Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Το επιδόρπιο»

Προτείνω, αγαπητοί μου, για αλλαγή
να ξεκινήσει η βραδιά με το επιδόρπιο.
Ποτέ δεν ξέρεις, άλλωστε, τι γίνεται
έτσι επικίνδυνα άρρωστοι που είμαστε.

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Νυχτερινές παρανομίες ή Καπνίζοντας Silk Cut μ' έναν ρινόκερο»

Οδηγημένη από ένα ένστικτο τυφλό
βράδυ παρά βράδυ
διέσχιζε σιωπηλή την πολιτεία.
Περνούσε ολόισια
μέσα απ’ τις φωτεινές ρεκλάμες των κτιρίων
κι εκεί πρώτα δοκίμαζε ελαστικά καλσόν
– όχι όμως για τις γάμπες της –
το πρόσωπό της σκόπευε

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Ιδιωτική αρχαιολογία»

Αυλές καθαρίζω, υπόγεια καθαρίζω
αποθήκες και ακάλυπτους
σε δύο ώρες συγυρίζω.
Όλα τα παλιά σίδερα μαζεύω…
Εικονοστάσια αδειανά

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Στη ραπτομηχανή»

Ο τόπος είναι χρόνος
προορισμένος μόνο για την επιστροφή
γιατί ο τόπος πάντα ταξιδεύει
λιωμένο φως

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Κάτω απ' το νερό»

Σταγόνες υδρατμών παραδομένες
σε οροφές που αναμετρούν τη γύμνια μου
– ποτέ δεν θα ’ναι επαρκώς εκτεθειμένη –
μια υπόκρουση αγκαθωτού νερού

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Δεύτερες σκέψεις»

Α, ελεεινές δεύτερες σκέψεις
που αποδειχτήκατε δειλές
και σπεύδατε να μας σώσετε
σαν θαύμα αναπάντεχο

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Εξαγοράζοντας τον θάνατο»

Ριγμένα πέταλα φωτός
Στις στοιχειωμένες μοναξιές

Αυγή θρυμματισμένη
Από σαλπίσματα τυφλών αγγέλων

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Διδαχές ερώτων και σκιών»

Θέλω να σου μιλήσω
Για του μελανιού τον ιδρώτα
Σε ουράνιες περγαμηνές
Σαν καταγράφει
Τις διδαχές ερώτων και σκιών

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Νυχτερινή διάρρηξη»

Κι απ’ τις λευκές σελίδες μου
Τα δάκρυα
Που αστράφτουνε κι υπνοβατούν
Εμβλήματα φωσφορικά

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Ν’ ανθίζουμε ως το τίποτα»

Η αλήθεια είναι πως προσπαθήσαμε πολύ.
Γνωρίζαμε στο βάθος ότι η μνήμη άπιστη είναι
κι αν δεν συλλέγεις αποδείξεις, σε λίγα χρόνια σ’ απατά.

Στοιβάξαμε κι εμείς τις μαδημένες μαργαρίτες

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Λέω να φύγουμε μαζί»

Γιατί η λιμνάζουσα ζωή
Συνομιλεί τις Κυριακές
Με αγάπες πεθαμένες

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, «Αν έφευγες»

Ανάπηρη θα ήταν η ψυχή μου
Αν άνεμοι τρικύμιζαν τα μάτια σου
Και χερουβείμ αρμένιζαν θρυμματισμένα
Σαν ψίθυροι θα χάνονταν στη χλόη