Μαρία Αρχιμανδρίτου, «Φυσάει στο Σικάγο..»

Φυσάει στο Σικάγο και μέσα μου ο Βαρδάρης τα κύματα σηκώνει. Η λίμνη μουρμουρίζει περιπέτειες του γλυκού νερού καθώς αλήτης ο Θερμαϊκός μια βάρκα βασανίζει. Τους προσφιλείς ανέμους μου θα δείτε πως φροντίζω. Εκείνον τον τραχύ και βιαστικό στη Σαμοθράκη τον φωνάζω Β-Ουρρρ, χρόνια δεν συναντιόμαστε, μα ξέρω με θυμάται. Φυσάει στο Σικάγο και φέρνει ο αέρας gospel με μια εξαίσια φωνή. Χορεύει το μετάξι στο πουκάμισο μια γλυκιά θλίψη, ανάλαφρη σαν ξεχασμένη από μιαν άλλη άνοιξη δική μου πεταλούδα. Φυσάει και σηκώνονται ψηλά φαρδιά φουστάνια αισθήματα,

Μαρία Αρχιμανδρίτου, «Απωλείας ασμάτιον»

Η μέρα είν’ από ξύλο, λιώνει μέσα μου ο καιρός
με τρώει η θάλασσα, που πάνω μου αλμυρίζει

κρατιέμαι απ’ τα ψηλά βουνά, ζυγώνω τα καράβια
κι από τον τρόπο πιάνομαι που στις γραφές διαβάζω

σκύβω να ξομολογηθώ στα χόρτα που κατέχω
ανθίζουν τα χαμόμηλα, ντρέπονται οι παπαρούνες

Μαρία Αρχιμανδρίτου, «Το εύθρεπτο υλικό της απορίας»

Ποιος άρτος επιούσιος θα θρέψει τις ελπίδες σου;
Πλάνητες λέξεις χρησμοδότησαν ταξίδι
όμως στις πόλεις τα χαμόγελα εισρέουν
από θολές πηγές του παρελθόντος λάθους
και οι χάρτες των βημάτων αλλού χαράσσουν
τώρα επαγρύπνηση.
Ποιος σπόρος επουράνιος την άρνηση θα μετατρέψει
σε καλή σοδειά και ποιος τον πυρετό θα πείσει
να μη θωπεύει την πληγή στα λόγια;

Μαρία Αρχιμανδρίτου, «Το εύθρεπτο υλικό της απορίας»

Ποιος άρτος επιούσιος θα θρέψει τις ελπίδες σου;
Πλάνητες λέξεις χρησμοδότησαν ταξίδι
όμως στις πόλεις τα χαμόγελα εισρέουν
από θολές πηγές του παρελθόντος λάθους
και οι χάρτες των βημάτων αλλού χαράσσουν
τώρα επαγρύπνηση.

Μαρία Αρχιμανδρίτου, «Ένα βράδυ είδα ένα τρομακτικό όνειρο..»

Ένα βράδυ είδα ένα τρομακτικό όνειρο:
Η πραγματικότητα είχε γίνει ένας απόκρημνος βράχος που πάνω του ήταν αλυσοδεμένοι οι άνθρωποι.
Ένας γύπας κάθε πρωί τους έτρωγε τη μνήμη:
Δίχως το βάρος του χθες άρχιζαν εύκολα την κάθε μέρα και μπορούσαν στη χαρά να δίνονται.

Μαρία Αρχιμανδρίτου, «Επιστήθιες λύπες»

Μέρες από βροχούλες, μουσκεμένες άδικα
σαν επιστήθιες λύπες του χειμώνα στάζουν
άνθρωποι που το φόβο διασχίζουν
τρέχοντας

Μαρία Αρχιμανδρίτου, «Τραγούδι του ύπνου»

Απόψε θα σε ταξιδέψω
σ’ όλες τις θάλασσες του κόσμου
και θα σου πω σαν παραμύθια
τα μυστικά της μέρας, φως μου

Μαρία Αρχιμανδρίτου, «Έμοιαζε με ταξίδι»

[Από το Μέρος ΙΙΙ]

Έμοιαζε με ταξίδι και δεν ήτανε παρά μονάχα
ο φόβος που σκαρώναμε πίσω απ’ τις λέξεις
καράβια μ’ ευλαβικά στη θάλασσα φωνήεντα
και ταπεινές στους πόθους τους βαρκούλες

Μαρία Αρχιμανδρίτου, «Το μέλλον νοσταλγεί»

Η θύμησή σου αδημονεί στο πρωινό μου όνειρο
Κι εγώ στη μέρα μπαίνω ως τα ρηχά
Μούσκεμα στο γαλάζιο γίνομαι
Αθώα.

Μαρία Αρχιμανδρίτου, «Λάθος απόγευμα σε χρώμα σκούρο»

Ραγίζει μέσα μου το κόκκινο βαθιά
κοιμούμαι αργά
σε μια ζωή που δε μου μοιάζει
(και ξεχνώ)