Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Το στήθος»

Αυτό είναι το κλειδί.
Αυτό είναι το κλειδί για όλα.
Μονάκριβο κλειδί.

Είμαι χειρότερη κι απ’ τα παιδιά του θηροφύλακα,
που σκόνη και ψωμί τσιμπολογάνε.
Ορίστε, εδώ είμαι, με το άρωμά μου προκαλώ.

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Ο δήμιος»

Λογικό, λογικό, λογικό... περάσαμε από
δέκα οίκους –έτσι τους λένε, οίκους–
ψάχνοντας ένα θάλαμο να δέχονται μωρά
που μοιάζουνε με σένα. Κάθε φορά, τα μάτια αυτά
που δεν ανήκουν σε κανέναν
καρφώνονταν επάνω μας,
αυτοί οι επισκέπτες
από το δρόμο που σαλεύει εκεί έξω.

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Το φιλί»

Το στόμα μου ανθίζει σαν πληγή.
Πέρασα όλη τη χρονιά αδικημένη, κουραστικά αργόσυρτες
οι νύχτες, άδειες, σκληροί αγκώνες μόνο
και στοίβες χαρτομάντιλα που φώναζαν «κλαψιάρα,
κλαψιάρα, τι χαζή που είσαι!».

Άχρηστο το κορμί μου μέχρι χθες.
Σήμερα σκίζονται οι ορθές του γωνίες.

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Ρούχα»

Φόρα ένα καθαρό πουκάμισο
πριν πεθάνεις, είπε κάποιος Ρώσος.
Κάτι που δε θα έχει σάλια, παρακαλώ,
ούτε λεκέδες από αυγό, ούτε αίμα,
ούτε ιδρώτα ή σπέρμα.
Με θέλεις καθαρή, Θεέ μου,
έτσι κι εγώ θα προσπαθήσω να υπακούσω.

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Μαθήματα στην πείνα»

 «Σου αρέσω;»
 ρώτησα το μπλε σακάκι.
 Καμία απάντηση.
 Σιωπή αναπήδησε απ' τα βιβλία του.
 Σιωπή έσταξε απ' τη γλώσσα του
 και κάθισε ανάμεσά μας
 κι έφραξε το λαιμό μου.
 Έσφαξε την εμπιστοσύνη μου.

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Ξιφολόγχη»

Τι μπορώ να κάνω μ’ αυτή την ξιφολόγχη;
Να στήσω μία τριανταφυλλιά;
Ή να τη χώσω στο φεγγάρι;
Ή μήπως με την κόψη της να ξύριζα τα πόδια μου;
Ή μήπως να καμάκωνα ένα ψάρι;
Όχι. Όχι.
Την έφτιαξα

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Η γέρικη καρδιά του νάνου»

Είναι αλήθεια. Μεγάλη αλήθεια. Ποτέ δεν ένιωσα άνετα με τη ζωή. Σάπιζα κι ήμουν παιδί ακόμα. Henderson , ο βασιλιάς της βροχής, του Saul Bellow 

Όταν ξαπλώνομαι στο έρωτα
η γέρικη καρδιά του νάνου αποδοκιμάζει.

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Όπως ήτανε γραμμένο»

Γη, γη

στριφογυρίζεις στο καρουζέλ σου

προς τον αφανισμό

μέχρι τις ρίζες σου

κάνεις τους ωκεανούς σάλτσα παχιά

σαπίζεις στις σπηλιές σου

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Η ανάκριση του άντρα με τις πολλές καρδιές»

Ποια είναι αυτή που έχεις στην αγκαλιά σου;

Είναι αυτή στην οποία εναπόθεσα τα οστά μου

κι έχτισα ένα σπίτι που ήταν μόνο μία κλίνη

κι έχτισα μια ζωή που κράτησε πάνω από μία ώρα

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Η μουσική επιστρέφει σε μένα κολυμπώντας»

Ε, κύριε, μισό λεπτό. Από πού πάνε για το σπίτι;

Έσβησαν το φως

και το σκοτάδι κινείται στη γωνία.

Δεν υπάρχουν πινακίδες σʼ αυτό το δωμάτιο,

τέσσερις γυναίκες, πάνω από ογδόντα,

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Για τον εραστή μου που επέστρεψε στη γυναίκα του»

Εκείνη είναι πάντα εκεί.

Την έλιωσαν προσεκτικά για σένα,

χύθηκε στο εκμαγείο της παιδικής σου ηλικίας

των εκατό αγαπημένων βόλων σου.

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Η αλλοφροσύνη των δειλινών»

Κάτι
κρύο υπάρχει στον αέρα,
μια αίσθηση πάγου
και φλέγματος.

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Τα κουδουνάκια»

Στον τσιμεντένιο τοίχο  σήμερα

ξεφλουδίζει η αφίσα του τσίρκου

και τα παιδιά το έχουν ξεχάσει

αν έμαθαν ποτέ  γι αυτό.

Θυμάσαι, πατέρα;

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Αγγελοι των ερώτων»

1. ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΕΝΝΗΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

Άγγελε της φωτιάς και των γεννητικών οργάνων, ξέρεις της
                                                                λάσπης το ρήμα,
πώς με πρωτόβαλε να τραγουδήσω αυτή η πράσινη κυρά

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Ο θάνατος της Σύλβια»

για την Σύλβια Πλαθ

Ω Σίλβια, Σίλβια
μ’ ένα φέρετρο λίθων και κουταλιών

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Απ' τον κήπο»

Έλα, αγάπη μου,
Συλλογίσου τους κρίνους.
Έχουμε λίγη πίστη.
Μιλάμε πάρα πολύ.

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Η Εθισμένη»

Υπνέμπορος,
Θανατέμπορος,
με κάψουλες στις παλάμες μου κάθε νύχτα
οχτώ την φορά απ’ τα γλυκά μου φαρμακευτικά μπουκαλάκια

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Το είδος της»

Βγήκα, δαιμονισμένη μάγισσα,
στοιχειώνοντας τον μαύρο αέρα, πιο τολμηρή τη νύχτα
Πετώ πάνω από σπίτια φτωχικά, σκέφτομαι το κακό,
πάω από φως σε φως.
Πλάσμα μοναχικό, δωδεκαδάχτυλο, τρελό.

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Εμάς»

Ήμουνα τυλιγμένη σε μια
γούνα μαύρη και μια γούνα άσπρη και
με ξεγύμνωσες και μετά
με τοποθέτησες σ’ ένα χρυσό φως

Ανν Σέξτον (Anne Sexton), «Η μαύρη μαγεία»

Μια γυναίκα που γράφει νιώθει πάρα πολλά,
τους εκστασιασμούς εκείνους και τους οιωνούς!
Σαν να μην έφταναν
οι κύκλοι και τα παιδιά και τα νησιά,