Γιάννης Αγγελάκας, «Ο χαμένος καιρός δε χάνεται..»

 Ο χαμένος καιρός δε χάνεται
Οι ώρες που σκοτώνουμε επιζούν
Κάποιος θεός τις συμμαζεύει
Ζητά πίστη για λύτρα
Και μεις πληρώνουμε

Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας

Γιάννης Αγγελάκας, «Μητέρα θλίψη»

Φανερώσου
Με τα σκοτάδια σου να χαμογελούν
Την πέτρινη αγκαλιά σου να ορέγεται ακόμη
Στρατιές μοναχικών δημίων
Τους πειρατές των εφτά σκουπιδότοπων
Με τις λιγδιάρικες στολές τους
Να λαμπυρίζουν

Γιάννης Αγγελάκας, «Αιθέρια λάσπη»

Τώρα ταξιδεύεις χωρίς φόβο
Δικαιωμένη ως τις άκρες των νυχιών σου
Περιφέροντας την αιθέρια λάσπη σου
Το άρωμα των ζαχαρωμένων σπονδύλων σου
Και τη φωταγωγία της γλώσσας σου
Στο χωρίς τέλος ξεκίνημα

Γιάννης Αγγελάκας, «Ερωτευμένοι σχιζοφρενείς»

 στην Αθηνά

Τρέμουν τα πόδια μου το σώμα μου δειλιάζει
Κάθε φορά που πλησιάζεις προς τα δω
Με ξεσηκώνεις με χαλάς και μ’ αναγκάζεις
Να μπω γυμνός στο ηλεκτρικό σου μακελειό

Γιάννης Αγγελάκας, «Η αυτοκρατορία των ανάπηρων»

Κοιτάζομαι προσεχτικά στον καθρέφτη.
Ένα μεταλλικό πολύχρωμο ελατήριο
στη θέση της γλώσσας
μπαινοβγαίνει ρυθμικά μέσα-έξω στο στόμα μου.
Όσο το παρατηρώ τόσο ομορφότερο μου φαίνεται
διαλύοντας και τις τελευταίες υποψίες μου.

Γιάννης Αγγελάκας, «Η εποχή των σκιών»

Είμαστε εδώ
Χωρίς να είμαστε
Αναπνέουμε
Περπατάμε
Μισούμε
Αγαπάμε

Γιάννης Αγγελάκας, «Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται..»

Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται
δίχως εμφανείς λόγους  
Ό,τι εκσφενδονίζεται στο μηδέν
δίχως ουρές και ίχνη
Ό,τι υπάρχει από σύμπτωση

Γιάννης Αγγελάκας, «Μπαλωμένες απόχες»

Θα ’ρθουν καιροί
Που ακόμη και τα βαλσαμωμένα πουλιά
Θα ανοίξουν
Τις φτερούγες τους

Γιάννης Αγγελάκας, «Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν..»

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν
Πάνω από ένα καθαρό κομμάτι χαρτί
Μέσα σε βρόμικες διαλυμένες κάμαρες
Γεμάτοι οργή κι απόγνωση
Αποφασισμένοι ωστόσο

Γιάννης Αγγελάκας, «Λάθος κίνηση»

Καθισμένος ένα ολόκληρο απόγευμα
Στην παλιά μπαλωμένη μου πολυθρόνα
Μην περιμένοντας κανένα να μου κτυπήσει την πόρτα
 και κανένα να με χαϊδέψει