Καίτη Βασιλάκου, «Αν μ' έπαιρνες στην αγκαλιά σου...»

 Αν μ’ έπαιρνες στην αγκαλιά σου
και μου ψιθύριζες λόγια αγάπης,
αν με κρατούσες εκεί, στην αγκαλιά σου
με τις ώρες
κι ένιωθα εγώ η κατατρεγμένη
πως είχα βρει το καταφύγιο που ζητούσα,

Καίτη Βασιλάκου, «Ηχεί παράξενα η φωνή μου»

Ηχεί παράξενα η φωνή μου
μέσα στο άδειο σπίτι,
όταν μιλώ με τις σκιές μου.

Εκείνες δε μιλούν.
Κάθονται στις γωνίες,

Καίτη Βασιλάκου, «Ποτέ δεν είχε τόσο θόρυβο το άδειο σπίτι μου..»

Ποτέ δεν είχε τόσο θόρυβο το άδειο σπίτι μου.
Σφύζει από ζωή και κίνηση,
φαντάσματα, οράματα, σκιές,
λόγια, κραυγές και κλάματα,
η βρύση τρέχει,
κάποιος κτυπά κάτι με δύναμη,

Καίτη Βασιλάκου, «Κάθεται απέναντί του»

 Κάθεται απέναντί του
και μιλά ακατάσχετα,
γελά, καπνίζει,
λέει προστυχιές,
κάποιες στιγμές
του ψιθυρίζει

Καίτη Βασιλάκου, «Θυμάσαι;»

Κάποτε θα βρεθούμε

σ’ ένα αλλόκοσμο τοπίο

-ω, είμαι σίγουρη γι’ αυτό.

«Θυμάσαι»,

θα σου πω,