον εχθρό μου:
δεν το είπα, η οργή μου θέριεψε.