Κώστας Λιννός, «Κριτήριο»

Έκοψα  τον  χρόνο  μ’ ένα  σουγιά
Και  τον  άνοιξα  με  τα  δάχτυλα:
Δεν  είχε  τίποτα  μέσα ·
Πιο  κει  ένα  τσέλο  έκλαιγε
Πάνω  στο  νωπό  πτώμα  τ’ ουρανού.
Ο  ποταμός  χανόταν  χωρίς  όνομα−
Οδηγός  μιας  ζωής.

Κώστας Λιννός, «Στο σταυροδρόμι»

Ένα  μισοσβησμένο  όνομα  στο  χώμα
Μια  σπασμένη  καρέκλα  στην  ερημιά
Κι  οι  άνθρωποι  που  λησμονήσαμε
Όπως  το  γράμμα  στο  μπαούλο.
Μια  σοφία  μυστικά  διδαγμένη
Από  το  μακρινό  δάκρυ  της  ησυχίας
Ξυπνά  τη  μέρα, τα  πανιά  λύνει
Των  τραγουδιών  που  δεν  ήρθαν  ακόμα.

Κώστας Λιννός, «Οι ερημίτες»

Σπουδάζοντας τη μουσική των δέντρων
Μίλησαν με τα σύννεφα
Τα λόγια τους αρχαίο νόμισμα
Κι ανάλαφρος τρύγος.
Κρατήσανε τη φωτιά
Και κράτησαν τη βροχή
Τα χέρια τους πεδίο μάχης

Κώστας Λιννός, «Σύνθεση με ή χωρίς τίτλο»

Ισως κάτι καινούργιο να μπορεί να βρεθεί
Πέρ' από τη χειμωνιάτικη θάλασσα'
Αυτή την αρχαία θάλασσα που τις νύχτες
Σκάβει μες στα σιωπηλά λευκά σπίτια
                                                      τη μνήμη.

Σαν να χαθήκανε οι λέξεις απ' τον κόσμο,
Κι ένα ακυβέρνητο σκαρί σαν να γυρεύει