Γεώργιος Σουρής, «Η Ζωγραφιά μου»

Mπόι δυο πήχες,
κόψη κακή,
γένια με τρίχες
εδώ κι εκεί.

Kούτελο θείο,
λίγο πλατύ,

Γεώργιος Σουρής, «Ο Ρωμηός στον παράδεισο»

Θεούλη μου, τι σου ‘λθε να μ’ αγιάσης;
νομίζεις πως θα μ’ έμελε καθόλου,
αν ήθελες κι εμένα να κολάσης
και μ’ έστελλες παρέα του διαβόλου;
Μ’ αρέσει ο Παράδεισος, αλήθεια,
χωρίς δουλειά σκοτώνω τον καιρό,
βλέπω αγίους γύρω μου σωρό,
διαβάζω συναξάρια, παραμύθια,

Γεώργιος Σουρής, «Ρωμάντσο»

Πετάξετε, ονείρατα των ποιητών τρελλά,
  απάνω 'στης φτερούγες σας σηκώσετε κι' εμένα,
και φέρετέ με 'γρήγορα 'ψηλά, πολύ ψηλά,
  ως ότου να μη βλέπω γη και άνθρωπο κανένα.

Γεώργιος Σουρής, «Νύκτα»

 Α'·
Μαύρη Νύκτα, φύγε . . . σε τρομάζω,
  δεν μ' αρέσει διόλου το σκοτάδι,
πάντα ήλιο θέλω να κυττάζω,
  πάντα 'μέρα νάναι, ποτέ βράδυ.

Γεώργιος Σουρής, «Στη γυναίκα μου»

Προσφιλές μου ταίρι, δίχως νὰ στὸ πῶ,

τὸ καταλαβαίνεις ὅτι σ᾿ ἀγαπῶ.

Κι ἂν μὲ σὲ κακιώνω στὴ κακή μου ὥρα

κι ἀρχινᾷ μουρμούρα καὶ κακογλωσσιά,

μοῦ ἀρέσει νά ῾χω καὶ ὀλίγη μπόρα,

μοῦ ἀρέσει λίγη φουσκοθαλασσιά.

Γεώργιος Σουρής, «Εις τα θεμέλια του φρενοκομείου»

(Τὸ φρενοκομεῖο χτίστηκε μὲ κληροδότημα τοῦ Χίου φιλάνθρωπου Τζωρτζῆ Δρομοκαΐτη (ποὺ πέθανε τὸ 1880) ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, κοντὰ στὴ Μονὴ Δαφνίου, γι᾿ αὐτὸ πολλοὶ τὸ λένε καὶ «Δαφνί». Ὁ Σουρῆς δὲν ἄφησε τὴν εὐκαιρία ποὺ τοῦ ῾δινε τὸ γεγονὸς καὶ τὸ...καυτηρίασε δεόντως... Ἀπρίλης 1884)

Ὢ Ἑορτὴ τῶν Ἑορτῶν... Ὢ εὐτυχὴς ἡμέρα!

Γεώργιος Σουρής, «Μ αυτά δεν θα προκόψει..»

Με χαιρετάς στον δρόμο,
Και με χτυπάς στον ώμο,
Μα εγώ θα σε μαυρίσω,
Στο λέω μπρός και πίσω!

Βιογραφία: Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Έλληνας σατιρικός ποιητής, δημοσιογράφος και εκδότης, πολύ δημοφιλής στο κοινό της εποχής του, κυρίως χάρη στην εβδομαδιαία εφημερίδα Ο Ρωμηός, την οποία εξέδιδε από το 1883 έως το 1918.

Ο Γεώργιος Σουρής γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου στις 2 Φεβρουαρίου 1853. Ο πατέρας του με καταγωγή από τα Κύθηρα ήταν έμπορος (η μητέρα του καταγόταν από

Γεώργιος Σουρής, «Ο έρωτας»

Ἀπὸ τὰ μάτια, λένε κάμποσοι,
πιάνετ' ὁ ἔρως... ἐγὼ θαρρῶ,
πὼς σὰν δὲν ἔχῃς στὴν τσέπη γρόσι,
δὲν τὸν τσακόνεις τὸν πονηρό.

Γεώργιος Σουρής, «Ποίημα του κώλου»

Κώλοι πολλοί υπάρχουνε εις το ωραίον φύλλον, 

Κώλοι με σχήματα διάφορα σε μέγεθος ποικίλον.

Κώλοι χοντροί, κώλοι λεπτοί, κώλοι απαλοί κι αφράτοι, 

κώλοι σα ζύμη μαλακοί και κώλαροι τριζάτοι.

Γεώργιος Σουρής, «Τεμπελιά»

Δεν έχω κέφι για δουλειά,
πάλι με δέρνει τεμπελιά
και κάθομαι στο στρώμα…
Βρίσκω το σώμα μου βαρύ

Γεώργιος Σουρής, «Η διαθήκη μου»

Ἂν καὶ δὲν πιστεύω πὼς θὲ νὰ πεθάνω,
ἂν καὶ μὲς στὸ ἄνθος εἶμαι τῆς ζωῆς μου,
διαθήκη ὅμως σκέπτομαι νὰ κάνω,
γιὰ νὰ μὴ μὲ τύπτει ἡ συνείδησίς μου.

Γεώργιος Σουρής, «Ο Ρωμηός»

Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

Γεώργιος Σουρής, «Για τους τρελλούς»

Στὴν Παναγιὰ τῆς Τήνου τὴ χρυσοστολισμένη
κανεὶς τρελλὸς μὴν πάῃ γιὰ νὰ ξετρελλαθῇ,
κανένας μὴ ζαλίσῃ τὴν κεχαριτωμένη,
καὶ δῶρα καὶ λαμπάδες μὴν τῆς ὑποσχεθῇ.
Ἀφήσετε λιγάκι κι' αὐτὴ νὰ χουζουρέψῃ,

Γεώργιος Σουρής, «Να ήμουν παππούς»

«Αχ έλεγε ο Κοκός,
παππούς να ήμουν τώρα,
να κάνω το σοφό,
να βήχω να ρουφώ
ταμπάκο όλη την ώρα.

Γεώργιος Σουρής, «Οι φόροι»

Βάλετε φόρους, βάλετε εις την πτωχήν μας ράχη,
ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα
σεις το κρασί και τον καπνό που πίνετε μονάχοι
κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν γαρίδα
Βαριά φορολογήσετε και το νερό που τρέχει

Γεώργιος Σουρής, «Ανθολογία της Οἰκονομίας»

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ

σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,

ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ

καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

Γεώργιος Σουρής, «Αρχηγοί»

Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως το φανάρι,

κι ἐλᾶτε να γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·

ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος να πάρῃ

τήν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.

Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,

Γεώργιος Σουρής, «Το παραπαίον γήρας»

Τάς τρίχας ἄσπρης κεφαλῆς

σκοπόν τάς ἔχουν προσβολῆς

κι εἰν᾿ ἐμπαιγμός τῆς μοίρας

τὸ παραπαῖον γῆρας.