Πάουλ Τσέλαν (Paul Celan), «Ψαλμός»

Κανένας δεν μας πλάθει ξανά από
χώμα και πηλό,
κανένας δεν ευλογεί τη σκόνη μας.
Κανένας.

Δόξα σοι ο Κανένας
Για την αγάπη σου θέλουμε
ανθίσει.
Σ’ εσέναν
απέναντι.

Πάουλ Τσέλαν (Paul Celan), «Ήταν χώμα μέσα τους…»

Ήταν χώμα μέσα τους, και
αυτοί έσκαβαν.

Αυτοί έσκαβαν κι έσκαβαν, έτσι περνούσε
η μέρα τους, η νύχτα τους. Και δε δοξάζανε Θεό,
που, έτσι άκουγαν, όλα αυτά τα ήθελε,
που, έτσι άκουγαν, όλα αυτά τα ήξερε.

Αυτοί έσκαβαν και δεν άκουγαν τίποτα πια·
δεν έγιναν σοφοί, δεν εφεύραν κανένα τραγούδι,

Πάουλ Τσέλαν (Paul Celan), «Τυβίγγη, Γενάρης»

ΤΥΒΙΓΓΗ, ΓΕΝΑΡΗΣ
 

Μάτια σ’ ένα χείμαρρο

από λέξεις τυφλωμένα.

Δική τους – «αίνιγμα

είναι ό,τι καθαρό

αναβλύζει» - δική τους

η ανάμνηση

πύργων του Χαίλντερλιν να κολυμπούν, πιασμένοι

στη δίνη των γλάρων.

Πάουλ Τσέλαν (Paul Celan), «Δροσιά»

Δροσιά. Και ξαπλώνω μαζί σου, εσύ, ανάμεσα σε απορρίμματα,

ένα χυλώδες φεγγάρι
μάς λιθοβολεί με απαντήσεις,

θρυμματιστήκαμε
και ενωθήκαμε πάλι σε ένα:

o Kύριος έκοψε το ψωμί,
το ψωμί έκοψε τον Κύριο.

Πάουλ Τσέλαν (Paul Celan), «Θαλασσινό τραγούδι»

Αγάπη, πάνω από την θάλασσά μου
ακολούθησε το ιστιοφόρο μου με τους ξένους χαρακτήρες.
Τους ανέμους σου στέλνω για άμυνα
καθώς σαλπάρω.

Σε μια κασέλα, εκεί σε έχω κλειδώσει
και πλοηγώ για να μειώσω την απόσταση της θάλασσας.
Κωπηλατώ, βυθίζοντας τα κουπιά
βοηθώντας με να κατευθύνω το πλοιάριο.

Πάουλ Τσέλαν (Paul Celan), «In memoriam Paul Eluard»

Βάλε στον τάφο του νεκρού τις λέξεις
που είπε για να ζήσει,
Ακούμπησε το κεφάλι του ανάμεσά τους,
άσ’ τον να αισθανθεί
τις γλώσσες της νοσταλγίας,
τις τανάλιες.

Πάουλ Τσέλαν (Paul Celan), «Νανούρισμα»

Σαν πεταλούδα μες στη νύχτα
άφησε με στον ελαφρό σου ύπνο:
πάνω σου να παραμένω σιωπηλός
παρατηρώντας την ανάσα σου

μες στο καθρέφτη δεν είναι πολύ αργά
ανακηρύσσει τις ώρες σου σε κορώνες
το φεγγάρι δεν θα φωτίσει τα μαλλιά σου
όπως έρχεται φυσώντας