Aριστοτέλης Bαλαωρίτης, «Παράπονο»

Πόσες φορές τα κύματα,
που επέφταν αφρισμένα
στο έρμο τ’ ακρογιάλι μου,
τα ρώτησα για σένα!

Πόσες φορές το δάκρυ μου
στην άβυσσο είχε στάξει,
και πόσο επαρακάλεσα
να ’λθει σ’ εσέ ν’ αράξει!

Aριστοτέλης Bαλαωρίτης, «Eἰς την Μνήμην Διονυσίου Κόμητος Σολωμοῦ»

Κοιμήσου… ἐγὼ τὸν ὕπνον σου δὲν ἦλθα νὰ ταράξω

δὲν ἦλθα ἐδῶ στὸ μνῆμα σου οὒτ’ ἕνα λουλουδάκι

ἀπ’ ὅσα τὸ στολίζουνε κρυφὰ νὰ ξερριζώσω.

Κοιμήσου… χάρου, ποιητά, τὴν ἄφθαρτη γλυκάδα,

ποὺ ζώντας ἐπεθύμησες καὶ ποὺ νεκρὸς χορταίνεις.

Ἄφες κ’ ἐμένα νὰ χαρῶ, ἅφες μὲ νὰ πιστεύσω

ὅτ’ ἡ ψυχὴ τοῦ ποιητοῦ στὴν εὐμορφιὰ τοῦ κόσμου

εἰς τὴ μεγάλη τοῦ Παντὸς ἀθάνατη ἁρμονία

Aριστοτέλης Bαλαωρίτης, «O Bράχος και το Kύμα»

«Mέριασε, βράχε, να διαβώ,» το κύμ’ ανδρειωμένο

λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο. 

«Mέριασε! Mες στα στήθη μου, που ’σαν νεκρά και κρύα, 

μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία. 

Aφρούς δεν έχω γι’ άρματα, κούφια βοή γι’ αντάρα, 

έχω ποτάμι αίματα, μ’ εθέριεψε η κατάρα

του κόσμου που βαρέθηκε, του κόσμου που ’πε τώρα, 

βράχε, θα πέσεις, έφτασεν η φοβερή σου ώρα.