Ιωάννης Τσιουράκης, «Υποσχέσεις του Φθινοπώρου»

Αγαπώ τους μήνες που περνούν
τις υποσχέσεις του Φθινοπώρου
που δεν έφθειρε ο άνεμος
τα παιγνίδια τα παιδικά
τα πεσμένα στο χώμα φύλλα
τα πέδιλα του καλοκαιριού
τα ξεχασμένα στη ντουλάπα
τις σημειώσεις που κιτρίνισε ο ήλιος

Ιωάννης Τσιουράκης, «Βλέπω την αγάπη σου που ανθίζει»

 Βλέπω την αγάπη σου που ανθίζει
στην πέτρα επάνω και στη θάλασσα
και στου βουνού τη ρίζα την υγρή
από του ποταμού του χορευτή το γύρισμα
σπίτι ζεστό να υψώνεις
για τη ζωή που ονειρευθήκαμε.

Ιωάννης Τσιουράκης, «Έχω χαθεί στα κύματα των μαλλιών σου»

Χαράματα είναι κι έχω χαθεί στα κύματα των μαλλιών σου.
Τούτη η θάλασσα η πρωινή μ’ έχει τυλίξει.
Έξω απ’ αυτή πέφτει μια βροχή παγωμένη, μέσα της, δύο χέρια ζεστά μ’ αγκαλιάζουν.
Αφήνομαι, κι έχω μάτια κλειστά.
Αφήνομαι, κι όλα τριγύρω μοιάζουν με παραμύθι θαλασσινό.

Βυθίζομαι ολοένα στα βαθιά νερά.

Ιωάννης Τσιουράκης, «Η αγάπη πάει με κουπιά»

Κούρνιασε στα χέρια μου η σιωπή.
Μου ραγίζει τα μάτια, μου σφραγίζει τα χείλη.

Έμαθα πλάι στον άνεμο να ζω, πια δε με παρασέρνει.
Πια δε μου σταματά τα βήματα στο βρεγμένο χώμα του Φθινοπώρου.
Στέκουμαι στην άκρη του πελάγου, ημέρες σκίζω χάρτινες υποσχέσεις, τις ρίχνω στις ρωγμές του ανέμου.