Ειρήνη Γιαννάκη, «Σημαιάκια»

Είδα τη Συγγρού σε όνειρο
κι ήμουνα ακριβώς στο μέσον
γύρω ερημιά
ούτε πεζοί ούτε τροχοφόρα
απ’ τη μια η θάλασσα να λαμπυρίζει
κι απ’ την άλλη οι Στύλοι να ’χουν τυλιχτεί στις φλόγες•
το ’νιωσα ολοκάθαρα

Ειρήνη Γιαννάκη, «Ωρολόγιον»

Τα τζιτζίκια του Εμπειρίκου στη Μεσογείων
Σε κάθε χτύπο
Σε κάθε χτύπο
Σφυροκοπούν
Τη ζωντανή
λ ε ξ ι μ α γ ε ί α.

Ειρήνη Γιαννάκη, «Πεσσοί»

Είδα τα θαύματα
σαν πράγματα
που τοποθέτησε
ο χρόνος παίζοντας.

Ειρήνη Γιαννάκη, «Αργολικός ρυθμός»

Το τοπίο είναι ένα
ο χρόνος δεν υπάρχει
ο χρόνος μια καμπύλη
που τρώει την ουρά του
εδώ και τέσσερις χιλιάδες χρόνια
σ’ αγαπώ
εδώ και τέσσερις χιλιάδες χρόνια

Ειρήνη Γιαννάκη, «Ζωγραφιά»

Πώς είναι να μαθαίνεις νήπιο το αλφάβητο με εικόνες;
Έτσι και τα πράγματα
απαιτούν από τη γλώσσα
μιαν άλλη τοιχογραφία

Ειρήνη Γιαννάκη, «Rol»

Είναι μια ρεκλάμα παλιά
που κρυφά προσκυνώ
κάθε που αναδεύω νερά
ζωντανεύει
(κάθε που βουλιάζω εγώ, αυτή επιπλέει)
σαν λαδομπογιά που επιμένει
Είμαι εγώ
να κατεβαίνω να κατεβαίνω σκαλιά
μα ποτέ να μη φτάνω

Ειρήνη Γιαννάκη, «Να μην υπήρχα»

Είμαι χταπόδι
με χτυπά ο ψαράς στον βράχο
αφήνω φλογισμένα σάλια
ξεραίνομαι

Είμαι λιθρίνι
με έχουν πετάξει με βία στο καλάθι

Ειρήνη Γιαννάκη, «Σαρκώδες»

Αν δεν χτυπά ανελέητα,
δεν είναι θέρος.

Αν δεν εκλιπαρείς για έλεος,
δεν είναι φως.

Αν δεν βαστούν νύχια γαμψά την αθωότητα,

Ειρήνη Γιαννάκη, «Φωτογραφία»

Σε πλάκες δαγκεροτυπίας παλιάς
πάγωσα
το καλοκαίρι αυτό
με κόπο το βύθισα στο ιώδιο
θέλει βάρος για να κάτσει η ελαφρότητα, βλέπεις
θέλει μια κάποια μελαγχολία για να αποκτήσει υπόσταση
ό, τι υπερίπταται
μαύρα νερά