Μαρίκα Συμεωνίδου, «Seven»

Με ρώτησες αν έχεις αμαρτήσει.
Αυτός που ερωτεύτηκες
είναι και τα επτά
θανάσιμα αμαρτήματα.
Όχι καρδιά μου
η αγάπη δεν είναι Επαγωγή κι Αντιμετάθεση
είναι δύναμη

Μαρίκα Συμεωνίδου, «Το δάκρυ του Αχιλλέα»

Ξύπνησα έχοντας στο χέρι μου
Το άγαλμα της Αθηνάς
Σοφό το όνειρο
Που δε γίνεται πραγματικότητα
Που σε ξεβολεύει
Όπως ο φίλος που χάθηκε πρόωρα
Όπως η βροχή στο τζάμι
Από μέσα

Μαρίκα Συμεωνίδου, «Σεπτέμβρης»

Σύννεφα κενά
Αιώνες τώρα τρέχουν
Μ ε α κ ο λ ο υ θ ο ύ ν

Κυπαρίσσι μου
Οι σταγόνες της βροχής
Ηχούν μουσική

Μαρίκα Συμεωνίδου, «Το ξέρω»

Το ξέρω πια
Έψαχνες να μπεις τόσα χρόνια στο πεπρωμένο μου
Σε κάποιο καφενείο έβρεχε αυτή σου η σκέψη
στο κρεβάτι ξαπλωμένος δίπλωνες το σεντόνι
Για να μ’ εκτελέσεις
Και στον καθρέφτη σου μια μέρα
είπες «αυτήν θέλω»

Μαρίκα Συμεωνίδου, «Κάθε χρόνο»

Παραμονή Πρωτοχρονιάς
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα
ανοίγεις ένα ένα τα συρτάρια του γραφείου.
Θες να είσαι σίγουρη
όλα όσα φυλάς τόσα χρόνια είναι εκεί
τα γραμματόσημα του παππού
η συλλογή παλιών νομισμάτων
οι πέννες, δύο χαρτοκόπτες

Μαρίκα Συμεωνίδου, «Ξέρεις στη Βαλτιμόρη έχει ποντίκια»

Ανοίγω το βιβλίο που είχα στην Κούβα
διαβάζω λίγο και καθώς χτυπά το τηλέφωνο
το σηκώνω για να το κλείσω
μία κάρτα κι ένα μήνυμα από το ξενοδοχείο πέφτει στο πλακάκι
«Το κορίτσι σας δεν θα έρθει στην παραλία,
θα σας βρει στο δωμάτιο αργότερα» έγραφε
Χαμογελώ…

Μαρίκα Συμεωνίδου, «Για σένα...»

Sebald

Σήμερα η άνοιξη
μύριζε φθινόπωρο
άγαλμα με τα μεγάλα χέρια
και τα λόγια επίσης
Θυμήσου
λίγο πριν φορέσεις τους γαμήλιους

Μαρίκα Συμεωνίδου, «Φλόγα»

Ανήμπορη να φτάσεις στο φινάλε
ανίκανη να πας στο πουθενά.
Σαν φλόγα μικρή και κόκκινη
θ σβήσει η μορφή του.
Σαν σφήγκα σκοτωμένη
σαπίζει το κεντρί του.

Μαρίκα Συμεωνίδου, «Θρίαμβος»

Συνομιλώ μ 'ένα ροδάκινο
Πικρός ο άνθρωπος που δεν συνομιλεί
Με τα δέντρα
-ενταφίασες το παρελθόν – με ρώτησε
-με εγκάρδιους στίχους –απάντησα
-τι παθαίνουν οι άνθρωποι όταν μαθαίνουν το γιατί
-ερειπώνει μέσα τους και σβήνει του θριάμβου η λάμπα.

Μαρίκα Συμεωνίδου, «Χαϊκού [Ο έρωτάς του για τη θάλασσα]»

Κοιτάς τον αφρό
φεύγοντας η σκιά μου
κύματα μαλλιά
*
Να ο βυθός μου
όλος δικά σου δέντρα
πάντα φωτίζουν
*

Μαρίκα Συμεωνίδου, «Ανάμεσα»

…ανάμεσα

μέσα σου
μέσα μου
μέσα στη τρυφερότητα σου
μέσα στη γλύκα μου
ξεχασμένοι
ανάμεσα στα πρέπει

Μαρίκα Συμεωνίδου, «Προσοχή»

Προχωράς και αφήνεις πίσω σου
δυο ξεφτισμένα τριαντάφυλλα.
Το ταβάνι σκορπάει νότες και στιγμές γεμάτες βελούδο.
Τα μάτια σου διαβάζουν τ' αντικείμενα
που βρίσκονται σε χειμερία νάρκη
κι εγώ γράφω για να ξεχάσω.

Μαρίκα Συμεωνίδου, «Σπήλαια»

Καφέ, κίτρινα σκεπάσματα,
μαύρες πόρτες σπηλαίων,
τραγούδια μονότονα
και οι κορυφές πάντα των άλλων.
Γεύομαι μόνη το γκρέμισμα.