Ματθαίος Μουντές, «Κορίτσι στ΄ όνειρο»

Δεν θέλω καθρεφτάκι που θα σπάσει
Εγώ το πρόσωπό μου βλέπω στο νερό
Κι από τις φωναχτές σας τις πραμάτειες
Ένα μικρούλη ανθάκι προτιμώ

Από τις φωναχτές σας τις πραμάτειες
Το χιόνι και τους ίσκιους αγαπώ

Ματθαίος Μουντές, «Σχόλιο»

Η ποίηση είναι μια έκφραση ευγνωμοσύνης,  
δίνει προέκταση στον έρωτα και στον Θεό.
Ανάμεσα στο κίνητρο και την υποταγή
η ποίηση επισημαίνει
το αιώνιο παράπονο του παιδιού
τη βαθιά μοναξιά του εργένη
τη μάταιη σκόνη των πράξεων.

Ματθαίος Μουντές, «Τα αντίποινα»

Άργησε να καταλάβει πως ο ουρανός
είναι φυτό φυλλοβόλο.
Έφταιξε η μακριά διαδικασία
να ξεντυθεί τον παλιόν άνθρωπο
καθώς το φίδι το πουκάμισό του.

Τώρα πια χειρίζεται το χρόνο

κατά πώς του αρέσει.

Ματθαίος Μουντές, «Κοίμηση»

Μια έρπουσα οδύνη
εξαρθρώνει τον ύπνο μου
εδώ κι εκατοντάδες χρόνια.

Το στρώμα βρώμικο
τα τεχνάσματα ξεπερασμένα
χυμένο μολύβι στο γέλιο των παιδιών.

Ματθαίος Μουντές, «Πατέρα»

Ώστε είν’ αλήθεια πως ποτέ δεν θα σε δούμε πλειά,
πως βρίσκεσαι στην αγκαλιά της χώρας της ουράνιας
μακριά από μας που λάτρευες κι όπου φτωχά πουλιά
θα τριγυρνάμε εδώ κι εκεί στις στράτες της ορφάνειας.

Ανοίχθηκε ο τάφος ο πικρός μέσα στη ξένη Γη
κι’ ούτ’ ένα δάκρυ εχύθηκεν για σε σιμά στο μνήμα

Ματθαίος Μουντές, «Η παγίδα και ο τροχός»

Θα ταξινομήσω τις οδύνες
που πέφτουν στο λογαριασμό μου
αχ και να έβρισκα
μιαν ιεραρχική ψυχή ν’ ακουμπήσω
αχ και να μπορούσα να πορευτώ
μονάχος σαν το ρινόκερο.

Σ’ άφησα να κατακλύσεις σιγά σιγά

Ματθαίος Μουντές, «Περί των εσχάτων»

Για ν' αγαπήσεις πρέπει
να είσαι έτοιμος να τιμωρηθείς.
Αυτή είναι μια ηδονή
που δαγκώνει τα χείλη της ζωής
σε σημείο που δεν καταλαβαίνεις
τον κόσμο.

Ματθαίος Μουντές, «Πρακτική»

Πρέπει να περιορίσω τις αναζητήσεις μου
και να ενισχύσω τους στόχους μου
με στοιχεία αυτοβιογραφικά.
Μέσα στη γεωμετρία του ολέθρου
είναι περιττή η ακαμψία
του ενάρετου.

Ματθαίος Μουντές, «Τα οθόνια κείμενα» (απόσπασμα)

Διαδόθηκε πως είδαν την Παναγία να υφαίνει
μικρά ράσα για τα παιδιά των σκλάβων.

Κάθεται λένε παράμερα, κάτω από ένα σκίνο,
υφαίνει και κλαίει. Ποιος ξέρει, ίσως ν’ άκουσε
για την προδοσία, ίσως να λυπάται ακόμα για
τις μικροσκοπικές δεσποινίδες που τις έδιωξαν

Ματθαίος Μουντές, «Τα παιδιά»

Οι ουρανοί διηγούνται το παρελθόν
ποτίζουν τα βουνά των αρωμάτων.

Τα παιδιά μάς αγαπούνε με τα μάτια
βοηθούν την ευκρασία των αέρων
την ευφορία των καρπών της γης.

Ματθαίος Μουντές, «Επεισόδια της Αγιότητας»

ΙΙΙ
Η αγιότητα δεν είναι υπόθεση
ακαδημαϊκή
κι ούτε ανθίζει με συνταγές
και λιπάσματα συνόδων
και κογκλαβίων.
Αστράφτει μέσα στη λάσπη
κρατώντας άσπιλα

Ματθαίος Μουντές, «Δέηση του Δεκαπενταυγούστου...»

Έλα σαν αὐγουστιάτικο μελτέμι
- προτοῦ οἱ ἑφτά πληγές σφραγίσουνε τό τέλος -
παραπονεμένος ἄνεμος
νά χαϊδέψης τό κατώφλι μας.

Ἡ φωνή μας σέ περιμένει
- ἔχει ἀπομείνει μονάχη -
τραγούδι ἐπίμονό του τζίτζικα στό κοιμητήρι.

Ματθαίος Μουντές, «Ποίημα της ευσπλαχνίας»

Απώτερος σκοπός του λυρισμού μου
ήταν ανέκαθεν
να ξεκοιλιάζει μορφάζοντας
την ιδέα.

Γι’ αυτό ελπίζω
ότι τα επιτεύγματά μου
θα εκραγούν μια μέρα

Ματθαίος Μουντές, «Τα εύρωστα όνειρα»

Απόψε σε συντρόφεψαν πλήθος παιδιά
πεθαμένα στον τοκετό.
Τραγουδούσαν το μικροσκοπικό θέλημα
του ανθρώπου
τ’ αλατόμητα βουνά
τ’ αγεώργητα χωράφια
τα δάση τ’ αξύλευτα.

Ματθαίος Μουντές, «Εισόδια»

Υπάρχει ένα θέμα ωραίο :
να γράψης στίχους μουσικούς, χλωμούς, νησιώτικους,
που να διαβάζωνται με τη βοήθεια της φλόγας
ενός μικρού κεριού που τρέμει,
κι από ψυχές που τρέμουν και ποθούν...
Υπάρχει ένα θέμα εσπερινό, ωραίο πολύ:
για λιτανείες κοριτσιών λευκοντυμένων,

Ματθαίος Μουντές, «Χαμένη αγάπη»

Τα μάτια κλαίνε αστέρευτα
Για μια χαμένη αγάπη
Που πριν ανοίξει τους ανθούς
Και πριν μοσκοβολήσει
Την βρήκε αγέρας και καπνός
Και μαύρη ανεμοζάλη

Ματθαίος Μουντές, «Η φωνή μου»

Απόδειξη πως η συνάντησή μας δεν ήταν τυχαία
είναι η λάμψη που έχουν οι φτερούγες σας.
Μη μου πείτε πως είναι από φυσικού τους
έτσι λαμπερές.
Ούτε με σαπούνι των αγρίων να τις πλύνατε.

Οι δικές μου δε θα σας αρέσουν. Κι ας μου κόστισαν

Ματθαίος Μουντές, «Άσμα παιδικό»

Εμπιστευτείτε το άσμα
που αναμέλπεται μέσα σ' ένα παιδικό δωμάτιο
κράμα από νανούρισμα και κλάμα.

Εξορκίζει το σκότος
τους αιώνες της πίκρα
σαρώνει σαν μελτεμάκι