Αλέξανδρος Μηλιάς, «Φαντασμαγορία της λύπης»

Τὶς ὧρες ποὺ γυρνῶ στ’ ἀλήθεια ματαιωμένος,
σὰν χρῶμα τ’ οὐρανοῦ ποὺ βάλθηκε νὰ σκιάζει
τὰ μάτια ἢ σὰν κρυφὴ λύπη ποὺ ἀποστάζει
τὸ γέλιο ὣς τὸ κενό, νιώθω συχνὰ ἀπ’ τὸ μένος

Αλέξανδρος Μηλιάς, «Στην αψίδα των νεκρών θριάμβων»

Νεύει ὁ καρπός σου τὴν ἀπόρριψη καὶ ξάφνου λείπει
καὶ τὸ δωδέκατο πλευρὸ τοῦ πάθους· στὴν πλευρά μου
τὸ σῶμα σου γλυτώνει τὴν φθορά· ἂς μὲ ἀποκάμουν
ἡ ἀνάσα, βρέφος τοῦ καλοκαιριοῦ, ἡ χρυσὴ τολύπη

Αλέξανδρος Μηλιάς, «Στήν κορυφή των πύργων»

Τὸ χέρι τῆς μητέρας μου ἀρκοῦσε,
στὴν κορυφὴ μὲ ἔστελνε τῶν πύργων.
Γυρνοῦσα ὕστερα κοντά της,
ἀπ’ τὴν ἀφή της, ἀστραπή, μαγνητισμένος,
στὴν γεύση τῶν γλυκύτερων φιλιῶν της
μπλεγμένος μὲς στὸ κύμα καὶ σιωπώντας,
σὰν ἄστρο ἔπεφτα χαμογελώντας.

Αλέξανδρος Μηλιάς, «Απ' το σπασμένο που ανοίγει παράθυρο»

Διότι σου ταίριαζε ν’ αποσπάς των κοριτσιών το βλέμμα,
κάποιες φορές χάδι στο κορμί, είπε, πρόβλημα των άλλων,
μην αντέχοντας να έχουν δίπλα τους έναν πνιγμένο
στην λίμνη και θαμμένο φρέσκο χώμα γυναικών, αμέριμνο νεκρό.
Καλπάζοντας, Αλέξιε, παιδί θαύμα,
στην προφορά του ονόματός σου θλίψη
παρέσερνε τα δάκρυα των άλλων, γέμιζε τον ουρανό

Αλέξανδρος Μηλιάς, «Έως ότου όλα να σβήσουν»

Διότι πάλι δεν θα 'μαι
στις λεύκες το άφθαρτο ασήμι,
χυμένη γύρη στο λεπτό δάκρυ της μέρας.
Δεν θα 'μαι του δειλινού η αγκαλιά,
η αυλή στο ξέπλυμα της σκόνης,
τα χέρια μου που ξύπναγαν τις ρίζες να χορεύουν.