Σοφία Πόταρη, «Ερωτικό δέσιμο»

Πισθάγκωνα σε δένω,

σε γονατίζω.

Με ύδωρ καθαρτήριο

κι αρσενικό λιβάνι

το σώμα σου γυαλίζω.

Στην ηδονή της λάμψης σου,

στην καθαρή σου νοστιμιά

Σοφία Πόταρη, «Ερωτόδουλη»

Γλυκέ μου κύριε,

αφέντη και δεσπότη μου,

υπάκουη και ήσυχη κυρά

στα πόδια σου προσπέφτω

απ' την αυγή

έως το σούρουπο.

Σοφία Πόταρη, «Δέηση ερωτική»

Όμορφη του Έρωτα Θεά,

κερί αγνό σου καίω,

μόσχο λευκό

και αρώματα εκλεκτά.

Εσύ, Ουράνια Θεά,

που ηδονή γεννάς γλυκιά,

Σοφία Πόταρη, «Ιεροτελεστία»

Σε κοχύλι ανοιχτό

λιβάνι καίω

στην Σελήνη

για να σε δέσει, όπως με λύνει…

Βοτάνια ερωτικά

καλώ να σε τυλίξουν

Σοφία Πόταρη, «Φθινόπωρο»

Ριγούν τα φύλλα μες στου κήπου την εσπερινή δροσιά
στο νοτισμένο χόρτο της αγκάλης του ριγμένα
φεύγουνε όπως τα παιδιά, με απορία στη ματιά
κι ωχρά σιωπούν σ’ αγαπημένα χέρια αφημένα
αθώα κι όμορφα πολύ είναι τα φύλλα τα νεκρά
καθώς τα κλαίει το σιγηλό του δειλινού αγέρι
όπως της μάνας το φιλί στα χείλη πάνω τα χλωμά
του σπλάχνου της που ξεψυχά, μικρούλι περιστέρι

Σοφία Πόταρη, «H μιλιά της μηλιάς»

Κορίτσι αποξεχάστηκε σ’ αφρομηλιάς τον ίσκιο,
είχε τα χείλη κόκκινα, τα μήλα μάγουλά του,
το μάτι εστραφτάλιζε σε τσίνορο βαθύσκιο
και στ’ άσπρο στήθος φρένιαζαν τα κρύφια τρέμουλά του.
Στην αγκαλιά του έσφιξε αετόπουλου τα στήθη
και χτένισε μακριά μαλλιά αλόγου αφηνιασμένου,
φίλησε μάτια φωτεινά που λάμπαν σπάνιοι λίθοι,
τα δάχτυλα σφιχτόμπλεξε στα δάχτυλα τ’ ανέμου.

Σοφία Πόταρη, «Ηλιοβασίλεμα»

Είναι κάτι παλιά ξεθωριασμένα κεραμίδια
που στέκονται σαρακοφαγωμένα θαλασσόξυλα
ψημένα απ’ την αλμύρα, φαγωμένα απ’ τη βροχή
απ’ το λιοπύρι άγρια πυρπολημένα, σα δέρματα ξερά
το δειλινό ο ήλιος πάνω τους απλώνεται
τη σκόνη τους δειπνά και ξεψυχά ολόμαυρος
σαν αίμα ξεραμένο, που έχει πια λιμνάσει
πέρα μακριά η θάλασσα βουλιάζει κατακόκκινη

Σοφία Πόταρη, «Τριαντάφυλλο παράξενο»

Σε κήπου την ζεστή αγκαλιά, σ’  αφροσκαμμένο χώμα
ξυπόλυτη περπάτησα μεσημεριού το γιόμα.
Κι είναι τα λούλουδα χρυσά και μυρωμένη η μέρα,
μα μένα η καρδούλα μου σαν κάτι να ζητάει,
ελάφι ανήσυχο η ματιά που’ τρεχε πέρα ως πέρα
κι έν’ αγκαθάκι άγνωστο την απαλοκεντάει.
Τ’ άνθια πλεγμένα γύρω μου το χάδι μου ποθούσαν
τα χείλη μου ματώνανε και τα γλυκορουφούσαν.

Σοφία Πόταρη, «Ιερά Συνουσία»

Τα ματόκλαδά σου
Οι βολβοί σου
Οι κόρες σου
H όρασή μου

Τα χείλη σου
Η γλώσσα σου
Τα σάλιο σου
Το φιλί μου

Σοφία Πόταρη, «Ο λαιμός σου»

Τόσο πολύ μου λείπεις ανθισμένη μυγδαλίτσα μου, τόσο βαθιά
Που τη γλυκά παρήγορη δεν νιώθω για να πω τη διαφορά
Ανάμεσα στο τώρα και στο χθες, που αθόρυβα έχει περάσει
Σκιά και φως στα μάτια μου μπροστά, ανακατωμένο χρώμα
Γλυκιά μου εσύ, ανθισμένη, σαγηνευτική μου άνοιξη, ερωτική
Ζηλεύω νιώθοντας το θαλερό σου μίσχο το ζεστό, τον απαλό
Που όλοι οι χυμοί, γλυκείς και ζείδωροι, κυλούν εκεί ζεματιστοί

Σοφία Πόταρη, «Δεν μ’ αγαπάς»

Πιο δυστυχής εγώ κι απ’ τους κακότυχους θνητούς
που παίρνει ο θάνατος κάθε που κόβει τη ζωή τους,
αφήνουν πίσω τους λαμπρό το φως και αγλαούς καιρούς
καθώς βουτούν στο σκοτεινό πηγάδι της σιωπής τους..

Πιο δυστυχής κι από αυτούς!