Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Marie Vicomte Hugo), «Επιτύμβιο σε παραθαλάσσιο μνήμα μικρού παιδιού»

Λουλούδια γύρω απ’ τον κισσό, καλάμια, χόρτα δροσερά·
Ξωκλήσι όπου ο νους βλέπει τον Θεό και συλλογάται·
Μύγες που ψιθυρίζετε λόγια και όνειρα
Στο αυτί του μικρού βοσκού που καταγής κοιμάται·

Άνεμοι, κύματα, θύελλα που αντιλαλείς σαν ύμνος·
Δάση που συνεπαίρνετε τον σκυθρωπό διαβάτη·

Καρποί στα δέντρα που σας κρατάει ακόμη ο ύπνος·

Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Marie Vicomte Hugo), «Αύριο μόλις χαράξει»

Αύριο μόλις χαράξει και ξανοίξει ως πέρα η εξοχή,
Θα ξεκινήσω. Ξέρω ότι με περιμένεις.
Θα διασχίσω δάση και βουνά με βάδισμα ταχύ,
Δεν γίνεται να μείνω άλλο μακριά σου, το καταλαβαίνεις.

Περπατώντας, τα μάτια μου στις σκέψεις θα έχω στραμμένα,
Γύρω μου τίποτε δεν θα βλέπω, ν’ ακούω τίποτε δεν θα μπορώ,

Μόνος, άγνωστος, σκυφτός, με τα χέρια σταυρωμένα,

Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Marie Vicomte Hugo), «Αύριο την αυγή»

Αύριο την αυγή, όταν η εξοχή παίρνει χρώμα λευκό,
Θα ξεκινήσω. Βλέπεις, το ξέρω πως με περιμένεις.
Θα φύγω για το δάσος, θα περάσω στο βουνό.
Άλλο μακριά δεν γίνεται να μένω και να μένεις.
Θα περπατήσω με τα μάτια μου σε σκέψεις καρφωμένα,
Χωρίς ν’ ακούω θορύβους, ούτε τίποτα να βλέπω πέρα,
Μόνος και άγνωστος, σκυφτός, με χέρια σταυρωμένα,
Θλιμμένος, και σαν νύχτα θά’ ναι πια για μένα η μέρα.

Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Marie Vicomte Hugo), «Ο Άνδρας και η Γυναίκα»

“Ο άνδρας είναι το πιο εξυμωμένο των πλασμάτων.
Η γυναίκα είναι το ύψιστο των ιδανικών.
Ο Θεός έκανε για τον άνδρα ένα θρόνο. Για τη γυναίκα ένα βωμό.
Ο θρόνος εκθειάζει, ο βωμός αγιάζει.
Ο άνδρας είναι ο εγκέφαλος, η γυναίκα η καρδιά.
Ο εγκέφαλος κατασκευάζει το φως, η καρδιά παράγει την αγάπη.
Το φως γονιμοποιεί. Η αγάπη ανασταίνει.

Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Marie Vicomte Hugo), «Το Ελληνόπουλο»

Τούρκοι διαβήκαν. Χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα.
Η Χίο, τ’ όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα,
με τα κρασιά, με τα δεντρά
τ’ αρχοντονήσι, που βουνά και σπίτια και λαγκάδια
και στο χορό τις λυγερές καμιά φορά τα βράδια
καθρέφτιζε μεσ’ τα νερά.

Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Marie Vicomte Hugo), «Έκσταση»

Μόνος κοντά στα κύματα, των αστεριών μια νύχτα.
Στον ουρανό ούτε σύννεφο, στα πέλαγα πανί.
Απ’ την αλήθεια βύθιζα μακρύτερα το βλέμμα.
Και τα βουνά, τα σύδεντρα, κι ολόκληρη η πλάση,
Με θρόισμα ακατάληπτο έμοιαζαν να ρωτούσαν
Τα κύματα της θάλασσας, τα φώτα του ουρανού.

Βιογραφία: Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Marie Vicomte Hugo), (1802-1885)

Ο Βίκτωρ Ουγκώ (γαλλικά: Victor Marie Vicomte Hugo, 26 Φεβρουαρίου 1802 – 22 Μαΐου 1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού.

Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του αντιλήφθηκε το λογοτεχνικό του ταλέντο και ξεκίνησε τις μεταφράσεις έργων από τα λατινικά καθώς και δικές του πρωτότυπες ποιητικές εργασίες. Η αξία του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα στο γαλλικό ακαδημαϊκό κύκλο αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Ταυτόχρονα

Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Marie Vicomte Hugo), «Πρωί»

Moriturus moriturae!

Πέπλο πρωινό απλώνεται επάνω στα βουνά.
Τον παλιό πύργο, δες, μια νιογέννητη ακτίνα πώς λευκαίνει.
Και στα ουράνια ήδη με αγάπη ενώνεται,
Όπως η δόξα δένεται με τη χαρά,
Των δασών το πρώτο τραγούδι με της μέρας το πρώτο σπινθήρισμα.

Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Marie Vicomte Hugo), «Χτες τη νύχτα»

Χτες, άνεμος νυχτερινός, που η πνοή του έμοιαζε με χάδι,
Το άρωμα έφερνε των λουλουδιών που ανοίγουν πιο αργά.
Έπεφτε η νύχτα. το πουλί κοιμόταν στο βαθύ σκοτάδι.
Η άνοιξη ευωδίαζε, από τη νιότη σου πιο λίγο.
Λιγότερο από το βλέμμα σου, φεγγοβολούσαν τ’ άστρα.

Εγώ, μιλούσα σιγανά. Επίσημη είναι η ώρα
Όπου να ψάλει η ψυχή τον πιο γλυκό της ύμνο λαχταρά.

Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Marie Vicomte Hugo), «Νύχτες του Ιούνη»

Το καλοκαίρι, σαν η μέρα έχει μισέψει, σκεπασμένη με λουλούδια
Σκορπά η πεδιάδα από μακριά άρωμα μεθυστικό .
Μάτια κλειστά, μισάνοιχτο σε ήχους το αυτί,
Μόλις που κοιμάσαι μ’ έναν ύπνο διαυγή.

Πιο λαμπερά είναι τ’ αστέρια, μοιάζει καλύτερη η σκιά.
Ένα αόριστο ημίφως βάφει τον αιώνιο θόλο.
Κι η αυγή χλωμή, γλυκιά, την ώρα της όπως προσμένει,