Παναγιώτης Ιωαννίδης, «Κερί αναμμένο»

Τούτη την άνοιξη πρώτη μου φορά
κράτησα δυο κεριά στον Επιτάφιο
Εγώ που δεν πολυπιστεύω

Όμως εδώ και τρία χρόνια
ανάβω πάντα δυο κεράκια
στα πιο μικρά ξωκκλήσια

Παναγιώτης Ιωαννίδης, «Κανείς μας»

 Η Μόνικα Βίττι ζει
Περιπλανιέται
σε ασπρόμαυρους διαδρόμους
σφουγγίζοντας από το μέτωπό της
με το χέρι σκέψεις
ή μ' ένα γέλιο μηδενίζοντας το βάρος τους

Ύστερα πάντα σταματάει στο γνωστό παράθυρο
τρίβοντας το μαύρο ζέρσεϋ της κοιλιάς της

Παναγιώτης Ιωαννίδης, «Φιλεύσπλαγχνε ταχυδακτυλουργέ»

Έβγαλες τον λαγό απ' το καπέλο σου
Μπράβο λοιπόν
Τώρα από το μανίκι σου ανάσυρε
πολλά πολλά μαντήλια
-κίτρινα ροζ τυρκουάζ-
καφέ πορτοκαλιά και μπλε-
για να του φτιάξεις μια ζεστή φωλιά

Παναγιώτης Ιωαννίδης, «Νάρκη»

 Ήταν
ασήμαντες
ανάσες

ο πόνος θα φύγει σε λίγο

Πλάγιαζαν

Παναγιώτης Ιωαννίδης, «Cadenza»

Λίγο πριν κατεβάσει το δοξάρι του
ο βιολιστής βλέπει τη μάνα του
να του ισιώνει το γιακά πριν την παρέλαση
Πονούν τα δάχτυλά του
όπως μετά τις παιδικές ασκήσεις
μα αμέσως λύνονται ζεστά –
δεν ξέρουν άλλο σώμα

Παναγιώτης Ιωαννίδης, «JAN III»

 Ακατάληπτη η αγάπη
του Γιάν Σομπιέσκι
για την ομορφιά του εχθρού του

Κάθε μέρα επί είκοσι χρόνια
έγραφε στη γυναίκα του
μισά στα γαλλικά μισά πολωνικά
Και για τα τούρκικα λάφυρα μετά την νίκη
des fort jolies choses et fort riches

Παναγιώτης Ιωαννίδης, «Εκδρομή»

Ύπνος της εξοχής
ξύπνημα ήλιου –
όνειρα φορτωμένες λεμονιές

Στον κρύο μυχό
γεμίζουμε τις τσέπες μας με βότσαλα
Αλλ’ η ομορφιά επιστρέφει
εκεί όπου ήταν

Παναγιώτης Ιωαννίδης, «Κατά Εγγονόπουλον»

Σαν ένιωσα αυτό που ένιωσα
βλέποντας τον «Τεχνοχώρο» να έχει γίνει «Βασιλόπουλος»
-παρά τα εξαίσια φρούτα
τα στίλβοντα λαχανικά-
κατάλαβα πως ό,τι και να λέμε
με απαλό χέρι μόνο
σαν χάδι κάνει πως σβήνει
η ηλικία τον ρομαντισμό

Παναγιώτης Ιωαννίδης, «Κρυφό Φως»

Μολυβής ο ουρανός απέναντι
ενώ μπροστά μάτια σου
χύνεται φως κατακόρυφο

ο φτωχός εξηγεί την ευλογία

Το παραθυρόφυλλο χτυπάει
επίμονα σπάζει το φως