Κλεονίκη Δρούγκα, «Εμείς που κολυμπάμε στις κρύες θάλασσες»

Τρία αδέσποτα παίζουν με τους λουόμενους
αλατισμένα σώματα ζητούν
στο βυθό της θάλασσας μια αγκαλιά

η άμμος κολλάει ανάμεσα στα υγρά δάχτυλα
η ανάσα αχνίζει στον κρύο αέρα
γρήγορα βήματα
ματιές στον ήλιο

Κλεονίκη Δρούγκα, «Οι χειμερινοί»

Τι κι αν άλλαξε απότομα ο καιρός
ένα μεσημέρι του Δεκέμβρη
οι λουόμενοι
ξεντύνονται τις αμαρτίες τους
-χωρίς αιδώ-
χώνονται στο βυθό της θάλασσας
με την ελπίδα αυτή να τους θυμάται

Κλεονίκη Δρούγκα, «Υστερόγραφο του καλοκαιριού»

Ο θίασος των παιδιών με την ατίθαση μπούκλα
απομακρύνεται από την παραλία
με κατεβασμένο το κεφάλι
ραγδαία μεταβάλλονται οι εποχές
η θάλασσα βάζει στοίχημα με τον καιρό
δυο ψαράδες παίρνουν το μέρος της

Κλεονίκη Δρούγκα, «Φαντασία»

Θα΄ θελα σήμερα
-κι ας κάνει κρύο-
να ξεχάσουμε τα επιτακτικά θέματα
να κολυμπήσουμε
να πάμε ενάντια στα υπόγεια ρεύματα
να επενδύσουμε στην άμμο
να λερωθούμε

να καθίσουμε με τους ψαράδες στο ακρογιάλι

Κλεονίκη Δρούγκα, «Καλοκαιράκι»

Στην αρχή θρηνείς την άνοιξη που αγάπησες
ύστερα σου επιστρέφεται η χαρά
χαϊδεύεις τα στάρια που σηκώνουν κεφάλι
παίρνεις θάρρος στη σκιά
τραγουδάς τα κύματα
κάνεις τα μαλλιά σου κότσο
κλείνεις την αλμύρα μέσα

Κλεονίκη Δρούγκα, «Εξομολόγηση»

Βρίσκω μια λέξη
που δίνει ένα νόημα
που δείχνει έναν άνθρωπο
που φορά μια ηλιαχτίδα
που σμιλεύει ένα όνειρο
που μου το στέλνει
που με πλανεύει

Κλεονίκη Δρούγκα, «Μάσκα»

Δε σε βλέπω
όσο κι αν επιμένεις να μου δείχνεσαι
σε κρύβει η μάσκα
σε ντύνει με το μαύρο
εκπληρώνει το θέλημα της ανωνυμίας
σου παριστάνει το πρόσωπο
-αναρωτιέμαι
τι χαμόγελο έχεις;

Κλεονίκη Δρούγκα, «Τα πρώτα όνειρα»

Στρέφεις το κεφάλι σε μια ηλικία εφηβική
ωραίες συζητήσεις αυτές που δεν έγιναν
τα όνειρά σου καπνίζουν
καθόλου δε σε νοιάζει πια το τρόπαιο
θέλεις να κάνεις τις συναντήσεις που δεν έκανες
ήσουν ερωτευμένος μ΄ ένα όμορφο κορίτσι
και μεσοχείμωνα τα βάζεις με τον άνεμο

Κλεονίκη Δρούγκα, «Carpe diem»

Κάθε φορά που βλέπεις
τον ήλιο ν’ ανατέλλει
και μισοκλείνεις τα μάτια,
γιατί δεν έμαθες γυαλιά ηλίου να φοράς,
κάθε φορά που χάνεσαι στα χρώματα της δύσης
και νιώθεις να περνάς
την εποχή του κόκκινου

Κλεονίκη Δρούγκα, «Από κοντά»

Καιρός για ευελιξία
υπακούς
εφαρμογές και άλλα τέτοια εικονικά
όνειρα άχρωμα, βλέμμα θολό
προσαρμόζεσαι,
ευλαβικά στρέφεις το βλέμμα στην οθόνη
στο πάθος αντιστέκεσαι.

