Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

☆ 723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα ☆

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τσιλιμένη Τασούλα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τσιλιμένη Τασούλα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τασούλα Τσιλιμένη, «Η αφωνία του απογεύματος»

Την ώρα που ο ήλιος καθρεφτίζεται στα γυμνά παράθυρα των σπιτιών
–το ρολόι δείχνει περίπου σαράντα λεπτά πριν τις επτά–
Σάββατο απόγευμα ή Κυριακή,
μέσα μου απλώνεται μια θλίψη.
Στις μεγάλες σκιές και στις αντανακλάσεις αναζητώ ό,τι δεν ήρθε.
Καληνυχτίζω τα αγέννητα κι αυτά που χάθηκαν αναζητώντας το εγώ τους.
Κυρίως τις λέξεις, που έμειναν να κρέμονται στα εναπομείναντα σύρματα της ΔΕΗ.

Τασούλα Τσιλιμένη, «Υπόσχεση μιας αστραπής»

Άσε με μόνο να σε κοιτώ να μου μιλάς
κι ας μην ακούω τα φωνήεντα και σύμφωνά σου
Μου αρκεί που ο κυματισμός της φωνής  
αγγίζει και σπάει τον μέσα μου βράχο
με ρωγμές και σπηλιές
κατοικημένες από απώλειες
σμιλευμένες με σιωπές γρανίτη.
Λέξη τη λέξη το βλέμμα σου,

Τασούλα Τσιλιμένη, «Κρυφτό»

1,2,3 μετράω και παίζω
2,3,5 μετράω και κλέβω
αναζητώ το κρυμμένο μου εγώ
στο 5, στο 7 και 8.
Στα εξήντα σχεδόν
έχω φτάσει
με ανάσες κοφτές
τα 100 έχω πιάσει.

Τασούλα Τσιλιμένη, «Εσπερίδες»

Ενώ εσύ κοιμάσαι μεθυσμένος
στην πρώτη νύχτα του Μαγιού παραδομένος
θα μπω με της πανσέληνου το φως ντυμένη
και σαν ελάφι διψασμένη.
Τα δυο σου βλέφαρα κλειστά πώς τρέμουν θα κοιτάζω
τα όνειρα τα μυστικά πάνω τους θα διαβάζω.
Κι όταν σε δω πλευρό ν’ αλλάζεις
αθόρυβα θα σκύψω στο λαιμό σου

Τασούλα Τσιλιμένη, «Αδέσποτα»

Πώς άραγε ξαφνιάσαμε τα δυο μας χέρια
έτσι που σαν αδέσποτα σκυλιά
Γενάρη μήνα ενώνονται χλευάζοντας τον χρόνο;
Νάτανε τάχα ο παράμεσος αυτός
που πρώτος γλίστρισε μες στην παλάμη μου;
Τυφλά ακολούθησαν τα άλλα
κι οι χούφτες μας φιλήθηκαν στο στόμα.

Τασούλα Τσιλιμένη, «Ανεμο-Λόγιο»

Τις νύχτες
Όταν τα χέρια σου κουράζονται σφιχτά να μ’ αγκαλιάζουν
Κι αναζητά το σώμα σου πλευρό
Την πλάτη σου κοιτώντας
Ακροβατώ στα σημαδάκια της
Νησιά, πέτρες του Αιγαίου.
Με τ’ ακροδάχτυλα όνειρα

Τασούλα Τσιλιμένη, «Ερώτων τραύλισμα»

Του κόσμου τ’ άγιο δισκοπότηρο κεντώ
με όνειρα δυσοίωνα τις νύχτες
τον χρόνο τον αγέννητο μετρώ
σε σκουριασμένους λεπτοδείκτες.
Τις λέξεις σου γερά σφυρηλατώ
ανάγλυφα φωνήεντα αγάπης
να μείνουν στων αιώνων το κενό
πιστά αντίγραφα απάτης.

Τασούλα Τσιλιμένη, «Σκιές»

Το φως θα ντύνομαι και τη σκιά
σχήμα θα παίρνω με το κορμί σου
απ’ της σκιάς σου την αλήθεια θα πιαστώ
αναζητώντας τον βυθό σου
θα κρύβομαι, θα βγαίνεις στον αφρό
θα πνίγομαι γλυκά μες στο εγώ σου.
Στο άπιαστο μαζί σου θα γλιστρώ

Τασούλα Τσιλιμένη, «Νοσταλγία»

Εκείνος με το ακορντεόν
που κάθε Κυριακή πρωί έσπαζε τη σιωπή μας,
έγινε τώρα συλλέκτης μιας βροχής από ψυχές
ταξίδια που ονειρεύτηκαν σε κόκκινα λιβάδια.
Τέφρα μαζεύει πια από το φως
Από τα πεύκα πρωινές δροσοσταλίδες.
Κι όσο σμιλεύει της νοσταλγίας την προτομή

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης