Aλμπέρ Kαμύ (Albert Camus), «Ο Μύθος του Σίσυφου»

Το παράλογο και η αυτοκτονία, 1° κεφάλαιο: Υπάρχει ένα μονάχα φιλοσοφικό πρόβλημα πραγματικά σοβαρό: η αυτοκτονία. Αν κρίνουμε πως η ζωή αξίζει να τη ζει ή να μην τη ζει κανείς, απαντούμε στο θεμελιώδες ερώτημα της φιλοσοφίας. Τα υπόλοιπα, αν ο κόσμος έχει τρεις διαστάσεις, αν το πνεύμα διαιρείται σε εννιά ή δώδεκα κατηγορίες, έπονται. Είναι παιχνίδια. Πρέπει όμως να απαντήσουμε. Κι αν είναι αλήθεια, σύμφωνα με τον Νίτσε, πως για να χαίρει εκτίμησης ένας φιλόσοφος οφείλει να δίνει το παράδειγμα, καταλαβαίνουμε τη σπουδαιότητα τούτης της απάντησης, αφού θα προηγηθεί της μοιραίας πράξης. Πρόκειται εδώ για αλήθειες που τις νιώθει η καρδιά, μα στις οποίες πρέπει ωστόσο να εμβαθύνουμε για να γίνουν κατανοητές από το πνεύμα.

Aλμπέρ Kαμύ (Albert Camus), «Η πτώση»

Ο Ζαν-Μπατίστ-Κλαμάνς είναι ένας "ήρωας της εποχής μας": η εξυπνάδα του να στέκεται πάντα στη "σωστή" πλευρά της ζωής τον κάνει έναν άντρα ικανοποιημένο από τον εαυτό του, έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί την υποκρισία για να αρέσει στους άλλους. Μέχρι που μια νύχτα ακούει μια άγνωστή του γυναίκα να πέφτει στα νερά ενός ποταμού. Αυτός ο τόσο καλός, ο τόσο ελεήμων, ο τόσο συμφιλιωμένος με την "σωστή", ανθρώπινη συμπεριφορά, δεν θα τη βοηθήσει και τότε όλα γύρω του θα καταρρεύσουν. 

Aλμπέρ Kαμύ (Albert Camus), «Η Πανούκλα»

Τα βιβλία δημιουργούνται από ανθρώπους και στη συνέχεια αν αυτά είναι καλογραμμένα, παιδαγωγούν, ψυχαγωγούν και μεταπλάθουν με τη σειρά τους, νέους καλύτερους ανθρώπους. Η πανούκλα του Aλμπέρ Kαμύ είναι ένα παρόμοιο παράδειγμα βιβλίου. Ένα βιβλίο που όσες φορές κι αν το διαβάσει κανείς, τον συγκινεί, τον ενθουσιάζει..

Μια ολόκληρη πόλη, το Οράν της Αλγερίας στη δεκαετία του 1950, είναι αποκομμένο εξαιτίας μια βαριάς επιδημίας, της πανούκλας. Στην αρχή προσπαθούν όλοι να καταλάβουν τι έχει συμβεί απροετοίμαστοι μπροστά στην αρρώστια και το θάνατο. Στη συνέχεια τα κρούσματα της επιδημίας συνεχώς πολλαπλασιάζονται και υπάρχει ο φόβος εξάπλωσης της.

Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus), «Ο Ξένος»

Ο ήρωας (λέμε τώρα!) είναι ενδιαφέρων ακριβώς επειδή δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Είναι ένας αντιηρωικός ήρωας, που δεν παίρνει καμία απόφαση, δεν χαίρεται ή δεν λυπάται ανάλογα με τις περιστάσεις, δεν ξεφεύγει από την εκνευριστική απάθειά του, ούτε όταν πεθαίνει η μητέρα του, ούτε στα καλά ή στα κακά της ζωής. Όλα γι’ αυτόν είναι ίδια και αδιάφορα, δεν τον νοιάζει να παντρευτεί την αγαπημένη του, αλλά δεν φλέγεται κιόλας, δέχεται ό,τι του ζητάνε όχι από ενδιαφέρον και συμφωνία, αλλά από μια στωική συγκατάβαση νωχελικής παθητικότητας.