Κλεονίκη Δρούγκα, «Έρωτας για κάτι που δεν ήξερα»

Παίρνω βαθιά αναπνοή
στο δρόμο του χρόνου
τον ξορκίζω και τον διανύω
ακολουθώ τη ρότα κόντρα στις ριπές του ανέμου
σημαδεύω παπαρούνες
ζωγραφίζω στιγμές
μια στιγμή τρέχω, την άλλη διστάζω

Κλεονίκη Δρούγκα, «Πως έρχεται η γνώση»

Κάποιες φορές
οι φευγαλέες ηδονές είναι εκθαμβωτικές
τυφλώνουν
φαντάζουν «για πάντα»
και τις εμπιστεύομαι

τότε, με παρασέρνει η απόλαυση
εγκαταλείπω σκέψεις δεύτερες, αμφιβολίες και άλλα

Κλεονίκη Δρούγκα, «Μνήμης έργα»

Πηγάδι από ψέματα η μνήμη
σκύβεις να δεις
σκοτάδι
αγριόχορτα οι σκέψεις
μέσα σου

λείπει ένα μεσημέρι που σ΄ εξαγόρασε

λείπει ένα δειλινό που σ΄ εγκατέλειψε

Κλεονίκη Δρούγκα, «Περί δυσκολίας ο λόγος..»

Για να σε βλέπω κάθε μέρα
χωρίς απουσία
στην παράνοια του εικοσιτετράωρου
όσον κι αν θέλω
είναι δύσκολο, μαμά
-ή μήπως όχι;

Κλεονίκη Δρούγκα, «Νομοτέλεια»

Σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά και χάζευα το βύθισμα του ήλιου
όπως το κάνουν όλοι με λαγνεία λυτή
φλερτάρουν τα χρώματα
σμίγουν μαζί τους
αγγίζουν το κατακόκκινό τους
χαμογελούν με σπάταλη διάθεση
αφουγκράζονται.

Κλεονίκη Δρούγκα, «Θυμός»

Μην αγνοείς τον θυμό σου
και ό,τι τον ποτίζει∙ ιδίως αυτό
ψιθυρίζει η πείρα

κράτα, όμως, σημειώσεις
για τα σύννεφα που λιγοστεύουν τον ουρανό
χαμήλωσε τη φωτιά

Κλεονίκη Δρούγκα, «Έφηβη όραση»

Όσοι κουράζονται απ΄ τα καθημερινά
δεν ακούν το χτύπημα στο ρολόι
που ξηλώνει ανθρώπους
που ντύνονται με υφάσματα φανταχτερά
που ασελγούν στο σώμα των άλλων·

όταν ο θόρυβος του ρολογιού δεν αντέχεται πια

Κλεονίκη Δρούγκα, «Ταχυπαλμία»

Πιάνεις το χέρι της ταχύτητας,
ασθμαίνεις τρέχοντας
ιδρώνεις στο κρεβάτι της
γεύεσαι τον ιδρώτα της
εκκρίνεις αδρεναλίνη
νικάς το θάνατο,
μαραθωνοδρόμος

Κλεονίκη Δρούγκα, «Στέλλα»

Μάτια υπέρτατη περιδίνηση
κορμί αντιστάσεων ακύρωση
χείλη καταξιωμένα στο κόκκινο
μέσα της στάζει πίκρα
φοράει ματαίωση
ουρλιάζει παράπονο

Κλεονίκη Δρούγκα, «Το παραπάνω»

Να έχεις στο μυαλό σου πως υπάρχουν απύθμενα πηγάδια∙
και με αυτήν την αλήθεια
να ξεκλειδώνεις τους ανθρώπους.

Κάθεσαι οκλαδόν
με το χρόνο κάτω από τη μασχάλη σου
μπροστά απ΄ τον καθρέφτη