Μάργκαρετ Άτγουντ (Margaret Atwood), «Ιανουάριος»

Κρουστή ευωδιά άσπρων ναρκίσσων:
Ιανουάριος, χιόνι παντού.
Παγώνουν οι σωλήνες απ’ το κρύο.
Τα σκαλιά της εισόδου γλιστράνε. Προσοχή!
Τη νύχτα το σπίτι τρίζει.

Μάργκαρετ Άτγουντ (Margaret Atwood), «Το Πένθος για τις Γάτες»

Γινόμαστε υπερβολικά συναισθηματικοί
όταν πεθαίνουν ζώα.
Σπαραξικάρδιοι.
Όμως μόνο για τα ζώα που έχουνε γούνα,
μόνο για κείνα που μας μοιάζουνε,
έστω και κατά προσέγγιση.

Μάργκαρετ Άτγουντ (Margaret Atwood), «Η Δάφνη και η Λάουρα, και τα λοιπά»

Αυτός ήταν, που με είδε
λίγο πριν μεταμορφωθώ,
πριν ο φλοιός του δέντρου /το τρίχωμα/ το χιόνι
μου μπουκώσουν το στόμα,
πριν τα μάτια μου πετάξουν μάτια.

Μάργκαρετ Άτγουντ (Margaret Atwood), «Ο Μπλάκυ στην Ανταρκτική»

Υπεραστικό τηλεφώνημα από την αδελφή μου:
Κοιμήσαμε το Μπλάκυ.
Αθεράπευτη ασθένεια. Απίσχνανση. Υπέφερε.
Όλοι με σπασμένη την καρδιά.
Σκέφτηκα ότι θα ήθελες να τον θάψεις η ίδια
μου λέει κλαίγοντας.
Γι’ αυτό τον τύλιξα σε κόκκινο μεταξωτό
και τον έβαλα στην κατάψυξη.

Μάργκαρετ Άτγουντ (Margaret Atwood), «Πρωί στο καμένο σπίτι»

Στο καμένο σπίτι, τρώω πρωινό.
Καταλαβαίνετε: δεν υπάρχει πρωινό, δεν υπάρχει σπίτι
Κι όμως, να που είμαι εδώ.

Το κουτάλι που έχει λιώσει ξύνει
το μπολ που έχει λιώσει επίσης.
Κανένας άλλος δεν είναι τριγύρω.